Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Σπίτι του οι σκηνές των θεάτρων και τα πλατό του σινεμά

«Οι κληρονόμοι», 1964

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Σπίτι του οι σκηνές των θεάτρων και τα πλατό του σινεμά

  • A-
  • A+

To πρώτο πράγμα που με είχε εντυπωσιάσει όταν πρωτογνώρισα τον Κώστα Βουτσά και βρεθήκαμε τετ α τετ και μου απάντησε με παρρησία σε ό,τι τον ρώταγα, πριν κοντά 30 χρόνια, ήταν η απάντηση σε μια ερώτηση που του είχα κάνει για το αν είχε κουραστεί να παίζει χειμώνα - καλοκαίρι, άνοιξη και φθινόπωρο στο θέατρο, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, σε περιοδείες, σε «αρπαχτές» που λέγανε παλιά, σε ταινίες, σε βιντεοκασέτες, στην τηλεόραση, οπουδήποτε, και γιατί δεν σταματούσε να δουλεύει ένα καλοκαίρι, να κάνει διακοπές, να ξεκουραστεί.

Με κοίταξε σαν να έβλεπε εξωγήινο που έχει πέσει από τον ουρανό μπροστά του και μου απάντησε: «Ποιος κανονικός άνθρωπος πάει ένα ολόκληρο καλοκαίρι διακοπές;». Και συνέχισε λέγοντάς μου πως αυτή ήταν η δουλειά του και οι άνθρωποι πρέπει να αγαπούν τη δουλειά τους και να μη σκέφτονται πώς θα πάνε τέσσερις μήνες διακοπές, γιατί αυτά δεν είναι κανονικά πράγματα.

Γιατί για τον Κώστα Βουτσά, όπως και για τους περισσότερους της γενιάς του, πρώτα απ’ όλα ήταν η δουλειά του, γι’ αυτό με το πάθος και την αγάπη που την έκαναν την έφταναν στο επίπεδο της τέχνης. Δεν ξεκινούσε να κάνει τέχνη, η λατρεία του γι’ αυτήν έκανε τη δουλειά του να φτάνει στα επίπεδα της τέχνης.

Οπως και στα πολιτικά μού έκανε πάντα εντύπωση η απάντησή του στην ερώτησή μου αν είναι πάντα κομμουνιστής. Η απάντηση ήταν «όχι βέβαια, γιατί για να είσαι κομμουνιστής πρέπει να είσαι νέος για να μπορείς να αγωνίζεσαι, εγώ δεν είμαι πια νέος για να μπορώ να αγωνιστώ, αλλά πρέπει να ψηφίζω ΚΚΕ γιατί πρέπει να υπάρχει κάποιος στη Βουλή να αγωνίζεται για τα δικαιώματα των αδύναμων». Οπως, άλλωστε, πάντα μου τόνιζε πως όταν ήταν μικρός έπρεπε πάντα να είναι ένα καλό παιδί στη συμπεριφορά για να μην πουν οι γύρω «ο γιος του κομμουνιστή βγήκε αλήτης, φυσικό ήταν». Και ο Κώστας Βουτσάς είχε περάσει πολλά στην παιδική και εφηβική του ηλικία εξαιτίας των πολιτικών φρονημάτων του πατέρα του.

Ο Κώστας Βουτσάς ήταν από τους πραγματικά πέντε, το πολύ έξι μεγάλους σταρ του ελληνικού σινεμά, με την έννοια ότι ήταν ανάμεσα στους 5-6 πιο ακριβοπληρωμένους και από αυτούς που έκαναν χιλιάδες έως εκατομμύρια εισιτήρια. Παρ’ όλα αυτά, χωρίς να είναι μίζερος και χωρίς να είναι τσιγκούνης δεν ζούσε ζωή πολυτελείας, αντιμετώπιζε τους ανθρώπους με μια ειλικρινά φιλική διάθεση, ήταν καλός φίλος, καλός στην οικογένειά του και ανοιχτόκαρδος προς όλους τους ανθρώπους. Ηθελε να τον αγαπάνε, το είχε ανάγκη και το ευχαριστιότανε, όπως και το να ανταποδίδει αυτή την αγάπη.

Γι’ αυτόν οι σκηνές των θεάτρων και τα καμαρίνια, όπως και τα πλατό του σινεμά ήταν το σπίτι του. Οχι πως σπίτι του δεν περνούσε καλά, αλλά θα προτιμούσε να πήγαινε στο σπίτι του μετά το θέατρο ή μετά το γύρισμα. Το άρωμα, η αίσθηση του χώρου της αγαπημένης του δουλειάς τον γέμιζε χαρά και ενέργεια. Αγαπούσε τους ανθρώπους και δεν θα πω εδώ το κακόγουστο που ακούω συνέχεια «αγαπούσε τις γυναίκες». Φυσικά και αγαπούσε τις γυναίκες και ερωτικά όπως αγαπούσε τους άντρες φιλικά.

Ο Κώστας Βουτσάς ήξερε να λέει και «ευχαριστώ» και το πιο μεγάλο «ευχαριστώ» νομίζω το έλεγε με τη συμπεριφορά του στην ίδια τη ζωή. Με τον ίδιο τρόπο, νομίζω, πρέπει κι εμείς να του πούμε «ευχαριστώ» για κάποια χιλιάδες χιλιάδων χιλιόμετρα σελιλόιντ από ταινίες που γύρισε για να περνάμε καλά και να γελάμε εμείς κι όλες οι επόμενες γενιές...

 

ΑΠΟΨΕΙΣ
Επαναπροσεγγίζοντας τον «συγγραφέα»
Αναφέραμε ήδη πως μετά το 2004 η τάση στην ελληνική σκηνή για ένα θέατρο όπου το κείμενο ή ο συγγραφέας αποκτούσαν περιφερειακή λειτουργία υπήρξε σχετικά έντονη.
Επαναπροσεγγίζοντας τον «συγγραφέα»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Για την Άννα Κοκκίνου: ο αδιάκοπος μόχθος που τώρα μένει άστεγος
Σε ένα σκοτεινό στενό, κάτω από τους πρόποδες της Ακρόπολης, δυο βήματα από το αρχαίο θέατρο του Διονύσου του Ελευθερέως, βρίσκεται, ακόμη ζωντανό, το θέατρο Σφενδόνη.
Για την Άννα Κοκκίνου: ο αδιάκοπος μόχθος που τώρα μένει άστεγος
ΑΠΟΨΕΙΣ
Σύγχρονη, εναλλακτική σκηνή
Φωτεινά παραδείγματα η ερευνητική ματιά του Λευτέρη Βογιατζή στη «Νέα Σκηνή», η underground μεταμοντέρνα προσέγγιση του Γιάννη Κακλέα στον «Τεχνοχώρο» και η παράτολμη πρωτοπορία του Γιάννη Χουβαρδά στο...
Σύγχρονη, εναλλακτική σκηνή
ΑΠΟΨΕΙΣ
Θεατρικά
Τώρα που μπήκε το 2020, μπορούμε να κάνουμε μια αποτίμηση των θεατρικών πραγμάτων. Οσα χρόνια βρίσκομαι σε αυτή τη δουλειά (και είναι πολλά!) ακούω για την κρίση που «μαστίζει τα θέατρα».
Θεατρικά
ΑΠΟΨΕΙΣ
Οι κλειστές πόρτες του Σαρτρ
Στην κλειστοφοβική αστική κόλαση του Σαρτρ, περισσότερο από τους πρωταγωνιστές και τις ιστορίες τους μιλάνε οι ιδέες του Σαρτρ.
Οι κλειστές πόρτες του Σαρτρ
ΑΠΟΨΕΙΣ
Κάτω απ' τα αστέρια
Είναι πολλά τα καλοκαίρια που έχουν περάσει και ποτέ δεν στερεύει η επιθυμία των θεατρίνων για εξορμήσεις στα θέατρα της πρωτεύουσας και της περιφέρειας. Η ιδιαιτερότητα της θεατρικής παράστασης κάτω απ' τα...
Κάτω απ' τα αστέρια

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας