Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ο Μωυσής και ο Φαραώ
EUROKINISSI / ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΕΜΠΑΠΗΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ο Μωυσής και ο Φαραώ

  • A-
  • A+

Ο Μωυσής και ο Φαραώ δεν είναι και τόσο άγνωστοι μεταξύ τους. Για την ακρίβεια είναι στενοί συγγενείς. Προφανώς, πρόκειται για δύο ονειροπόλους που θέλουν να είναι σωτήρες. Για να ακριβολογούμε, ο ένας θέλει να σώσει τη χώρα και ο δεύτερος την πρωτεύουσα.

Έχουν πάρει τον ρόλο τους τόσο σοβαρά, που δεν είναι διατεθειμένοι να ξυπνήσουν. Άλλωστε, δεν έχουν κάποιο λόγο να το κάνουν. Χρόνια τώρα ‒με δαπάνες του ελληνικού δημοσίου‒ παριστάνουν τους ξύπνιους. Επειδή κατά βάση ασκούν το επάγγελμα του βουλιμικού μάγου, προσφεύγουν σε προβλέψιμες «πολιτικές» επιλογές. Κυβερνούν με ψέματα, υποσχέσεις, αδιαφάνεια, ιδιοτέλεια και –κυρίως‒ με επικοινωνία.

Ο νεότερος Φαραώ, φιλοδοξεί να γίνει κάποια στιγμή Μωυσής στη θέση του Μωυσή – ceteris paribus, υπάρχει πιθανότητα να το πετύχει. Και οι δύο εξαγοράζουν υπαρκτά και ανύπαρκτα μίντια αφενός για να απλώνουν τον τραχανά με τις επιτυχίες τους, αφετέρου για να εξασφαλίζουν σιωπή για τις αποτυχίες τους ‒ που αποτελούν τον εμπειρικό πολιτικό κανόνα.

Από την άλλη, η συνταγή τους είναι αλάνθαστη. Τα λεφτά και οι φιέστες πιάνουν τόπο: το μιντιακό ολιγοπώλιο που «αποκωδικοποιεί» τούτη την ατζέντα ‒όταν δεν ασχολείται με την εκρηκτική κοκκινομάλλα κουκλάρα αστυνομικό που συνόδεψε την βιτριολίστρια στον εισαγγελέα ‒ ασχολείται με το damage control της κυβερνώσας ελίτ: μια ασπίδα προστασίας και προώθησης των reform της κατρακύλας. Τα λεφτά ‒ που εναλλακτικά θα μπορούσαν να πάνε στην περιβόητη ανάπτυξη ή σε άλλες χρήσεις‒ εξαγνίζουν και αποκαθάρουν αυτό το «πνεύμα του κυβερνάν» από τις αυτονόητες ευθύνες του.

Σχηματίζουν κρούστα που αφανίζει ιστορία, διεθνή θέματα, πολιτική οικονομία, επιστήμη, ηθική, δικαιοσύνη, δημοκρατία και θεσμούς∙ χαμηλώνουν την ένταση του βιωμένου πόνου, εμποδίζουν τη θέασή του και την ερμηνεία του ‒ ακόμα-ακόμα, μηδενίζουν την αναστοχαστική χρήση του. Παραδείγματος χάρη, η κυβέρνηση επέλεξε να βγάλει την ανεργία από την εξεταστέα ύλη της κοινωνιολογίας. Δεν σταμάτησε εκεί. Εξαφάνισε την κοινωνιολογία και το σύνολο των κοινωνικών επιστημών από την ελληνική εκπαίδευση.

Ο Μωυσής ήρθε με το σύνθημα, υποτίθεται, «ανάπτυξη γιατί εμείς μπορούμε καλύτερα». Δεν είπε τίποτα για το περιεχόμενο των αναπτυξιακών διαδικασιών∙ τίποτα για τις πολιτικές, κοινωνικές, εκπαιδευτικές, περιβαλλοντικές, πολιτισμικές και τοπικές διαστάσεις.

Με μεταρρυθμίσεις υποβάθμισης του περιβάλλοντος, μεσαιωνικές αντιλήψεις για την παιδεία οι οποίες καθιστούν «φυσικές» τις κοινωνικές ανισότητες, παρουσιάζει την ανάπτυξη ως μια έννοια ουδέτερη, ασύνδετη με το τραύμα του χρέους, τα μνημόνια, τη φτωχοποίηση και την ανεργία σε τοπικό-αυτοδιοικητικό, εθνικό, ευρωπαϊκό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Με βουντού μετέτρεψε τα κοινωνικά προνόμια σε μέτρα αξιοκρατίας (επιτελικό κράτος, κυβέρνηση των αρίστων) και έστρεψε τη ροή του πολιτικού χρήματος προς ημέτερους «επιχειρηματίες» και μίντια. Το επιτελικό κράτος φτάνει μέχρι τις παρυφές της λογικής των οικονομικών της προσφοράς – πιστεύει ακόμα ότι, δίνοντας στους πλούσιους περισσότερο χρήμα, θα ωφεληθούν οι εργαζόμενοι φτωχοί και οι μεσαίες τάξεις.

Ο Φαραώ δεν θα μπορούσε παρά να σκεφτεί κάτι φαραωνικό για την ορατή παρακμή του κέντρου. Σκέφτηκε τον «Μεγάλο Περίπατο». Ιστορικά μιλώντας, τα οράματα των πολιτικών και σχεδιαστών ουδέποτε ήταν το φόρτε τους.

Με τον ίδιο απρογραμμάτιστο τρόπο που παραδόθηκε ο δημόσιος χώρος στον ιδιωτικό τον 19ο αιώνα, που πυκνοδομήθηκε η «διαμαντόπετρα» της αντιπαροχής τις δεκαετίες του 1960-70, με τον ίδιο τρόπο έγινε η «μεγάλη έξοδος» των υψηλών και μεσαίων στρωμάτων-κατοίκων του κέντρου και η προαστιοποίηση. Η παλιά «χειροποίητη πόλη» με μισό μέτρο πεζοδρόμια μετά την Ακαδημίας, και απορριμματοφόρα που φορτώνουν μαζί τα περιεχόμενα των μπλε και πράσινων κάδων, χρειαζόταν ένα ακόμα «Χωριό Ποτέμκιν».

Έτσι, κανείς δεν μιλάει για την ταλαντεύση ανάμεσα στην ενίσχυση του πολιτισμού και στην ενθάρρυνση της κερδοσκοπίας με ιδέες «ευξευγενισμού των χρήσεων». Δεν ακούστηκε κιχ για την απώλεια της «ολυμπιακής κληρονομιάς». Τίποτα για την πολυδιαφημισμένη «Αναγέννηση του κέντρου». Κυρίως, κανείς δεν ασχολείται με το ελληνικής έμπνευσης μοντέλο διαχείρισης του «ουδενός αρμόδιου και κανενός υπευθύνου» (πολυδιάσπαση-επικάλυψη αρμοδιοτήτων και ευθύνης μεταξύ κυβέρνησης-δήμου-περιφέρειας) και την αδιαφάνεια των δράσεων (διαπλοκές, συμφέροντα, κόστη-οφέλη κ.λπ.).

Η δημοκρατία δεν είναι στα καλύτερά της. Έχει ρόμπες, κιτς, θεούσες, πολλές ιδεοληψίες, φυλάρχους και μαύρα κουτιά. Είναι κρίμα. Όμως, έχει και ζητούμενα όπως δικαιοσύνη, εύρυθμους κοινωνικούς θεσμούς, διορθώσεις και λογική. Ειδικά σε αυτή τη φάση, οφείλει να βάζει στόχους, να προγραμματίζει, να κοιτάει το αύριο∙ να ενσωματώνει την πολιτική ως αξία και να προωθεί την κοινωνική αλλαγή χωρίς εργαλειοποιήσεις. Και αυτά τα τελευταία, ο Μωυσής κι ο Φαραώ δεν τά ’χουν. Έχουν ωραιοποιήσεις, απίστευτες μαγείες, πιασιάρικες ιδέες με μικρό αντίκρυσμα και μεγάλη ταλαιπωρία.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Ιερά και ανόσια
Η στάση αυτή θα θυμίζει όσα μας χωρίζουν αλλά και θα υπενθυμίζει εμφατικά το αίτημα για τις δύο Ελλάδες που πρέπει να συνυπάρξουν.
Ιερά και ανόσια
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ιερές δοξασίες και επιστημονικές παραδοξότητες
Επιστροφή στο παρελθόν και δη στο απώτατο! Οταν η αρρώστια, ο πόνος και ο θάνατος ήτανε θέλημα Θεού! Τώρα, αν ο καθαγιασμένος ιός πάρει ίσως τις ζωές κάποιων πιστών, δεν πειράζει.
Ιερές δοξασίες και επιστημονικές παραδοξότητες
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ουαί ημίν!
Μια πρόταση για προοδευτική διακυβέρνηση δεν μπορεί να «συμπεριλαμβάνει» την Εκκλησία ως εταίρο, αφού η καταστατική λειτουργία της είναι συντηρητική επί της αρχής.
Ουαί ημίν!
ΑΠΟΨΕΙΣ
Θρησκεία και κοινωνικές σχέσεις
Η κοινωνία σήμερα έχει ανάγκη τη θρησκεία του ψυχολογικού και του κοινωνικού περιεχομένου, περισσότερο από τη θρησκεία που διδάσκει μιαν αλήθεια. Τίποτε δεν είναι όπως παλιά, τώρα τα σύνορα περιπλέκονται:...
Θρησκεία και κοινωνικές σχέσεις

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας