Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Φοβάμαι μη το πρωινό αεράκι χάσω»

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

EUROKINISSI/ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΣΙΝΑΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Φοβάμαι μη το πρωινό αεράκι χάσω»

  • A-
  • A+

Το πλατύ χαμόγελο στο κουρασμένο σώμα μιας σημαντικής ποιήτριας έσβησε. Ηταν το χαμόγελο της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ. Αισθανόταν άραγε το τέλος να έρχεται όταν στις 15/10/2019 άφηνε το τελευταίο της χειρόγραφο, το τελευταίο της ποίημα, πάνω στο γραφειάκι της που ήταν πάντα ξέχειλο από βιβλία;

Είχε βάλει τον τίτλο «Αναποφάσιστο και το ένστικτο επιβίωσης» και έγραψε: Τα δέντρα κοιττάω· όσο μεγαλώνουν τόσο λιγότερο ουρανό βλέπω/ ώσπου να γίνω κι εγώ ουρανός/ και να κοιττάω από ψηλά./ Συναισθήματα σαν αέρισες/ μπαινοβγαίνουν μέσα μου/ φοβάμαι στη ζωή μη μείνω και πονέσω/ αλλά και μη από φόβο για τον πόνο φύγω/ και το πρωινό αεράκι χάσω.

Τι άλλο εκτός από παράδειγμα μπορεί να υπάρξει αυτή η σπουδαία γυναίκα που από μικρή ζούσε με τη μια πλευρά του κορμιού της κατεστραμμένη; Η στέρηση και η αναπηρία δεν την εμπόδισαν να ζήσει μια ζωή γεμάτη από έρωτα, από αγάπη, από δημιουργικότητα. Ούτε παράπονο ούτε θυμός. Μόνο για την Ποίηση πονούσε. Οταν δεν μπορούσε πια να είναι κοντά της:

Πονάν τα γόνατά μου

και την Ποίηση δεν μπορώ πια να προσκυνήσω,

μόνο τις έμπειρες πληγές μου

μπορώ να τις χαρίσω.

Τα επίθετα μαράθηκαν·

μόνο με τις φαντασιώσεις μου

μπορώ τώρα την Ποίηση να διανθίσω.

Ομως πάντα θα την υπηρετώ

όσο βέβαια εκείνη με θέλει

γιατί μόνο αυτή με κάνει λίγο να ξεχνώ

τον κλειστό ορίζοντα του μέλλοντός μου.

Οταν πεθαίνουν οι ποιητές που αγαπάμε πεθαίνει μέσα μας και κάτι από την αθωότητα αυτού του κόσμου. Ισως γι' αυτό να κόστισε τόσο πολύ ο θάνατος της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ. Το βλέμμα της είχε κάτι από την αρχέγονη αθωότητα των πραγμάτων. Στη Λυπιού της, όπως ονόμασε τη χώρα της θλίψης, γιατρευτήκαμε πολλοί και επιστρέψαμε πίσω στη ζωή δυνατοί.

Αυτό ήταν το μαγικό χάρισμα της ποιήτριας που έφυγε. Το έργο της είναι εδώ ζωντανό και διαχρονικό για να το ανακαλύψουν και οι νεότεροι που ρώταγαν χθες απορημένοι: Μα ποια ήταν αυτή η κυρία που έφυγε; Η ποίηση, τους απάντησα. Η ποίηση έφυγε για μια μέρα στη χώρα που...

φτάνεις χωρίς αναστεναγμό

μόνο μ’ ένα σφίξιμο ελαφρό

που θυμίζει τον έρωτα σαν στέκεται

αναποφάσιστος στο κατώφλι του σπιτιού.

Εχει ιεροβάμονες ποιητές εδώ

ποιητές με μεγάλη έφεση για ουρανό,

πανύψηλους, που μ’ ένα τίναγμα της κεφαλής

σημαίνουν το «όχι... όχι... λάθος»

ή και το «τι κρίμα, τώρα είναι αργά!»

ενώ ένας επαίτης στη γωνιά συνέχεια μουρμουρίζει:

«Το καλό με τον πόθο

είναι πως όταν χάνεται

χάνεται κι η αξία του αντικειμένου του μαζί».

Θα επιστρέψει πάλι και θα έχει το χαμόγελό της.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Είναι κάτι στιγμές
Στο μυαλό μας πολλές φορές αντικαθιστούμε το πραγματικό με το παρελθόν. Ομως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ιδεώδες είναι το πιο πραγματικό πράγμα στον κόσμο.
Είναι κάτι στιγμές
ΑΠΟΨΕΙΣ
Τι θέλει να πει ο ποιητής;
Το πιο σημαντικό μοιάζει να είναι πως: εκεί θα βρεις κάποιο κλειδί. Που θα πάρεις. Μονάχα εσύ. Και θα σπρώξεις την πόρτα. Θ’ ανοίξεις το δωμάτιο. Θ’ ανοίξεις τα παράθυρα και στο φως ζαλισμένα τα ποντίκια θα...
Τι θέλει να πει ο ποιητής;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Τα άδεια σερβίτσια
Τη νύχτα στους στρωμένους τραπεζοπά-γκους, την ώρα που οι νυχτόβιοι συνδέουν παπαδιαμαντικά τη φτώχεια τους με τη «φύση» και δοκιμάζουν τις αντοχές τους, υπάρχουν πιατοπότηρα, σερβίτσια, που μένουν άθικτα....
Τα άδεια σερβίτσια
ΑΠΟΨΕΙΣ
Προς τα πού πάει η ποίηση;
Είναι ορισμένοι που πιστεύουν ότι η ποίηση, αφού ολοκλήρωσε τον ιστορικό της κύκλο, σήμερα κατευθύνεται «προς την πρόζα», προς περισσότερο ανοιχτές φόρμες, προς έναν τύπο περισσότερης συνομιλίας, που γεννήθηκε...
Προς τα πού πάει η ποίηση;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το θαύμα της ανάσας
Ενα δροσερό αεράκι κατεβαίνει από το βουνό, περνάει μέσα από τα ανθισμένα περιβόλια του Ιούνη και φτάνει στην αυλή. Το στρωμένο τραπέζι κάτω από την κληματαριά έχει πάνω του τα απολύτως απαραίτητα.
Το θαύμα της ανάσας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο άνθρωπος με τη μάσκα
Ο γείτονάς μου, μου εκμυστηρεύεται πως τον ακολουθεί ένας Πακιστανός που σίγουρα θέλει να τον ληστέψει και ότι η μάσκα που φορά δεν είναι για να προστατευτεί από τον ιό, αλλά για να μη φαίνονται τα...
Ο άνθρωπος με τη μάσκα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας