Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Κακαβιά με μπούκοβο
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Κακαβιά με μπούκοβο

  • A-
  • A+

Τα γλαρόνια τσακώνονται πάνω από ένα καφάσι ψάρια. Είναι μέσα ό,τι μικρό και «άχρηστο» ψάρι υπάρχει από την ψαραγορά. Το κατέβασαν στην προκυμαία ξημερώματα δύο ψαράδες. Μέσα στις νιτσεράδες, με τις κίτρινες ψηλές γαλότσες, μετέφεραν το καφάσι και το ακούμπησαν πλάι στο «Αλέξανδρος», το καΐκι «φάντασμα» του λιμανιού.

Επεσε σύρμα αμέσως, το πρώτο σμάρι έφτασε, με το ράμφος ανοιχτό να κρώζει «ελάτε, φαΐ». Εγιναν σύννεφο πάνω από το καΐκι που ξαφνικά απέκτησε φτερά κι ήταν έτοιμο να πετάξει στους ουρανούς, να ανυψωθεί κι αυτό μαζί με τα αφεντικά του. Τα αφεντικά του, δύο αδέρφια αληθινοί θαλασσόλυκοι, ήταν θρυλικές μορφές στο σινάφι των ψαράδων.

Ατρόμητοι, καλοψαράδες, συνέτρεχαν κάθε συνάδελφο, αν ήταν ανάγκη βγαίνανε στη θάλασσα και με 10 Μποφόρ. Κυνηγούσαν πάντα το μεγάλο ψάρι, ποτέ το μικρό. Ξέρανε τον κόλπο σαν την παλάμη τους, ήταν χαρτογραφημένη μέσα τους κάθε «λακκούβα» της θάλασσας. Τα αδέρφια δεν είχαν σπίτι. Μένανε στο καΐκι. Υπήρχε δηλαδή ένα πατρικό, αλλά σπανίως πατάγανε. Αυτοί είχαν φυτρώσει μέσα στο νερό.

Οι άλλοι ψαράδες θυμούνται -και τους λείπει είναι η αλήθεια- την ξακουστή κακαβιά τού «Αλέξανδρος». Πολύ συχνά μέσα στη νύχτα τα αδέρφια βγάζανε την γκαζιέρα στην πλώρη. Σε μια μαντεμένια τεράστια κατσαρόλα διάλεγαν τα κατάλληλα κοκκινόψαρα και με γενναίες δόσεις μπούκοβου μαγείρευαν το «φαγητό των θεών της θάλασσας». Μύριζε όλη η προκυμαία. Κι αυτό ήταν το σύνθημα.

Οι ψαράδες πατούσαν ο ένας μετά τον άλλον πάνω στο σκαρί φέρνοντας μαζί τους τσιπούρα και ρακές. Η θεϊκή σούπα έκανε το θαύμα της, ημέρευε τα μέσα τους, ανανέωνε την ταραγμένη σχέση τους με τη θάλασσα της βιοπάλης. Γινόταν πάλι η αγαπημένη, η ερωμένη, το καταφύγιό τους. Της λέγανε ό,τι μαντινάδα και ό,τι τραγούδι την υμνούσε. «Αν δεις καράβι να περνά της Οχτονιάς τον κάβο, βγάλε το μαντιλάκι σου και κάνε μου σινιάλο. Θάλασσα πλατιά, κακούργα ξενιτιά, της θάλασσας τα κύματα έρχονται ένα ένα μα τα δικά μου βάσανα έρχονται μαζεμένα. Αχ τη γλυκιά αυγή να σ' έβρω μοναχή…».

Αυτό κι άλλα τέτοια τραγουδούσαν κι άμα περνούσες ανυποψίαστος από εκεί, σε τρόμαζαν οι αγριοφωνάρες τους γιατί διόλου δεν τους ένοιαζε η μελωδικότητα, εκείνο που τους ένοιαζε ήταν να τα πουν, να βγάλουν τα παράπονά τους.

Τώρα πια αυτά πέρασαν. Τα αδέρφια χάθηκαν. Και η αλήθεια είναι πως σε κανέναν από αυτούς δεν πάει καρδιά να κάνει κακαβιά στο καΐκι και να φιλέψει κόσμο. Το καΐκι όμως το υπερασπίστηκαν με πάθος. Οταν ήρθαν οι λιμενικοί να το ρυμουλκήσουν για το καρνάγιο, καθώς κληρονόμοι δεν υπήρχαν, πρόβαλαν σθεναρή αντίσταση. Κι από αναβολή σ' αναβολή το πήραν απόφαση κι αυτοί και το άφησαν ανάμεσα στα ενεργά καΐκια.

Εγινε πια συνήθεια και το καφάσι των «απόψαρων» μπαίνει εκεί. Και να, τώρα οι γλάροι κάνουν τσιμπούσι. Κι είναι αλήθεια πως ο αέρας μυρίζει μπούκοβο.

 

ΑΠΟΨΕΙΣ
Φώτα στη θάλασσα
Πώς προέκυψε και από ποιον έγινε η πρόταση να πάμε για ψάρεμα, ανήμερα τα Φώτα, κανείς από την παρέα δεν θυμόταν· όσο κι αν σε κατοπινές μας συζητήσεις προσπαθήσαμε να δώσουμε απάντηση. Νέοι όλοι μας, κάτω των...
Φώτα στη θάλασσα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ραψωδίες στην παραλία
Σύγχρονες ραψωδίες στην παραλία. Βλέπω τις παρέες δίπλα δίπλα. Λίγα πράγματα θέλουν οι άνθρωποι τελικά για να είναι ευτυχισμένοι. Η ασφάλεια είναι ένα από τα βασικά. Θυμάμαι και τον μέγα ραψωδό, ανυπολόγιστα...
Ραψωδίες στην παραλία
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το ψάρι
Το ψάρι τον κοίταζε ανοιγοκλείνοντας με ρυθμό το στόμα του και αφήνοντας μικρές μπουρμπουλήθρες. Το μιμήθηκε. Μια δυο, λες και χαλάρωσαν όλοι οι μύες του, το κόκαλο γλίστρησε ευεργετικά στον οισοφάγο και...
Το ψάρι
ΑΠΟΨΕΙΣ
Οι θάλασσες και οι δρόμοι
«Ποιος είναι πιο γενναίος;» τον ρωτώ. Σκάει στραβό χαμόγελο και με κοιτά στα μάτια. «Δεν ξέρω», λέει. Εγώ ξέρω αλλά δεν λέω. Ποτέ δεν είπα. Ούτε και τότε που για χάρη μου μπήκε μπροστά από εκείνο τον μαύρο...
Οι θάλασσες και οι δρόμοι
ΑΠΟΨΕΙΣ
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
*Στον Κυριάκο Παπαδόπουλο. Ο άνθρωπος που μαζί με τους ακούραστους άντρες του Λιμενικού Σώματος έσωσε εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από βέβαιο πνιγμό. Οταν η θάλασσα του Αιγαίου έγινε ένα καζάνι μάγισσας που...
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
ΑΠΟΨΕΙΣ
«Κόρη του κορυφαίου θυμού…»
Φτάνει το πλοίο στον Αθηνιό και αφού ξεπεράσεις το πρώτο αίσθημα δέους που σου προκαλεί το ηφαιστειογενές τοπίο της Σαντορίνης παθαίνεις ένα μικρό σοκ βλέποντας τον φιδογυριστό δρόμο που οδηγεί από το λιμάνι...
«Κόρη του κορυφαίου θυμού…»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας