Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Γεννημένα και αγέννητα
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Γεννημένα και αγέννητα

  • A-
  • A+

Υπάρχει κάτι που δύσκολα το αγκαλιάζει η κοινωνική ευταξία και, ακόμη δυσκολότερα, η κρατική πολιτική. Κι αυτό που δεν ακουμπάει η μέριμνα της κοινωνικής οργάνωσης είναι κυρίως το περιττό, το ανεπιθύμητο. Tην πρώτη θέση εδώ, μαζί με τα σκουπίδια και τους καταληψίες, έχουν όλοι οι ευάλωτοι: παιδιά, ασυνόδευτα ανήλικα, γυναίκες, αδύναμοι άνθρωποι με προβλήματα υγείας.

Αντίθετα, υπάρχει κάτι άλλο που εύκολα το χωράει ο δημόσιος διάλογος και ο δημόσιος χώρος. Διάφορες «οργανώσεις πολιτών», με χριστιανική ταυτότητα (στην ουσία παραθρησκευτική και παραπολιτική, πιθανώς, και με «εκπολιτιστικό» δημόσιο χρήμα), ανοίγουν κουβέντα για ήδη κουβεντιασμένα θέματα. Εκτός από το «είμαστε εδώ», θέλουν να κομίσουν λύση σε ένα υπαρκτό πρόβλημα: υπογεννητικότητα.

Τα σχετικά θέματα έχουν συζητηθεί αρκετά από την εποχή του παπά Μάλθους που ‒με χριστιανική παρρησία αλλά από διαφορετική σκοπιά‒ είχε υποστηρίξει ότι όταν η αύξηση του πληθυσμού είναι δυσανάλογα μεγαλύτερη από την αύξηση των μέσων της συντηρησής του, τότε, θα υπάρχει πρόβλημα πείνας, φτώχειας, δημόσιου αίσχους και κατάπτωση της ηθικής τάξης.

Ο Μάλθους βέβαια, ουδέποτε επιβεβαιώθηκε, ούτε και οι ποικιλώνυμοι οπαδοί που έβλεπαν ρύθμιση των γεννήσεων. Ολες δε οι προσπάθειες ελέγχου της μεταβολής (αύξησης/μείωσης) των πληθυσμών, με κρατικά μέτρα ή με τη βία, απέτυχαν. Άλλες οδήγησαν σε κοινωνικές τραγωδίες και άλλες σε ανέκδοτα, όπως η ποινικοποίηση των προφυλακτικών επί Τσαουσέσκου. Αντίθετα, επιβεβαιώθηκαν οι ανισότητες στην κατανομή του πλούτου και, εξ αυτού, η φτώχεια, ο αναλφαβητισμός, τα ανθρώπινα δεινά. Και αυτό έγινε με πολιτικό τρόπο, με βία ή με πόλεμο.

Συνεπώς, η εκστρατεία για τα δικαιώματα του αγέννητου παιδιού ‒αρκετά γνωστή στα θέματα των «πολιτισμικών συγκρούσεων» στον αναπτυγμένο κόσμο (ΗΠΑ, Βρετανία, Γερμανία κ.α.)‒ όσο κι αν ήταν θεμιτή, εδώ, δεν φανέρωσε ούτε ένα χιλιοστό απ’ όσα υπάρχουν κρυμμένα γύρω και πίσω από αυτό το σύνθετο κοινωνικό θέμα.

Ομως, στη χώρα του φθίνοντος πληθυσμού, αυτή η εκστρατεία επιβεβαίωσε έναν κανόνα ‒ πολύ σημαντικό στη μορφοποίηση της συλλογικής συνείδησης και εμπειρίας. Πρόκειται για τον κανόνα της ελληνικής υστέρησης: όλα ‒δίχως να είναι‒ μοιάζουν «φυσικά», ακατάλυτα, ηθικά, ηρωικά και θεϊκά καμωμένα. «Παιδιά δεν θέλουμε; Νάτα τα παιδιά».

Επιπλέον, αυτός ο τρόπος κάνει κάτι χειρότερο. Συσκοτίζει κάθε κουβέντα γύρω από τα γεννημένα. Και δεν μιλάμε για τα φτωχοποιημένα ελληνάκια ή για όσα ‒με το προσφυγικό ή το μεταναστευτικό ταξίδι‒ θαλασσοπνίγονται ή βρίσκονται παγωμένα στις καταπακτές των αεροπλάνων. Υπάρχουν εκατομμύρια γεννημένα στον λάθος τόπο, στη λάθος φάτνη στον 21ο αιώνα∙ παιδιά κυνηγημένα από τη φτώχεια των γονιών τους, από την εθνότητά τους, από την εκμετάλλευση και το χρήμα.

Υπάρχουν εκατομμύρια παιδιά σκλάβοι ‒ κυκλοφορούν και αναμεσά μας∙ στον αναπτυγμένο κόσμο. Αυτός ο σωρός ερειπίων δεν θα ζήσει ποτέ την παιδική ηλικία. Αυτά τα γεννημένα θα είναι η αυριανή υπο-τάξη∙ η γυμνή αθλιότητα που δεν βλέπει ο «ηθικός» φανατισμένος χριστιανισμός των παραθρησκευτικών και παραπολιτικών οργανώσεων της σχετικής εκστρατείας.

Γενικότερα μιλώντας, ο χριστιανισμός –ο ελληνορθόδοξος δεν αποτελεί εξαίρεση‒ επιδόθηκε στη φιλανθρωπία∙ την ασκεί καλά. Όμως, εδώ, κάνει ό,τι μπορεί να εμποδίσει την πολιτεία να σταθεί στα πόδια της και να λύσει με πολιτικό τρόπο τα κοινωνικά προβλήματα. Η εκκλησία αξιώνει να έχει, σε όλα, τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο και η πολιτική τάξη συναινεί.

Η χώρα από το 1821 προσπαθεί να δραπετεύσει από τους μεσαίωνές της προς την κατεύθυνση μιας ακατέργαστης –έως σήμερα‒ νεωτερικότητας. Στον κόσμο των ραγδαίων αλλαγών θέλει να ξεφύγει από τη μοίρα του «Μιλέτ» και του «Μιλέτ-μπασί»∙ να ξεφύγει από έναν όχι και τόσο υποθετικό «εθνικό» και συνάμα, ελέω θεού, ηγέτη. Ο σφιχτός εναγκαλισμός κράτους και εκκλησίας και η αρρύθμιστη σχέση της κοσμικής-λαϊκής πολιτείας με την παραθρησκευτική παράδοση παραπέμπει σε θεάσεις μεσαιωνικών προτύπων και σε «προνεωτερικές πατριαρχίες-εθναρχίες».

Όλως περιέργως, εδώ και διακόσια χρόνια, ο ενδημικός παποκαισαρισμός περιγράφει ακριβώς την κατάσταση που συνδυάζει όλα όσα ίσχυαν επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Γιατί κλαιγόμαστε; Γιατί δεν αλλάζουν τα πράγματα στην ελληνική κοινωνία; Γιατί σέρνεται και απομειώνεται η Ελλάδα; Γιατί η πολιτική τάξη δεν βλέπει αυτό που είναι μπροστά στα μάτια της. Γιατί, τελικά, αποδεικνύεται ακατόρθωτο στην ελληνική Δεξιά να είναι πραγματικά φιλελεύθερη. Γιατί η χώρα έχει στερηθεί από καιρό τη θύελλα της νιότης που θα στρέψει τις πτήσεις μας στο μέλλον. Γιατί είμαστε μια κοινωνία γερόντων ‒για όποιον δεν το έχει καταλάβει‒ και οι γέροντες θέλουν τη βολή τους και σκέφτονται τη ψυχή τους. Εντέλει, οι τολμηροί που θα κάνουν παιδιά, θα περάσουν από το ταμείο για δύο δόσεις… και ένα σωσίβιο μπόνους.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Με τον λαό στο στόμα;
Συλλέγω, από την ίδια πηγή ή πένα, πλειάδα διατυπώσεων για τον «λαϊκισμό», αλλά και με εννοιολογική σκευή να υπόσχεται την επίτευξη συνδυασμού της «ιστοριογραφικής παραγωγής» με την «ιστορική κοινωνιολογία και...
Με τον λαό στο στόμα;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Εκτρώσεις και η εξαφάνιση της γυναικείας επιλογής
Τους τελευταίους έξι περίπου μήνες το ζήτημα των εκτρώσεων έχει επανέλθει στον δημόσιο διάλογο. Η Ιερά Σύνοδος θεσπίζει την «Ημέρα του αγέννητου παιδιού» που θα γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά τα...
Εκτρώσεις και η εξαφάνιση της γυναικείας επιλογής
ΑΠΟΨΕΙΣ
Αμβλωση
Σήμερα η συναινετική άμβλωση και κατά τον (νέο) Ποινικό Κώδικα τιμωρείται μόνο υπό προϋποθέσεις, αφήνοντας τις πλείστες περιπτώσεις στο απυρόβλητο, πράγμα που δεν αρέσει καθόλου στους εμπνευστές και στους...
Αμβλωση
ΑΠΟΨΕΙΣ
Πασοκοποιείται ο ΣΥΡΙΖΑ;
Ενα από τα θέματα που μας απασχολούν εδώ και καιρό και θα μας απασχολήσουν ακόμα περισσότερο στο μέλλον είναι οι ενδεχόμενες «αλλαγές» στην πολιτική φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ. Και όπως συμβαίνει συνήθως σε...
Πασοκοποιείται ο ΣΥΡΙΖΑ;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Οι πόνοι της Μάνας/Παναγιάς σαν βλέπει το παιδί της γυμνό…
Δεκέμβρης ήταν όταν η Μάνα/Παναγιά έφερε με πόνους στον κόσμο τον γιο της. Πού να 'ξερε η έρμη πως το ντυμένο με την υπέρτατη αγάπη «τρυφερό κορμάκι» θα ’ρχόταν η «ώρα η κακιά» που θα το έγδυναν και γυμνό από...
Οι πόνοι της Μάνας/Παναγιάς σαν βλέπει το παιδί της γυμνό…
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το τρίτο ερώτημα
Η όποια προστασία του εμβρύου δεν αποτελεί μεμονωμένο ζήτημα, αλλά συνδέεται άμεσα με βαθιά ερωτήματα, όπως τι θέλουμε να εννοούμε με τον όρο «ζωή», ποια είναι η σχέση μας με τον εκάστοτε «άλλο», ποιες είναι...
Το τρίτο ερώτημα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας