Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Οταν η Ν.Δ. διαγράφει την ιστορία της
EUROKINISSI / ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Οταν η Ν.Δ. διαγράφει την ιστορία της

  • A-
  • A+
Το «έδαφος» που θέλει να καθαρίσει σήμερα ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το δημιούργημα εκείνων που τα πορτρέτα τους είναι αναρτημένα στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας ως ένδειξη σεβασμού στη συνεισφορά τους στην πορεία του κόμματος. Αλλά και κάποιων άλλων που τα πορτρέτα τους είναι κρεμασμένα στους τοίχους των γραφείων ενός άλλου κόμματος, που είναι στη Χαριλάου Τρικούπη.

Διαβάζοντας τις αράδες του αναπτυξιακού νόμου που προωθεί η κυβέρνηση, πέρασε από το μυαλό μου το βιβλίο «Πατέρες και παιδιά» του Ιβάν Τουργκένιεφ (γράφτηκε το 1862). Αυτό στο οποίο ο χαρισματικός πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος, Εβγκένι Βασίλιτς Μπαζάροφ, είπε με υπερηφάνεια: «Ενεργούμε με βάση αυτό που αναγνωρίζουμε ως χρήσιμο (...) Σήμερα το πιο χρήσιμο από όλα είναι η απόρριψη. Απορρίπτουμε...». Οταν ο σοκαρισμένος συνομιλητής του επιμένει ότι η οικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου είναι επίσης σημαντική, ο Μπαζάροφ τον κόβει σύντομα: «Αυτό δεν είναι δική μας δουλειά να το κάνουμε (...) Πρώτα πρέπει να καθαριστεί το έδαφος...».

Αλλά και στα μυθιστορήματα του Ντοστογιέφσκι η ιδέα που επικρατεί είναι ότι το κουφάρι του παρελθόντος δεν άξιζε να διατηρηθεί και ότι η υπόσχεση του μέλλοντος επέτρεπε σε κάποιον να κάνει ό,τι ήταν απαραίτητο για να την επιφέρει. Ενώ ο Μπαζάροφ του Τουργκένιεφ έκανε δηλώσεις, ο Ρασκόλνικοφ του Ντοστογιέφσκι έκανε σχέδια και ενεργούσε με βάση αυτά.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κέρδισε την εξουσία ισχυριζόμενη ότι η πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης ήταν ένα κουφάρι που δεν άξιζε να διατηρηθεί. Επεισε την πλειοψηφία εκείνων που πήγαν στις κάλπες ότι ο Κυρ. Μητσοτάκης και το επιτελείο του είχαν κατανοήσει τη «δυστυχία» του παρελθόντος και ήταν αποφασισμένοι να δράσουν για να την αντιμετωπίσουν. Αφού εξασφάλισαν τη λαϊκή εντολή, θεώρησαν ότι στο όνομα ενός καλύτερου μέλλοντος είχαν την εν λευκώ εξουσιοδότηση να κάνουν ό,τι είναι απαραίτητο, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τη «δυστυχία» του πρόσφατου παρελθόντος.

Και τι έκανε ο κ. Μητσοτάκης; Πήρε την μπουλντόζα και άρχισε να κατεδαφίζει, επικαλούμενος ταυτόχρονα μια «δυστυχία» και μια «υπόσχεση». Ουσιαστικά προσπάθησε να βολέψει κάτω από την ίδια στέγη τη διαπίστωση του Μπαζάροφ σύμφωνα με την οποία «Σήμερα το πιο χρήσιμο από όλα είναι η απόρριψη...» με τα σχέδια που έκανε ο Ρασκόλνικοφ του Ντοστογιέφσκι και που ενεργούσε με βάση αυτά.

Ολα αυτά είναι φιλοσοφικές αρλούμπες, θα σκεφτούν πιθανότατα οι περισσότεροι από εσάς που διαβάζετε αυτές τις αράδες. Και όμως, πίσω από αυτές τις αρλούμπες, καμουφλαρισμένο πίσω από την έννοια του «παρελθόντος», κρύβεται ένα ζοφερό μέλλον. Αυτό που κάνει σήμερα ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του δεν είναι να γκρεμίσει το ζοφερό παρελθόν του Τσίπρα και της κυβέρνησής του. Η κυβέρνηση της χώρας από τον Γενάρη του 2015 μέχρι και πριν από λίγους μήνες αν έκανε κάτι ήταν να επαναφέρει κάποιες -ελάχιστες- ρυθμίσεις οι οποίες ίσχυαν πριν από το 2010 και που κατάργησαν τα μνημόνια. Οι συλλογικές συμβάσεις, η προστασία της εργασίας και ο ρυθμιστικός ρόλος του κράτους στις σχέσεις του με το ιδιωτικό κεφάλαιο συνέθεταν ένα πλαίσιο πολιτικής το οποίο έρχεται από το μακρινό παρελθόν και πολύ πριν εμφανιστούν οι... άπλυτοι. Αυτό το πλαίσιο πολιτικής σχεδιάστηκε και εφαρμόστηκε από τους πολιτικούς προγόνους του ίδιου του νυν πρωθυπουργού αλλά και αρκετών συνεργατών του που προέρχονται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Οι «στρεβλώσεις», τα αντικίνητρα και οι «δυσλειτουργίες» που η κυβέρνηση υποτίθεται ότι ανατρέπει με το αναπτυξιακό νομοσχέδιο, δεν ήταν «πολιτικά τέκνα» του ΣΥΡΙΖΑ που με αυταρέσκεια προσπάθησε να τα οικειοποιηθεί ο κ. Τσίπρας. Αυτός απλώς τα υιοθέτησε και σε κάποιες περιπτώσεις συνέβαλε στο να επανακάμψουν στην «οικογενειακή εστία». Ολα αυτά ήταν τα «πολιτικά τέκνα» κυβερνήσεων από τη δεκαετία του ’50 μέχρι και το 2010. Και επειδή οι κυβερνήσεις του Μνημονίου αποδέχονταν αυτή την πραγματικότητα, προσπάθησαν να αποτρέψουν τον «φόνο» που τώρα ετοιμάζεται να κάνει η σημερινή κυβέρνηση, η οποία κινείται πάνω στις πατημασιές του Μπαζάροφ που απάντησε στον συνομιλητή του ότι «…πρώτα πρέπει να καθαριστεί το έδαφος».

Ομως, αυτό το «έδαφος» που θέλει να καθαρίσει σήμερα ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του, δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το δημιούργημα εκείνων που τα πορτρέτα τους είναι αναρτημένα στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας ως ένδειξη σεβασμού στη συνεισφορά τους στην πορεία του κόμματος. Αλλά και κάποιων άλλων που τα πορτρέτα τους είναι κρεμασμένα στους τοίχους των γραφείων ενός άλλου κόμματος, που είναι στη Χαριλάου Τρικούπη. Εχοντας όλα αυτά κατά νου, κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ο κ. Μητσοτάκης και οι συν αυτώ δεν είναι οι μεταρρυθμιστές, όπως αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται, αλλά οι «φονείς» των ίδιων των πολιτικών προγόνων τους.

Υπό το πρίσμα αυτό η «νέα» αντίληψη την οποία προσπαθεί να επιβάλει η κυβέρνηση για τα εργασιακά, το περιβάλλον και τις σχέσεις του Δημοσίου με τους επενδυτές, δεν είναι αποκλειστική υπόθεση της αντιπολίτευσης, όπως θέλουν με υποκρισία να προβάλουν οι μηχανισμοί επικοινωνίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αλλωστε, τόσο για τη μείζονα όσο και για την ελάσσονα αντιπολίτευση, οι διαφορές αντιλήψεων μεταξύ αυτών που προωθούνται και εκείνων που πρεσβεύουν, στοιχειοθετούν τις θεμελιώδεις ιδεολογικές διαφορές μεταξύ τους. Αντίθετα, αυτοί που πρέπει να αισθάνονται ότι απειλείται η ίδια η ύπαρξή τους είναι εκείνοι που ασπάζονται τις αρχές του κόμματος που κυβερνά, όπως τις διατύπωσαν οι προηγούμενες ηγεσίες του. Για παράδειγμα, είναι πρόβλημα εκείνων που πιστεύουν στην πολιτική ιδεολογία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος με τις κρατικοποιήσεις που έκανε τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης ουσιαστικά παραδέχθηκε την ασύδοτη και ενίοτε αυθαίρετη δράση του ιδιωτικού τομέα. Γιατί όπως είναι πλέον φανερό, ιδεολογικά τουλάχιστον, οι αντιλήψεις που διαπνέουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη ουσιαστικά ακυρώνουν το παρελθόν της παράταξης. Και το ερώτημα που εύλογα ανακύπτει είναι: Για πόσο η αγάπη για την εξουσία μπορεί να παραβλέπει την... ιστορία και τις επιταγές της;

*Δημοσιογράφος, συγγραφέας

 

ΑΠΟΨΕΙΣ
Η καταρράκωση της Βουλής συνεχίζεται
Πότε επιτέλους θα γίνει κατανοητό από όλα τα κόμματα, και κυρίως από τους αρχηγούς και βουλευτές των νυν και πρώην κομμάτων εξουσίας, ότι αυτή η «κατρακύλα» πρέπει να σταματήσει και να αρχίσει συστηματική...
Η καταρράκωση της Βουλής συνεχίζεται
ΑΠΟΨΕΙΣ
«Κωλοτούμπες»
Η «κωλοτούμπα» Μητσοτάκη στο Μακεδονικό είναι ασφαλώς ευπρόσδεκτη. Είναι όμως ενδεικτική ενός ακραίου κυνισμού και αμοραλισμού, αφού δεν δίστασε να διακινδυνεύσει σοβαρά το εθνικό συμφέρον (με μια τυχόν μη...
«Κωλοτούμπες»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ποιος ρήμαξε τη μεσαία τάξη;
Η μεσαία τάξη υπήρξε το κυρίως θύμα της οικονομικής κρίσης. Η μεσαία τάξη είναι αυτή που σήκωσε τα περισσότερα φορολογικά βάρη. Η μεσαία τάξη είναι αυτή που είχε τα περισσότερα όνειρα κοινωνικής ανάδειξης και...
Ποιος ρήμαξε τη μεσαία τάξη;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Να μη γυρίσουμε πίσω
Ποια είναι αυτά που θέλει να απαλείψει  η ΝΔ από το παρελθόν της; Θέλουν να μην επιστρέψουμε σε ότι θετικό είχε κατακτηθεί τα προηγούμενα χρόνια. Την εργασία με δικαιώματα, τις συλλογικές συμβάσεις, τη δημόσια...
Να μη γυρίσουμε πίσω
ΑΠΟΨΕΙΣ
Κακέκτυπη «επανέκδοση» του δικομματισμού από ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ.
Τους ίδιους τρόπους χρησιμοποιούν σήμερα οι αρχηγοί ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. σε μια νέα «επανέκδοση» του δικομματισμού. Ο δικομματισμός, όμως, αυτός είναι ένα κακέκτυπο του «πρωτοτύπου» που είχαν εγκαινιάσει οι ιδρυτές...
Κακέκτυπη «επανέκδοση» του δικομματισμού από ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ.
ΑΠΟΨΕΙΣ
Κυβερνήσαντες και κυβερνώντες αποποιούνται τις ευθύνες τους
Δυστυχώς, οι σημερινοί αρχηγοί της Ν.Δ. και (ουσιαστικά) του ΠΑΣΟΚ θέλουν να ξεχάσει ο λαός τις τεράστιες ευθύνες που έχουν τα κόμματά τους και οι προκάτοχοί τους την 35ετία 1974-2009, καθώς και οι ίδιοι τη...
Κυβερνήσαντες και κυβερνώντες αποποιούνται τις ευθύνες τους

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας