Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ενας νέος, πλαστός, διχασμός

Στην πολιτική, ωστόσο, ποτέ μη λες ποτέ...

EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

Ενας νέος, πλαστός, διχασμός

  • A-
  • A+

Στελέχη της Κεντροαριστεράς που στήριξαν μέχρι τέλους τη δικομματική κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, συνήθιζαν να ασκούν κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ για την «απλουστευτική και διχαστική» ανάγνωση της πραγματικότητας, μέσα από το δίπολο «μνημόνιο-αντιμνημόνιο». Αν και η συγκεκριμένη κριτική υπάκουε και σε άλλου τύπου προτεραιότητες, όπως ήταν η ανάγκη να δικαιολογηθεί η σύμπλευση του ΠΑΣΟΚ με τη Ν.Δ., η αλήθεια είναι ότι το «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» λειτούργησε ισοπεδωτικά, θόλωσε υπαρκτές πολιτικές αποχρώσεις και έθρεψε, τελικά, αυταπάτες και ψευδαισθήσεις, που βρίσκει μπροστά της η σημερινή κυβέρνηση.

Στην πολιτική, ωστόσο, ποτέ μη λες ποτέ... Οι ίδιοι άνθρωποι που ριγούσαν στην ιδέα και μόνο των κάθετων διχοτομήσεων της πολιτικής ζωής, επιχειρούν τώρα το ίδιο ακριβώς εγχείρημα που κατήγγειλλαν, δίνοντάς του μάλιστα και οργανωτικό περίβλημα. Μπροστά στα μεγάλα ζητήματα που θέτει η έκβαση της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, οι μέχρι πρότινος εχθροί των απλουστευτικών διλημμάτων προτείνουν μια νέα -εξίσου απλουστευτική- διαχωριστική γραμμή, η οποία τέμνει διχαστικά την πολιτική ζωή: σύμφωνα με όσα εισηγούνται, τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα και οι φιλοευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις θα πρέπει να συνασπιστούν εκλογικά, βάζοντας απέναντι όσους θέτουν σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, εν προκειμένω, δηλαδή, τον ΣΥΡΙΖΑ.

Πρόκειται για μια μετωπική αντίληψη, ακραία στη σύλληψή της, που απειλεί, αν ποτέ βρει εφαρμογή, να φέρει αντιμέτωπα στην πολιτική σκηνή δύο αντίπαλα μπλοκ δυνάμεων, που, κατά την αφήγηση των εμπνευστών του σχεδίου, αδυνατούν να βρουν όχι μόνο διαύλους πολιτικής επικοινωνίας, αλλά και πολιτισμικής, αφού οι μεν γοητεύονται από τη Δύση και οι δε από την Ανατολή. Προφανώς, η ανάγνωση που επιχειρείται, δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Από το 2011 μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει αξιόπιστη έρευνα κοινής γνώμης που να δίνει χαρακτήρα πλειοψηφικού ρεύματος στις ευρωσκεπτικιστικές απόψεις, παρά την ανθρωπιστική κρίση που δημιούργησαν στην Ελλάδα οι πολιτικές που επιβλήθηκαν από τις ευρωπαϊκές ελίτ. Οι Ελληνες –κι αυτό προκύπτει και από τις πιο πρόσφατες δημοσκοπήσεις– εξακολουθούν, σε τεράστια ποσοστά, να αυτοτοποθετούνται στην Ευρώπη, να θεωρούν μονόδρομο την ευρωζώνη και να αποδοκιμάζουν κάθε ιδέα εξόδου από αυτήν.

Αντίθετα, αυτό που δείχνουν οι έρευνες είναι ότι οι μνημονιακές πολιτικές, έτσι όπως βύθισαν στην απόγνωση την κοινωνία και την οικονομία σε υφεσιακό τέλμα, δημιούργησαν ένα μειοψηφικό –αλλά υπαρκτό και θορυβώδες πλέον– ρεύμα ευρωφοβίας, που δεν είναι «προνόμιο» κανενός κόμματος, αλλά τέμνει οριζόντια το πολιτικό σκηνικό, από τα δεξιά μέχρι τα αριστερά.

Οι… «φίλοι της Ευρώπης», ωστόσο, κάνουν την επιθυμία πραγματικότητα. Μπροστά στην ανάγκη να επανασυγκολληθούν οι δυνάμεις που στήριξαν τη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, στελέχη του χώρου προτείνουν ως απάντηση στην «αντιευρωπαϊκή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ» την εκλογική σύμπραξη του ΠΑΣΟΚ με τη Ν.Δ. –αδιαφορώντας πιθανώς για το γεγονός ότι αυτή θα έδινε τη χαριστική βολή στο πρώτο– ενώ εξακολουθούν να συμπεριλαμβάνουν στο σχέδιο και το Ποτάμι, το οποίο, σύμφωνα με δηλώσεις της ηγεσίας του, δεν εμφανίζεται μόνον απρόθυμο, αλλά και εχθρικό, όπως αναμενόταν, στο όλο σχέδιο.

Κάπως έτσι, η προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης να διεκδικήσει ένα βιώσιμο μοντέλο ανάπτυξης και εξυπηρέτησης του χρέους αντιμετωπίζεται ως αντιευρωπαϊκή στάση, λες και είναι σύμφυτη της ευρωπαϊκής ιδέας η πολιτική της λιτότητας και συστατικό της ευρωπαϊκής κουλτούρας η μοιρολατρία. Προφανώς, κανείς δεν παραγνωρίζει ότι στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ αναπτύσσονται απόψεις που υιοθετούν τον οδικό χάρτη του ΚΚΕ και που φλερτάρουν με την προοπτική εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη. Δεν είναι όμως ούτε πλειοψηφικές –όπως θέλει να τις εμφανίσει το «φιλοευρωπαϊκό μπλοκ»– ούτε ικανές να προσδιορίσουν καθοριστικά σε οποιαδήποτε καμπή, εκλογική ή άλλη, τη φορά των εξελίξεων.

Στις συνθήκες που διαμορφώνονται, φιλοευρωπαϊκή στάση –στάση που ανταποκρίνεται στη στρατηγική επιλογή της χώρας να παραμείνει μέλος του σκληρού πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και στην ανάγκη να αποκατασταθεί status αυθεντικού εταίρου και όχι συνδεδεμένου μέλους– δεν είναι ούτε η άκριτη αποδοχή ούτε η μοιρολατρία, πόσο μάλλον τα απαράδεκτα του τύπου «Γερούν, γερά…» και άλλα λυπηρά. Οποιος θέλει να αντιμετωπίσει την ευρωφοβία –αντί να σχεδιάζει πολώσεις και νέους διχασμούς, που σε τελική ανάλυση τροφοδοτούν μόνο τον αντιευρωπαϊσμό– οφείλει να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας και της ευθύνης, αποδεχόμενος το γεγονός ότι αυτές οι πολιτικές που επιβλήθηκαν με ευρωπαϊκό μανδύα αντιστρατεύονται την ίδια την ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης και πλήττουν κάθε έννοια κοινοτικής συνοχής.

Σε κάθε περίπτωση, οι «φίλοι της Ευρώπης» ας ακούσουν έναν μεγάλο Ευρωπαίο που βρέθηκε αυτές τις μέρες στην Ελλάδα, τον Γάλλο στοχαστή Ετιέν Μπαλιμπάρ, και ας σκεφτούν πόση συσσωρευμένη πολιτική προνοητικότητα κρύβει η δήλωσή του ότι «εάν η Ευρώπη δεν αναδημιουργηθεί πάνω σε νέα θεμέλια, θα αναβιώσει ένας επιθετικός και μολυσματικός εθνικισμός».

Αυτό το μέτωπο –το μέτωπο για μια Ευρώπη της αλληλεγγύης– χρειάζεται να συγκροτήσουμε όλοι μαζί, όπου κι αν βρίσκεται ο καθένας. Οι πλαστές πολώσεις και τα ευκαιριακά δίπολα του τύπου Ευρωπαίοι-αντιΕυρωπαίοι, μπορεί να μεταφέρουν υπαρξιακές πολιτικές αγωνίες, δεν έχουν ωστόσο τίποτα να συνεισφέρουν στην προσπάθεια ανόρθωσης της χώρας και της κοινωνίας.

*δημοσιογράφος και πρώην εκπροσώπος Τύπου της ΔΗΜΑΡ

ΑΠΟΨΕΙΣ
Ποια ήταν η καλύτερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης;
Η εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ καθαρή, όσο και απρόσμενη σε έκταση. Τα αίτια πολλά, με κυριότερα την εγγενή στο Μνημόνιο λιτότητα, κάποια λάθη τακτικής και ορισμένα απαράδεκτα ολισθήματα στο ήθος και ύφος της...
Ποια ήταν η καλύτερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Οι «κατώτεροι των περιστάσεων»…
ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ Ρ. ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ: Παραλάβαμε ανεργία κοντά στο 26,5% και σήμερα βρίσκεται κάτω από 22%, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ. Η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου το 2012 παρέλαβε ανεργία στο 24,1% και...
Οι «κατώτεροι των περιστάσεων»…
ΑΠΟΨΕΙΣ
Για μια ελληνική σοσιαλδημοκρατία χωρίς «εμ - εμ»
Η διαρκής αβεβαιότητα σε ό,τι αφορά τις προοπτικές της χώρας επιταχύνει τις πολιτικές εξελίξεις και ωθεί σε αναζήτηση νέων σταθερών. Σε αυτό το περιβάλλον πυκνώνουν οι συζητήσεις για την ανασύνταξη της...
Για μια ελληνική σοσιαλδημοκρατία χωρίς «εμ - εμ»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Eπανεμφάνιση και ένδεια
Ισως δειλά, ίσως με μικρά βήματα προσπαθούν να δηλώσουν την παρουσία τους δύο από τους πρωταγωνιστές της κατάστασης στην οποία έχει οδηγηθεί η χώρα τα τελευταία πέντε χρόνια. Βεβαίως πρόκειται για τον Αντώνη...
Eπανεμφάνιση και ένδεια
ΑΠΟΨΕΙΣ
Τρίτο Μνημόνιο: η πρόβα τζενεράλε για την TTIP
Δεν γνωρίζω αν είναι τυχαία σύμπτωση ή σκόπιμη επιλογή των ημερομηνιών, όμως οι δύο ημερομηνίες έχουν τη δική τους σημασία: στις 8 Ιουλίου, την ώρα που οι λαοί της Ευρώπης είχαν τα μάτια και τα αυτιά τους...
Τρίτο Μνημόνιο: η πρόβα τζενεράλε για την TTIP
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ένα μέλλον για την Ελλάδα
Η συμφωνία της 13ης Ιουλίου ανάμεσα στην Ελλάδα και τους « θεσμούς» – που πρέπει να θεωρηθεί νέο μνημόνιο, το οποίο επιβλήθηκε σε μια κυβέρνηση που το δέχθηκε – οδηγεί την χώρα στην άβυσσο. Μια κοινωνική και...
Ένα μέλλον για την Ελλάδα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας