Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Χρησιμοποιώντας το Συμβούλιο Ασφαλείας για την καταστροφή του
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Χρησιμοποιώντας το Συμβούλιο Ασφαλείας για την καταστροφή του

  • A-
  • A+
Η διεθνής κοινότητα εν γένει -και ειδικότερα το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ- βρίσκεται ενώπιον μιας σημαντικής απόφασης: θα διασφαλίσουμε τον σεβασμό του κράτους δικαίου ή επιστρέφουμε στον νόμο της ζούγκλας;

Αυτό που εμείς στο Ιράν -στόχο ενός φαύλου καθεστώτος κυρώσεων που δεν κάνει διακρίσεις- είδαμε από τη σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ είναι αρκετά σαφές: δεν υπάρχει μεγάλο όραμα για μια εναλλακτική παγκόσμια κοινότητα. Η μεταβλητότητα και η μη προβλεψιμότητα των ΗΠΑ ουδόλως έχουν να κάνουν με την επιδέξια εφαρμογή της θεωρίας των παιγνίων. Αντίθετα, είτε ως προς την (κακο) διαχείριση του Covid-19 στο εσωτερικό της χώρας, είτε ως προς την υπονόμευση της ειρήνης και της σταθερότητας στο εξωτερικό από πλευράς του, το σημερινό καθεστώς στην Ουάσινγκτον δεν έχει κανένα πραγματικό σχέδιο, εκτός από το να επιτίθεται μετωπικά κατά όσων υποστηρίζουν το κράτος δικαίου.

Η αντιμετώπιση των ΗΠΑ έναντι του ψηφίσματος 2231 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, με το οποίο εγκρίθηκε -και είναι αναπόσπαστο από- το Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης (JCPOA), κοινώς γνωστό ως η πυρηνική συμφωνία του Ιράν, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Τον Ιούλιο του 2015 το Ιράν, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, η Κίνα, η Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία υπέγραψαν μια συμφωνία-ορόσημο με στόχο τον κατευνασμό οποιαδήποτε ανησυχίας ως προς τον αποκλειστικά ειρηνικό χαρακτήρα του πυρηνικού προγράμματός μας και ταυτόχρονα την απαλλαγή του ιρανικού λαού από απάνθρωπες και άδικες κυρώσεις. Ως μέρος του JCPOA οι ΗΠΑ και άλλοι συνυπογράφοντες επίσης υποστήριξαν από κοινού το ψήφισμα 2231 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο εγκρίνει την πυρηνική συμφωνία -και στο οποίο επισυνάπτονται πλήρεις οι 90 σελίδες της κατοχυρώνοντας έτσι τη συμφωνία στο Διεθνές Δίκαιο.

Ωστόσο τον Μάιο του 2018 η αμερικανική κυβέρνηση διακήρυξε ότι μονομερώς επέλεξε την «παύση συμμετοχής» στο JCPOA. Εκτοτε το Ιράν και η υπόλοιπη διεθνής κοινότητα βρίσκονται στην παράδοξη θέση να βλέπουν τις ΗΠΑ να γίνονται η πρώτη κυβέρνηση στα χρονικά του ΟΗΕ που όχι μόνο παραβιάζει ένα δεσμευτικό ψήφισμα, το οποίο η ίδια υποστήριξε, αλλά και να τιμωρεί όσες κυβερνήσεις και εταιρείες σέβονται το Διεθνές Δίκαιο με την εφαρμογή των διατάξεών του. Οπως προειδοποίησα το Συμβούλιο Ασφαλείας τον περασμένο μήνα, αυτό το status quo δεν είναι ούτε επιθυμητό, ούτε βιώσιμο. Βρισκόμαστε συνεπώς σε ένα κρίσιμο σημείο.

Η εκστρατεία παραπληροφόρησης της αμερικανικής κυβέρνησης -μαζί με ψευδείς και πλαστούς ισχυρισμούς περί μιας περιφερειακής συναίνεσης- γύρω από τις συνέπειες της τήρησης των διατάξεων της συμφωνίας από τους εναπομείναντες υπογραφόντες το JCPOA -συμπεριλαμβανομένης της εξομάλυνσης της αμυντικής συνεργασίας του Ιράν με τον κόσμο τον Οκτώβριο- αποτελεί ένα τέχνασμα για τη συγκάλυψη των πραγματικών, ακόμα πιο κακόβουλων κινήτρων της: έχοντας αποτύχει να οδηγήσει σε κατάρρευση το ψήφισμα 2231 έπειτα από δύο χρόνια της πιο βάναυσης «μέγιστης πίεσης» που έχει ασκηθεί ποτέ σε ένα έθνος -συνυπολογιζόμενης της στέρησης σε απλούς Ιρανούς της πρόσβασης σε φάρμακα και ιατρικό εξοπλισμό εν μέσω της πλέον θανατηφόρας πανδημίας που έχει δει ο κόσμος εδώ και πολλές δεκαετίες-, οι ΗΠΑ τώρα ευελπιστούν να καταχραστούν τη δική τους παρερμηνεία των διατάξεων του ίδιου του ψηφίσματος, που εγκατέλειψαν το 2018, ώστε τελικά να το καταστρέψουν. Αυτή η βαθιά κακόβουλη συμπεριφορά των ΗΠΑ είναι πασιφανής σε όλο τον ΟΗΕ, όπου επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν τον ίδιο τον ΟΗΕ για να καταστρέψουν στην πραγματικότητα τον διεθνή οργανισμό.

Σε αυτήν την εξίσωση υπάρχουν πολλά κομβικά ζητήματα και συνέπειες που πρέπει να ληφθούν υπόψη.

Πρώτον και κυριότερο, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς γιατί ή πώς η κατάρρευση ενός ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ πάνω σε ένα εξειδικευμένο θέμα σχετίζεται με τη γενική εικόνα. Ισχύει, ιδίως εάν το Συμβούλιο Ασφαλείας εξαναγκαστεί εκφοβιζόμενο να τορπιλίσει το ίδιο το ψήφισμά του, κάτι που θα συνιστούσε για την πολυμέρεια οπισθοδρόμηση γενεών. Το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν μπορεί να ασκήσει τα καθήκοντά του, ούτε μπορεί οποιοδήποτε έθνος να αναγνωρίσει την εξουσία του, εκτός εάν όλες οι δυνάμεις σέβονται τις αρχές για την αντιπροσώπευση των οποίων αυτό δημιουργήθηκε.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ίδιο αμερικανικό καθεστώς επίσης ανοήτως αποσύρθηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) μεσούσης της χειρότερης πανδημίας παγκοσμίως, αλλά τώρα επιδιώκει να ηγηθεί της μεταρρυθμιστικής διαδικασίας του ΠΟΥ προς μεγάλη δυσαρέσκεια των στενότερων δυτικών συμμάχων του.

Εάν επιτραπεί στις ΗΠΑ να συνεχίσουν να κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση, ο κόσμος θα ολισθήσει πίσω στον κανόνα για το «δίκαιο του ισχυρότερου». Οσο όμως κι αν αυτό μπορεί να φαντάζει ελκυστικό στους ψυχροπολεμιστές που αναζητούν νέους στόχους, ακόμα και αυτό το πρότυπο έχει τα όριά του. Και οι δύο υπερδυνάμεις του περασμένου αιώνα βίωσαν το «ξήλωμα» της διεθνούς επιρροής τους κατά τη στρατιωτική ήττα τους στο Αφγανιστάν: μια χώρα με ΑΕΠ 14 φορές μικρότερο από τα ετήσια έσοδα της Apple Inc.

Εχουμε επίσης δει τα τελευταία χρόνια πώς η αμερικανική κυβέρνηση -παράλληλα με την επίθεσή της κατά διεθνών θεσμών και συμφωνιών- επιδίωξε να υποκαταστήσει το Διεθνές Δίκαιο με τους δικούς της εσωτερικούς νόμους.

Στην πράξη αυτό σήμαινε ότι είναι πλέον το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, και όχι οι ευρωπαϊκές εθνικές κυβερνήσεις, που αποφασίζει με ποιες ευρωπαϊκές εταιρείες μπορούν να γίνουν συναλλαγές - είτε βάσει του ψηφίσματος 2231, είτε για τη δική τους «σανίδα σωτηρίας» ως προς το φυσικό αέριο με τον North Stream.

Ενώ μέχρι στιγμής ήταν κυρίως οι ΗΠΑ που επιδίωξαν να επεκτείνουν τη δικαιοδοσία της εσωτερικής νομοθεσίας τους, δεν υπάρχει τίποτε που να υποδηλώνει ότι θα διατηρήσουν ένα μονοπώλιο επ' αυτού. Με το άνοιγμα αυτού του «κουτιού της Πανδώρας» και με τον εφησυχασμό ορισμένων εθνικών κυβερνήσεων, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ένα μέλλον όπου τόσο οι απλοί πολίτες όσο και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις μπορεί να βρεθούν αντιμέτωποι με την εξωεδαφική εφαρμογή διάφορων πολλαπλών και αυξανόμενων εσωτερικών νόμων - κάτι που θα παραλύσει τα διεθνή ταξίδια, το εμπόριο και τις επενδύσεις σε μια οπισθοδρόμηση για τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο μας.

Συνεπώς η διεθνής κοινότητα εν γένει -και ειδικότερα το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ- βρίσκεται ενώπιον μιας σημαντικής απόφασης: θα διασφαλίσουμε τον σεβασμό του κράτους δικαίου ή επιστρέφουμε στον νόμο της ζούγκλας;

Ενώ το Ιράν έχει αποδείξει το σθένος του και την αποφασιστική απάντησή του στον εξαναγκαστικό εκφοβισμό, είμαι πεπεισμένος ότι -μέσα στις επόμενες κρίσιμες εβδομάδες και μήνες- τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας θα αντικρούσουν την εκστρατεία μιας καταπονημένης αμερικανικής κυβέρνησης να μετατρέψει αυτό που αποτέλεσε το διπλωματικό επίτευγμα του 21ου αιώνα σε μια άσκηση επί ματαίω και στην πορεία να αφανίσει ό,τι έχει απομείνει από την πολυμέρεια και το Διεθνές Δίκαιο.

* Υπουργός Εξωτερικών της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν

ΑΠΟΨΕΙΣ
Οι συμφωνίες δεν λειτουργούν μονομερώς
Το Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης (ΚΟΣΔ) ή Συμφωνία για το Πυρηνικό Πρόγραμμα του Ιράν είναι προϊόν μιας πολύμηνης, συνεχoύς και ολοκληρωμένης διαπραγματευτικής διαδικασίας, η οποία ξεκίνησε στις 24...
Οι συμφωνίες δεν λειτουργούν μονομερώς
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η συμφωνία με το Ιράν
Η κατ’ αρχήν συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας, Βρετανίας, Γαλλίας, Κίνας, Γερμανίας -των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ συν τη Γερμανία- και του Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα του τελευταίου...
Η συμφωνία με το Ιράν
ΑΠΟΨΕΙΣ
Οι ΗΠΑ, επικεφαλής εγκληματικών και παράνομων κυρώσεων
Οφείλουμε να εργαστούμε με πολλαπλασιαστικά, δημιουργικά, ενωτικά, νεανικά χαρακτηριστικά. Χωρίς την ενωτική, δημιουργική και πραγματικά ριζοσπαστική Αριστερά του 21ου αιώνα, είναι πιθανό η ανθρωπότητα να...
Οι ΗΠΑ, επικεφαλής εγκληματικών και παράνομων κυρώσεων
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η διάδοση του κορονοϊού στο Ιράν και οι συνέπειες των καταπιεστικών κυρώσεων των ΗΠΑ
Το αμερικανικό καθεστώς επιδιώκει να σφίξει τον κλοιό του οικονομικού αποκλεισμού και απειλεί με κυρώσεις αγοραστές του ιρανικού αργού, το οποίο θα προσέφερε πόρους για την καταπολέμηση του ιού.
Η διάδοση του κορονοϊού στο Ιράν και οι συνέπειες των καταπιεστικών κυρώσεων των ΗΠΑ
ΑΠΟΨΕΙΣ
Δώρο στην Τεχεράνη…
Το νέο επεισόδιο μεταξύ ΗΠΑ και φιλοϊρανικών δυνάμεων στο έδαφος του Ιράκ ήρθε να μας θυμίσει ότι η αμερικανική εισβολή του 2003 και η ανατροπή του καθεστώτος Σαντάμ υπήρξε ένα δώρο στην Τεχεράνη
Δώρο στην Τεχεράνη…
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η επόμενη μέρα στην Καμπούλ
​​​​​​​Κυρίαρχη είναι η πεποίθηση ότι μετά την ολοκλήρωση της αποχώρησης των δυνάμεων των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν, η επιστροφή των Ταλιμπάν στην Καμπούλ θα είναι ζήτημα χρόνου.
Η επόμενη μέρα στην Καμπούλ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας