Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ομηρικές μάχες: Ιστορίες από την Ιλιάδα

Ρούμπενς, «Ο Αχιλλέας σκοτώνει τον Εκτορα»

Ομηρικές μάχες: Ιστορίες από την Ιλιάδα

  • A-
  • A+

Η Μνήμη απαιτεί τα μνημεία της.

..μάχη πεδίοιο( το πεδίον της μάχης). Ιλιάδος, Ζ2.

Στο πεδίον της μάχης βρίσκονται συντεταγμένοι οι Τρώες και οι Αχαιοί,  ανάμεσα στα  ποτάμια  Σιμόη και Ξάνθο. Τα νερά  τους  κελαρυστά,                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       τραγουδιστά, γράφουν ασημένιες δίνες κουβαλώντας όσα είδαν, άκουσαν, και μύρισαν. Τα ζωντανά νερά χύνονται με  λύτρωση στη γειτονική θάλασσα και από  εκεί  φτάνουν σ` όλον τον κόσμο. Γύρω τα ήρεμα βουνά, οι   αγαθές ξαπλωμένες θεότητες της γης, προσφέρουν τα ύψη τους για  ασφαλή θέαση και την πέτρα τους για να σκαλιστούν τα αγάλματα  των ηρώων.  Η Μνήμη απαιτεί τα μνημεία της.

Ο Χρόνος άλλαξε συνήθειες, προσαρμόστηκε στον επιλεγμένο από τους θεούς τόπο, έσβησε τις υποδιαιρέσεις του και τα πολλαπλάσια του. Οι στιγμές γίνονται αιώνες, δεν υπάρχουν  όρια. Κάποιοι είναι έτοιμοι δίνοντας τη ζωή τους να νικήσουν το Χρόνο. Άλλοι είναι έτοιμοι να αφαιρέσουν ζωές για να μείνουν στη αιωνιότητα.

Οι αιώνες δέχονται να γίνουν στιγμές γνωρίζοντας ότι αυτές οι στιγμές ανήκουν στην αιωνιότητα. Όλα αλλάζουν, εκτός από την ουράνια τάξη που παραμένει μια παγκόσμιος σταθερά αναφοράς όλων. Οι θεοί πήραν θέσεις, άλλοι υπέρ των Τρώων, άλλοι υπέρ των Αχαιών.

Ο Άρης βρίσκεται σε ύψιστη ετοιμότητα.  Ο Φόβος και ο Δείμος  είναι  μαζί του, στο άρμα  της μάχης του.  Αυτά τα δύο τρομερά παιδιά του Άρεως μεταφέρουν στους ανθρώπους το φόβο και το δέος, τις πρώτες ύλες του  πολέμου. Ο Άρης σηκώνει ψηλά το χρυσό φονικό αστραφτερό του δόρυ. Ο ήλιος τρομάζει με τη λάμψη της αιχμής του κονταριού, μαζεύει τις ακτίνες του από το φονικό όπλο, που γίνεται από χρυσό, κόκκινο, όπως το αίμα που θα χυθεί. Ο   Άρης και οι γιοί του δίνουν το σύνθημα  της μάχης σχεδόν μαζί με τους αρχιστράτηγους  Αγαμέμνονα και Έκτορα. Οι εντολές έχουν δοθεί. Όλοι ξέρουν τι θα κάνουν. 

Η “καταιγίδα” ξεσπά.

Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς. Και τους μεν θεούς έδειξε, τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε, τους δε ελευθέρους.

Ηράκλειτος, 544-484 π.Χ. απόσπ. 53, Ιππόλυτος, ΈλεγχοςΙΧ9.

Ακολουθεί  αιματηρή συμπλοκή. Πολεμικές ιαχές, συριγμοί, ελλειπτικές τροχιές των αμαξών που οι στριγκοί, οξείς, διαπεραστικοί ήχοι, από τους άξονες και τους τροχούς, χαράσσουν το πεδίο της μάχης, ήχοι, κραυγές, ουρλιαχτά, ποδοβολητά, ξερά και γρήγορα κτυπήματα κονταριών, σπαθιών και ασπίδων, οιμωγές,  αποτελούν τον ήχο, τη φωνή, τη «μουσική» της μάχης. Όλοι συντονίζονται μ` αυτήν την κόκκινη Αρειανή φωνή της σύγκρουσης και όσο κλείνει το οπτικό τους πεδίο, τόσο αυτοί  οι ήχοι τους καθοδηγούν. Το βράδυ που πέρασε, ο πλανήτης  Άρης, στον ουράνιο θόλο, ήταν κόκκινος βερτζί και το φως του σκληρό και κοφτερό.

Τα τρεχούμενα νερά των ποτάμιων θεών αιχμαλωτίζουν  άγριες εικόνες και τις παίρνουν μαζί τους στο μέλλον. Τα πράσινα φύλλα των δέντρων συστρέφονται και δείχνουν το γκρίζο τους πρόσωπο.

Τα σημάδια και οι οιωνοί  λένε ότι  η χορτασμένη από νερό γη,  ανάμεσα στα δύο ποτάμια, διψά  για ανθρώπινο αίμα. Τα  άγρια ζώα αποσύρονται στις κρυψώνες τους, τα ερπετά χώνονται βαθιά στη γη. Τα νερά στα πηγάδια μέσα στην Τροία, στέρεψαν, βρήκαν σκοτάδι. Κάτω από την επιφάνεια του εδάφους κυριαρχεί η ορθολογική ετοιμότητα του Άδη που διατάζει πλάτεμα και βάθεμα του κάτω κόσμου. Μεγάλη, γλυκιά ταραχή έπεσε στον Άδη, όλοι περιμένουν νέους συγκάτοικους , συγγενείς, φίλους, γνωστούς. Να μάθουν τα νέα του απάνω κόσμου.

 Τα πουλιά αλλάζουν τροχιές και τρομάζουν τους οιωνοσκόπους. Ο ουρανός γίνεται ένα  βιβλίο γιγάντιο ώστε να διαβάζουμε την απεραντοσύνη και την αειθαλή σταθερότητα του Σύμπαντος.

Κοντάρια από αστραφτερό χαλκό σκίζουν τον αέρα πριν φτάσουν στο στόχο τους. Στο πεδίο της σύγκρουσης, η μάχη κυματίζει, ανάμεσα στα δυο ποτάμια.

Οι πολεμιστές. Φώς και σκοτάδι.

Αυτός εκεί που ξεχωρίζει είναι ο Αίας ο Τελαμώνιος,  το ατρόμητο λιοντάρι. Είναι ο απόρθητος πύργος των Αχαιών. Μέγας, πελώριος, πανέμορφος , καλόκαρδος , ικανός να εμψυχώσει τους συμπολεμιστές του και να τους δώσει σοφές συμβουλές. Σημαδεύει ανάμεσα  στους Τρώες τον γενναίο Ακάμαντα, γιο του Ευσσώρου. Δεν τον επιλέγει τυχαία, ο Ακάμας είναι  ρωμαλέος, πάμφωτος, σφριγηλός και περήφανος, ο πλέον άξιος και ατρόμητος πολεμιστής του Θρακιώτικου στρατού, είναι η  ελπίδα των συμπολεμιστών του, σ` όλο το Τρωϊκό στρατόπεδο. Ο Αίας τον στοχεύει  με ακρίβεια μέσα στη παράταξη των Τρώων και την επόμενη στιγμή η αιχμή του δόρατος καρφώνεται στο κεφάλι του Ακάμαντα που πέφτει σαν να τον κτύπησε ο κεραυνός του Δία. Τον πέτυχε στο μέρος που άφηνε ακάλυπτο η περικεφαλαία, η κοφτερή μύτη του κονταριού τσάκισε τα κόκκαλα του κρανίου πέρα για πέρα. Μαύρο σκοτάδι σκέπασε στη στιγμή τα μάτια του άτυχου νέου. Που πήγε τόσο φως, πόσο γρήγορα δραπέτευσε;  Το κράνος φεύγει από το κεφάλι του και κυλάει μακριά. Η πεσμένη περικεφαλαία δεν  έχει ούτε μια γρατζουνιά, φαίνεται ζωντανή, ακέραια, ωραία και αστραφτερή.  Στο πίσω μέρος έχει μια μεγάλη αλογοουρά που όταν τη φορούσε ο Ακάμας ενωνόταν με τη δική του χαίτη. Σαν να ήταν δικά του μαλλιά αφού  το χρώμα της χαίτης ταίριαζε στο πυρόξανθο χρώμα του νεκρού πολεμιστή.  Όμορφο κράνος, λάφυρο στα χέρια του Αίαντα.

Με το θάνατο του Ακάμαντα η φάλαγγα των Τρώων αναριγά, σπάει για λίγο, σκοτίζεται, ενώ οι Αχαιοί λάμπουν με το φως που αντανακλάται από το κατόρθωμα του Αίαντα. Μήπως  λάμπουν επειδή πήραν το φως που έχασε ο φωτεινός  Ακάμας, που λαμποκοπούσε μέσα στην ομορφιά του, στη δύναμη και στη περηφάνια του. Σαν αστραπή ταξιδεύει το φως της νίκης.

Παίρνουν ανάσες θάρρους και ευφορίας οι Αχαιοί ενώ οι Τρώες ανασυντάσσονται  μουδιασμένοι. Ο Αίας σκότωσε έναν ανίκητο αρχηγό που τον οδηγεί ήδη ο Ερμής στον Άδη. Τι θα απογίνουν οι Τρώες χωρίς τον Ακάμαντα;

Εκεί παραδίπλα μάχεται ο Διομήδης, με θεϊκή σκέψη, αφού τον συμβουλεύει ο Δίας.

Το αγαθό αυτό θεριό, κραυγάζει τις προσταγές του για να πάρει και να δώσει κουράγιο.

Σημάδεψε και σκότωσε τον Άξυλο τον γιο του Τεύθρα από την ομορφοκτισμένη Αρίσβη. Ο Άξυλος , πάμπλουτος, αγαπούσε όλους τους ανθρώπους και φιλοξενούσε όποιον περνούσε από το ωραίο του σπίτι κτισμένο σε πολυσύχναστο δρόμο. Από αυτόν τον μαχητή έμεινε η φράση «Αξύλου φιλοξενία» που λέμε  για περιπτώσεις χαρούμενης και άδολης φιλοξενίας..

Φιλόξενο παληκάρι Άξυλε, κανείς, από τους τόσους που ευεργέτησες, δε σε προστάτεψε, να σταθεί μπροστά σου, να προτάξει το στήθος του  να σε σώσει. ‘Ίσως να το έκανε ο έμπιστος ηνίοχος, ο φίλος σου ο Καλήσιος, όμως μαζί με σένα και κείνος έπεσε νεκρός στη διψασμένη για αίμα γη. Λίγο πριν ξεψυχήσει ο Άξυλος είδε τον ουρανό λαμπρότερο και καθαρότερο από ποτέ. Τα νερά του ποταμού άκουσαν τα τελευταία του λόγια: Θυσία έγινα, στο βωμό του Άρη.  Το αίμα μου έδωσα  για μια εικόνα, γι` αυτό το ατέλειωτο βάθος του ουρανού.

Ο Ευρύαλος, ο γιος του Μικηστέα, σκοτώνει τον Δρήσο και τον Οφέλτιο, τους παίρνει τα όπλα και τις στολές αφήνοντας τους σχεδόν γυμνούς στο χώμα.

Μανιασμένος  χύθηκε μετά, στους δίδυμους,  Αίσηπον και Πήδασον  και αφού τους  πήρε τη ζωή, τους πήρε και όλα τ` άρματα. Τα δίδυμα αυτά παλληκάρια  είχαν μητέρα τη νύμφη Αβαρβαρέη που μάγεψε με την ομορφιά της τον Βουκολίωνα τον πρωτότοκο γιο του θεϊκού Λαομέδοντα,  και μιας όμορφης γυναίκας που κανείς δε γνώρισε ποτέ, γιατί έζησε στο σκοτάδι. Ένα σούρουπο, ο Βουκολίων,  καθώς μάζευε το κοπάδι του για τη στάνη συνάντησε την όμορφη Νεράϊδα Αβαρβαρέη που είχε χαθεί στο δάσος. Ο Βουκολίων την φιλοξένησε, ερωτεύθηκαν και απέκτησαν αυτά τα άμοιρα δίδυμα που σκότωσε τώρα  με μένος ο Ευρύαλος.

Η μάχη συνεχίζεται με το θάνατο του Αστύαλου από τον πολέμαρχο αντρείο Πολυποίτη ενώ την ίδια στιγμή ο Οδυσσεύς συντρίβει με το χάλκινο δόρυ του τον Πιδύτη  τον Περκώσιον.

Ο Τεύκρος  σκοτώνει τον θεϊκό Αρετάονα ενώ ο Αντίλοχος, ο γιος του Νέστορα, με το αστραφτερό του δόρυ παίρνει τη ζωή του Άβληρου.

Ο Αγαμέμνων, ο αρχηγός όλων, σημαδεύει και πετυχαίνει τον  Έλατον που δεν είχε καμιά τύχη από τη στιγμή που τον έβαλε στο μάτι ο στρατηγός των στρατηγών. Ο Έλατος ζούσε στην Πήδασο, στις όχθες του καλλίρροου ποταμού Σατνιόη.

Ο Αγαμέμνων πολεμούσε σα λιοντάρι. Στα διαλείμματα της μάχης βυθιζόταν στις σκέψεις του, ηρεμούσε  και έπαιρνε τις κρίσιμες αποφάσεις του. Οι σκέψεις του είχαν κυανέρυθρο χρώμα και ήταν καυτές, όπως το αίμα της θυσιασμένης του κόρης της Ιφιγένειας.

Ο ήρωας Λήιτος γράπωσε τον Φύλακο την ώρα που έφευγε να γλυτώσει από το μένος του Άρη. Την ίδια στιγμή  έπαιρνε τα όπλα του νεκρού Μελάνθιου ο Ευρύπυλος.

..ακήδεστοι και άφαντοι, Ιλιάς, Ζ΄60.

Ο Μενέλαος με φωνή βαριά σαν αντάρα, πιάνει ζωντανό τον Άδραστο που έπεσε από το άρμα του καθώς τρέχοντας και προσπαθώντας να ελιχθεί μπερδεύτηκε  στα κλαδιά ενός αρμυρικιού. Η άμαξα έχασε την ισορροπία της, έγειρε στο πλάι και τσακίστηκε ρίχνοντας τον Άδραστο κάτω μπρούμυτα  στο χώμα, δίπλα στον σπασμένο τροχό, μέσα σ` ένα σύννεφο σκόνης. Δία παντοκράτορα μες στην αρμυρίθρα και συ, σκέφτηκε ο πεσμένος νέος.

Αγαπούσε το αυτοφυές αυτό δεντρουλάκι γιατί τα μικρά λεπιοειδή φύλλα του είχαν υπέροχη γεύση αλατιού και θάλασσας. Και να τώρα που το αρμυρίκι αυτό,  τον έριξε κάτω, στο έλεος του αντιπάλου. Πάνω του, με το μακρύ  κοντάρι στο χέρι, έτοιμος να του πάρει τη ζωή στάθηκε  Μενέλαος ο μανιασμένος γιος του Ατρέα. Ο Άδραστος ανασηκώθηκε, αγκάλιασε τα γόνατα του Μενέλαου και του είπε: Ω! γιε του Ατρέα, ανίκητε Ατρείδη, λυπήσου με, άσε με να ζήσω, είμαι τόσο νέος, δέξου την γενναιόδωρη προσφορά μου. Ο καλός μου πατέρας  αν μάθει ότι μου χάρισες τη ζωή πλούτη θα σε γεμίσει. Χρυσάφι και χαλκό, καλοδουλεμένο καθαρό, σφυρηλατημένο  παντοδύναμο σίδηρο, πολύτιμα δώρα. Θησαυρούς θα σου προσφέρει  ανίκητε Μενέλαε αν μάθει ότι βρίσκομαι ζωντανός  μέσα στα πλοία σας.

Όταν άκουσε τα ικετευτικά αυτά λόγια ο Μενέλαος μαλάκωσε η καρδιά του, επέστρεψε για λίγο στον ήρεμο, ανθρώπινο και ζηλευτό κόσμο της ειρήνης, σκέφτηκε σαν αστραπή τον πόνο και τα δεινά  που φέρνει ο ανθρώπινος  χαμός, ξέφυγε για λίγο από την τρέλα του σκοτωμού και του πολέμου, απομακρύνθηκε  ο μανιασμένος Άρης από τα μάτια του και τη σκέψη του, χαλάρωσε το είναι του, γλύκανε η ματιά του καθώς ετοιμαζόταν να πει σ` ένα βοηθό  να παραδώσει τον αιχμάλωτο Άδραστο στα καράβια τους. Αλλά  εκείνη την κρίσιμη στιγμή εμφανίστηκε με ορμή  ο αδελφός του, ο αρχηγός όλων, ο Αγαμέμνων.

-Μενέλαε καλέ μου αδελφέ, τι ετοιμάζεσαι να κάνεις; Είσαι καλά; Ξέχασες πως ανταπέδωσαν οι Τρώες την υπέροχη φιλοξενία σου μέσα στο ίδιο σου το ανάκτορο; Ξέχασες ότι απήγαγαν την όμορφη γυναίκα σου βυθίζοντας όλους μας σε μεγάλη ντροπή; Ξεχνάς ότι γι` αυτό ακριβώς  το λόγο φύγαμε από την πατρίδα και τους αγαπημένους μας  αφήνοντας πίσω τα βασίλεια μας και τους πιστούς μας υπηκόους  και είμαστε εδώ στα ξένα μέρη; Ή μήπως πρέπει να σου θυμίσω τη θυσία της αγαπημένης μου, της άτυχης  κόρης μου, της  Ιφιγένειας που εγώ ο ίδιος την έφερα στο θυσιαστήριο λέγοντας της ψέματα ότι επρόκειτο να την παντρέψω με τον Αχιλλέα; Μη ξεχνάς ποτέ τι έκαναν οι Τρώες και σε πόσες περιπέτειες μπήκαμε γι` αυτούς. Καμιά λύπηση, κανένα έλεος για τους Τρώες και τους συμμάχους τους.

Όποιος  ξεχνά, μας προδίδει, και πρέπει να πεθάνει. Με εκλέξατε αρχηγό όλου του εκστρατευτικού σώματος. Έχω υποχρέωση λοιπόν να σας θυμίζω τις θεμελιώδεις αρχές που έφερε στους θνητούς ο αθάνατος θεός του πολέμου, ο ανελέητος Άρης. Άκουσες ποτέ να χαρίζει ζωές ο Άρης; Κανείς εχθρός ή προδότης δεν πρέπει να γλυτώσει. Δεν θα ξεφύγει κανείς αρσενικός ακόμα κι αν είναι μέσα στην κοιλιά της μάνας του. Όλοι οι αρσενικοί Τρώες και η ίδια η Τροία πρέπει να αφανιστούν από προσώπου γης και να μην τους κλάψει και να μην τους θάψει  κανείς.

Ο Μενέλαος ακούγοντας τον αδελφό άλλαξε σκέψεις, ξαναέβαλε στο πρόσωπο τη φονική μάσκα του πολέμου.

Δίκιο έχεις αδελφέ μου είπε  και έσπρωξε πέρα τον  Άδραστο, την ίδια στιγμή που ο Αγαμέμνων βύθιζε το δόρυ στα λαγόνια του πεσμένου νέου.

Μετά πάτησε μ` όλο του το βάρος το στήθος του πεσμένου πολεμιστή και με ορμή απέσπασε το φονικό κοντάρι  από το  σώμα του. Ο Μενέλαος έφυγε βιαστικά δεν άντεχε να ακούει τον πνιχτό ρόγχο του θανάτου.

Τα χρώματα της μάχης.

Η μάχη ανάμεσα στα δύο ποτάμια συνεχιζόταν με δύναμη και πάθος. Kαταπράσινη ήθελε τη μάχη η  Δήμητρα, κατακόκκινη ο Άρης, γαλάζια, παλλόμενη, όπως ακτινοβολεί ο Σείριος, ο Δίας, γκρίζα και μελαγχολική η Αθηνά,  στο χρώμα της φωτιάς του καμινιού, ο Ήφαιστος, μαυρόασπρη, με κακά και καλά μαντάτα  ο Ερμής ο ψυχολάτης,  κρυστάλλινη ασπρογάλαζη, υδάτινη, γλυστερή ο Γαιοσείστης Ποσειδών,  μαύρη, μοιραία η Ήρα,  σταχτιά, σκεφτική και μάταιη, με μια μόνιμη φωτιά να καίει η Εστία, κιτρινοκόκκινη, λαμπερή, επιτήδεια, άγρια, με παρθενική και επικίνδυνη  ομορφιά η Άρτεμις,  ολόχρυση με  πολεμική μεγαλοπρέπεια αλλά και κρυψίνοια ο Απόλλων, κόκκινη, μαύρη, κίτρινη, θανάσιμα  ερωτική  η Αφροδίτη  των  παθιασμένων ερώτων με  τα  ολέθρια αποτελέσματα.

Όπως τα τζιτζίκια που ενώ γεμίζουν το σύμπαν με τις φωνές τους,  ξαφνικά σιωπούν,  για λίγα δευτερόλεπτα, σαν να θέλουν να πάρουν ανάσα, και μετά αρχίζουν πάλι να βουίζουν τραγουδώντας εκκωφαντικά, έτσι και στη μάχη κάποια στιγμή και για πολύ λίγο, απλώνεται σιωπή πριν ορμήσουν πάλι ο ένας πάνω στον άλλο με κραυγές, ουρλιαχτά, άγριους βρυχηθμούς,  στριγγλιές, οιμωγές, χτυπήματα και κρούσεις των όπλων.

  

Σε μια τέτοια μικρή παύση ακούστηκε η δυνατή φωνή του Νέστορα:

-Ω! φίλοι, ήρωες, συμπολεμιστές Δαναοί, έμπιστοι  σύντροφοι του αιμοβόρου Άρη, μην παρασυρθείτε από τα λάφυρα,  τα αξιόμαχα όπλα και τις όμορφες και κομψές στολές των αντιπάλων που κείτονται νεκροί, μη σταματάτε τη μάχη, συνεχίστε να πολεμάτε γενναία και να σκοτώνετε άντρες χωρίς να χάνετε λεπτό. Όταν τελειώσει η μάχη με τη δική μας συντριπτική νίκη, τότε πάρτε ότι θέλετε από τους νεκρούς με την άνεση σας.  Κουβαλήστε με  ησυχία και ασφάλεια τα λάφυρα  στα καράβια μας.

 Σεβάσμιος ο σοφός και συνετός γέροντας. Οι συμβουλές του ακούγονται με ευλάβεια από όλους τους Αχαιούς. Έτσι ο γέρο Νέστορας παρότρυνε τους πολεμιστές που με μένος και νέα ψυχικά και σωματικά αποθέματα συνέχισαν τον πόλεμο με συμπλοκές άγριες, σώμα με σώμα.

Χρήσιμ’ ειδώς ουχ ο πολλά ειδώς σοφός. Σοφός είναι εκείνος που ξέρει τα χρήσιμα και όχι τα πολλά. Αισχύλος, 525-456 π.Χ.

 

*Αρχιτέκτων, Ιστορικός Αρχιτεκτονικής, Ιστορικός Τέχνης.

**Αφιερώνεται στα παιδιά μου Ειρήνη, Νίκο και Χαράλαμπο, που όταν ήταν μικρά, μου ζητούσαν να τους πω Ιστορίες του Ομήρου.

 

ΑΠΟΨΕΙΣ
Διά της εις άτοπον απαγωγής
Η απόφαση του Ερντογάν στα τέλη Σεπτεμβρίου να εξωθήσει το Μπακού στην αναζωπύρωση μιας παγωμένης σύγκρουσης ανέδειξε τη Μόσχα σε ηγεμονικό επικυρίαρχο στον Νότιο Καύκασο.
Διά της εις άτοπον απαγωγής
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ποιος είναι υπέρ της ειρήνης;
Και τι δεν ακούσαμε αυτές τις μέρες. Ο κ. Γεραπετρίτης μάς λέει ότι «η κόκκινη γραμμή είναι…στα έξι μίλια». Το Oruc Reis έφτασε στα εννιά. Τον...
Ποιος είναι υπέρ της ειρήνης;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Δεύτερη Συρία;
Αν συνεχίσει η Αγκυρα την εξαγωγή των ανακυκλωμένων τζιχαντιστών συμμάχων της από τη Συρία στη Λιβύη και στον Καύκασο, θα βρεθεί απέναντι σε ένα δεύτερο κουρδικό μέτωπο στον Καύκασο.
Δεύτερη Συρία;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Πόλεμος ή ειρήνη;
Στους ταραγμένους καιρούς μας, ενώσαμε τις γραφές, τις δυνάμεις μας, τις διαφορετικές εμπειρίες μας. Στόχος μας ήταν να σκεφτούμε από κοινού πάνω σε ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα των ημερών μας και όχι μόνο: το...
Πόλεμος ή ειρήνη;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Παγωμένες συγκρούσεις
Η σύγκρουση Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν για τη διαφιλονικούμενη περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ είναι η παλιότερη και η πιο εμβληματική από τις παγωμένες συγκρούσεις στην πρώην ΕΣΣΔ.
Παγωμένες συγκρούσεις

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας