Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Κι όμως υπάρχουμε... οι αναρχικοί, οι μπαχαλάκηδες, οι αντι-εξουσιαστές, οι αλληλέγγυοι...
EUROKINISSI / ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΣΙΝΑΣ

Κι όμως υπάρχουμε... οι αναρχικοί, οι μπαχαλάκηδες, οι αντι-εξουσιαστές, οι αλληλέγγυοι...

  • A-
  • A+
Με τους μπαχαλάκηδες τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα. Αυτούς πρέπει να τους τσακίσουν και δεν έχουν άλλο τρόπο. Το μόνο που τους μένει είναι ο πόλεμος.

«Y'en a pas un sur cent et pourtant ils existent.… Les anarchistes...»


Στις 10 Μαΐου 1968, τη μέρα που σηκώθηκαν τα οδοφράγματα από φοιτητές και μαθητές λυκείου στο Quartier Latin, (6.255 αστυνομικοί ενεπλάκησαν να τα γκρεμίσουν, το τελευταίο έπεσε κατά τις 5 το πρωί) ο Léo Ferré ερμήνευε για πρώτη φορά δημόσια στο La Maison de la Mutualité (ή Mutu, ναι, οι Γάλλοι αρέσκονται σε συντετμημένα υποκοριστικά) το τραγούδι του Les Anarchistes. Το κοινό του ήταν κατ εξοχήν αναρχικοί. Εξάλλου ήταν η ετήσια γκαλά της Fédération anarchiste. 

Όμως δεν είμαστε νοσταλγικοί. Ότι έγινε στη Γαλλία, έγινε. Στην Ισπανία τη δεκαετία του 30, στο Σιάτλ τον Νοέμβρη του 1999… 

Το μόνο που νοσταλγούμε ευλαβικά είναι το εδώ και τώρα. Η ηθική μας είναι ακριβώς αυτή η νοσταλγία που αρνείται να ξεχάσει το τώρα και να εκ-τοπισθεί απο το εδώ. Γιατί η βαρβαρότητα συμβαίνει εδώ και τώρα.

Δεν επιτρέπουμε σε καμία υπόσχεση ενός φαντασιακού καλύτερου αύριο, σε καμία παρηγοριά ότι το χθες ίσως να ταν και χειρότερο, να μας καθησυχάσει. Η ιστορική μνήμη είναι η μνήμη του ιστορικού παρόντος. Όσο για το εδώ, δεν προσδιορίζεται γεωγραφικά αλλά ηθικά, δηλαδή πολιτικά. Όπου η εξουσία βιάζει, είναι το εδώ. Τόσο απλή είναι η ηθική μας.

Δεν μιλώ εξ ονόματος κανενός. Δεν εκ-προσωπώ ούτε αντι-προσωπεύω κανέναν. Η λογική της εκ-προσώπησης εμπεριέχει πάντα μια προσβολή στο υποκείμενο, συλλογικό ή μη. Κι αν χρησιμοποιώ το πρώτο πρόσωπο πληθυντικού το κάνω ως έκκληση. 

Δεν ξέρω ποιος είναι αληθινός αναρχικός. Αρνούμαι να το ξέρω. Αρνούμαι να παίξω το παιχνίδι της πολιτικής της ταυτότητας (identity politics) χωρίς να υποτιμώ καθόλου τους αγώνες κινημάτων που αρθρώθηκαν γύρω από μια ταυτότητα, όπως π.χ. το Combahee River Collective (συλλογικότητα μαύρων φεμινιστριών λεσβιών στην Βοστώνη απο το 1974 ως το 1980).  Δεν μ’ ενδιαφέρει ποιος είναι ο αληθινός Έλληνας, ο αληθινός χριστιανός, ο αληθινός κομμουνιστής, ο αληθινός αναρχικός. 

Είχα πρόσφατα μια ανταλλαγή με μία φίλη η οποία με πόνο και θλίψη μου έλεγε
ότι τα Εξάρχεια είναι η ντροπή του αναρχισμού. Μου είπε ορθά κοφτά «Αλέξη να ξέρεις ότι δεν υπάρχει απολύτως τίποτα το αναρχικό στα Εξάρχεια, ότι πρόκειται περί πώλησης προς τα έξω ενός φαντασιακού χώρου». 

Και μου μετέφερε και την εκτίμηση ενός ξένου αναρχικού, αλληλέγγυου για τις καταλήψεις που ξέρει καλά τη γειτονιά και τους θαμώνες της, «Τα Εξάρχεια είναι η ντροπή της αναρχίας. Αλλά το πουλάνε τόσο καλά το παραμύθι που οι σύντροφοι στο εξωτερικό νομίζουν άλλα...» 

Με σόκαρε η τοποθέτησή της. Ναι, γνωρίζω ότι ο αναρχικός χώρος δεν είναι -και ποτέ δεν ήταν- ενιαίος, ότι υπάρχουν αντιθέσεις και σφοδρές αντιπαραθέσεις τόσο σε επίπεδο θεωρητικής ανάλυσης όσο και σε επίπεδο πράξης. Αυτό συνέβαινε τόσο την εποχή του Emile Henry προς τα τέλη του 19ου αιώνα, όσο και σήμερα.

Και ο Χρυσοχοΐδης το γνωρίζει παρεμπιπτόντως. Και καταλαβαίνει κάτι ακόμα πολύ σημαντικό, το οποίο ίσως διαλανθάνει της προσοχής όσων παραμένουν εγκλωβισμένοι-ες στην πολιτική της ταυτότητας: ότι οι διαφορές που υπάρχουν μέσα στον «χώρο» όχι μόνο δεν τον αποδυναμώνουν, αλλά τον καθιστούν μεγαλύτερη απειλή στην παρούσα ιστορική συγκυρία (το παρόν διαρκεί πολύ, για να παραφράσουμε τον τίτλο της αυτοβιογραφίας του Althusser) στο δυστοπικό - εφιαλτικό όραμα της κυβέρνησης του, το οποίο δεν είναι βεβαίως καθόλου διαφορετικό απο αυτό της αυτοανακηρυγμένης προέδρου της Βολιβίας Jeanine Añez. 

Για να το πούμε διαφορετικά. Η μεθοδική και άριστα ενορχηστρωμένη απόπειρα από την πλειοψηφία των ΜΜΕ να εμφανίσουν ένα πολυδιάστατο χώρο αντίστασης ως ένα συνονθύλευμα μπαχαλάκηδων, αντι-εξουσιαστών, αναρχικών, αλληλέγγυων, με τους όρους να χρησιμοποιούνται ως ισοδύναμοι (όλοι ίδιοι είναι δηλαδή), περιέχει, διαστροφικά ίσως, ένα στοιχείο αλήθειας. 

Και είναι τούτο: όλοι-ες αυτοί-ές αντιστέκονται με μια σπάνια ευγένεια η οποία αρνείται να μετουσιωθεί σε θεσμικό / κοινοβουλευτικό savoir vivre. Αυτή η ευγένεια της αντίστασης είναι άκρως απειλητική. Το ΚΚΕ δεν τους τρομάζει. Ο ΣΥΡΙΖΑ όντως τους ταρακούνησε κάπως, αλλά τον έχουν. Μπορεί να μην τον τσακίσουν, δεν το θέλουν εξάλλου, αλλά τον έχουν. Ξέρουν ακριβώς τι να κάνουν. 

Αλλά μ’ αυτούς τους μπαχαλάκηδες τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα. Αυτούς πρέπει να τους τσακίσουν και δεν έχουν άλλο τρόπο. Το μόνο που τους μένει είναι ο πόλεμος. Έπειτα από μια περίοδο προετοιμασιών και αναγνωριστικών επιδρομών, ο Χρυσοχοΐδης εξέδωσε και επίσημα το ανατριχιαστικό τελεσίγραφο των 15 ημερών. Απαιτεί την ολοκληρωτική και άνευ όρων παράδοση του εχθρού.

Οι μέρες περνάνε. Το παρόν διαρκεί πολύ. Δεν θα παραδοθούμε.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Η Αριστερά στο (αστυνομικό) περιθώριο;
Η πάταξη της ανομίας (μόνο των Εξαρχείων, των καταλήψεων και των αριστεριστών=μπαχαλάκηδων κι όχι της πραγματικής παραβατικότητας των ναρκεμπόρων και των μαφιόζων) βλέπουμε ολοένα πως αποτελεί επίφαση για μια...
Η Αριστερά στο (αστυνομικό) περιθώριο;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η ακραία αναφορά του Μιχ. Χρυσοχοΐδη
Βόμβα χαρακτηρίστηκε η ανατριχιαστική δήλωση του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη στο πλαίσιο των αστυνομικών επιχειρήσεων ο οποίος μεταξύ άλλων δήλωσε ότι «κάποιοι θέλουν έναν νέο Γρηγορόπουλο»!
Η ακραία αναφορά του Μιχ. Χρυσοχοΐδη
ΑΠΟΨΕΙΣ
Χαμένες ευκαιρίες
Οι καταλήψεις ουσιαστικά είναι βραχυπρόθεσμες λύσεις. Κι αυτό γιατί ότι η αλληλεγγύη από μόνη της δεν μπορεί να είναι η απάντηση σε μεγάλα, σύνθετα προβλήματα και κυρίως δεν μπορεί να υποκαταστήσει την...
Χαμένες ευκαιρίες
ΑΠΟΨΕΙΣ
Δεν βγαίνουν οι λογαριασμοί
Οσο κυλούν οι μέρες τόσο πιο πιεστικό προβάλλει το ερώτημα: Πότε ο κ. Μητσοτάκης θα ξεκινήσει να εφαρμόζει το περιεχόμενο της ατζέντας που έχει σε κάποιο συρτάρι του γραφείου του στο Μαξίμου;
Δεν βγαίνουν οι λογαριασμοί
ΑΠΟΨΕΙΣ
Για μια κινηματική απάντηση στην εκκένωση των καταλήψεων
Οσο η κυρίαρχη εξουσία, αντί για κανονικές κατοικίες, πλήρη δικαιώματα και σύνορα ανοιχτά, επιφυλάσσει στους πρόσφυγες και στους μετανάστες μόνο καταυλισμούς και στρατοπεδικό εγκλεισμό, τόσο πιο πολύ το κίνημα...
Για μια κινηματική απάντηση στην εκκένωση των καταλήψεων
ΑΠΟΨΕΙΣ
Εξ όνυχος τον λέοντα
Οι αποφάσεις της κυβέρνησης για τα σημαντικά οφείλουν να κινούνται μέσα σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο επιβεβλημένο από τους δανειστές. Δηλαδή, δεν τις επιλέγει η ίδια, αλλά αναγκάζεται να τις δεχτεί. Ομως το εάν...
Εξ όνυχος τον λέοντα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας