Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Λαθροκολοκύθι
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Λαθροκολοκύθι

  • A-
  • A+

Η πατρίδα μας –επιβεβαιώνεται με κάθε ευκαιρία– είναι η παιδική μας ηλικία. Μεγάλα λόγια, θα ’λεγε κανείς. Που κάθε φορά όμως τα βρίσκουμε μπροστά μας. Το διαπιστώνω στους εθνικούς δρόμους. Το κεφάλι μου παίρνει την κλίση προς τη θέση όπου αγρότες εκθέτουν την πραμάτεια τους.

Τα κιτρινοκόκκινα κολοκύθια με γοητεύουν περισσότερο από καθετί άλλο. Είναι η στιγμή που παθαίνω σιελόρροια και με πιάνει ακατάσχετος βήχας. Ανακατεύεται με παιδικές εικόνες από τη γλυκιά κολοκυθόπιτα που η μάνα έψενε στη γάστρα. Μια εικόνα που στοιχειώνει τη γεύση μου και με σέρνει από τη μύτη, σαν τον σκύλο του Παβλόφ.

Εκείνο το πρωί ήταν γραφτό να έρθω αντιμέτωπος μ’ ένα κολοκύθι. Στην αρχή άκουσα περίεργους θορύβους. Συρσίματα κι αγκούσες. Μισές αναπνοές. Οι ήχοι ήταν καθαροί, μόλις είχε χαράξει. Ο ήχος έγινε θόρυβος. Από περιέργεια άνοιξα την πόρτα του σπιτιού. Υπήρχε μια αναστάτωση, όχι έντονη, αλλά δεν περνούσε απαρατήρητη για κάποιον που ξέρει τον κήπο του σαν την παλάμη του.

Τα φυτά του κήπου είχαν... ξεσηκωθεί. Οι ντοματιές έκοβαν ντομάτες από τον κορμό τους και τις πετούσαν προς τον φράχτη. Να κόβεις τις άρρωστες ντομάτες, αυτές που έχουν... τούτα, συμβούλευσε μια μεγαλύτερη που είχε σχεδόν ξεσταχιάσει. Οι αγγουριές, οι μελιτζανιές, οι πιπεριές είχαν μετακινηθεί προς τον φράχτη σχηματίζοντας ημικύκλιο. Λαθροκολοκύθι, γύρνα σπίτι σου, φώναζαν όλα εν χορώ. Τι γυρεύεις στον τόπο μας; Γιατί πέρασες τα σύνορα; Δεν είδες τον φράχτη;

Τα φυτά δεν ξέρουν από σύνορα, αυτά είναι διαολιές των ανθρώπων. Μια παρέα βλίτων πάσχιζε να μιλήσει. Του κάκου. Τα άλλα φυτά έπνιγαν τη φωνή τους. Ο λαθραίος εισβολέας ήταν ένα κολοκύθι. Στρογγυλό στρογγυλό, κίτρινο, με πράσινες λωρίδες, σημάδι της ηλικίας του. Είχε γαντζωθεί από τον φράχτη.

Οι πιπεριές ήταν οι πιο επιθετικές, φαρμάκι τα λόγια τους. Να τσακιστείς, να γυρίσεις στην πατρίδα σου. Ο κήπος είναι δικός μας. Δεν έχεις το δικαίωμα να είσαι εδώ. Δεν μπορείς να μας στερήσεις το δικαίωμα να προσφέρουμε, εμείς και μόνο εμείς, ευχαρίστηση στο αφεντικό μας. Εμείς είμαστε οι πριγκίπισσες του κήπου, αντάμα με τις ντομάτες και τις μελιτζάνες. Από πού κρατάει η δική σου γενιά, λαθροχοντροκολοκύθι;

Εκείνη τη στιγμή πλησίασα στον φράχτη. Ολα τα φυτά άνοιξαν δρόμο. Σώσε με, αφεντικό, φώναζε το κολοκύθι. Δεν είμαι λαθροκολοκύθι. Εδώ γεννήθηκα. Δεν έκανα τίποτε κακό. Στη γλώσσα μας δεν υπάρχει η λέξη φράχτης και σύνορο. Μην το ακούς, αφεντικό. Είναι βαλτό, δεν βλέπεις που έχει χοντρύνει, σαν μπάλα έγινε. Φώναζαν εν χορώ τα άλλα ζαρζαβατικά. Είναι ύπουλο, θέλει να βάλει μπουρλότα στην ησυχία του κήπου. Δεν κάνει για πίτα. Αχρηστο είναι.

Εσκυψα, το χάιδεψα, έκοψα το κοτσάνι. Ταμάμ για γλυκιά κολοκυθόπιτα.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Τα άγια τοις κυσί
Το Ζάππειο είναι η καρδιά της Αθήνας. Είναι ο τόπος που κουβαλάει τις πληγές αλλά και τα όνειρα του νεοελληνικού κράτους. Είναι ένας μνημονικός τόπος. Το Ζάππειο όμως είναι έργο της διασποράς.
Τα άγια τοις κυσί
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ιστορική λευχαιμία
Αν κάτι ζητάει από μας όσων το αίμα πότισε τα βουνά της ελληνοαλβανικής μεθορίου, τους δρόμους των πόλεων, τους τόπους των εκτελέσεων, είναι να μιλήσουμε ταπεινά γι’ αυτό που έκαναν.
Ιστορική λευχαιμία
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο τοίχος της καλοσύνης
Ο δρόμος είχε τη δική ιστορία. Το τραγούδι έδωσε ψυχή στα πράγματα που δεν δίναμε σημασία, κι ας ήτανε ο μικροτόπος του κόσμου της γειτονιάς. Κάθε ήχος κι ένας άνθρωπος.
Ο τοίχος της καλοσύνης
ΑΠΟΨΕΙΣ
Μαύρα περιστέρια
Μόνο τα μαύρα περιστέρια πετούν πάνω από τον ουρανό της πολύπαθης Συρίας. Είναι οι σιδερόφρακτες ερπύστριες και τα γεράκια του πολέμου, τα βομβαρδιστικά, που σπέρνουν την καταστροφή. Και πόσο να κλάψουν οι...
Μαύρα περιστέρια
ΑΠΟΨΕΙΣ
Σύνδρομο παραίτησης
Το μάθαμε κι αυτό. Με αφορμή την Αΐσα, μια μικρή προσφυγοπούλα στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης της Μόριας. Βρίσκεται σε μια ουδετεροποιημένη κατάσταση, σε μια περίεργη αδρανοποίηση. Είναι η αντίδραση σ’...
Σύνδρομο παραίτησης
ΑΠΟΨΕΙΣ
Χάρτινες βιωτές
Πολύ χάρτινη έγινε η ανθρώπινη ζωή. Ειδικά των αδύναμων. Των προσφύγων. Ο τόπος και η Ευρώπη συνηθίζουν στη σκληρότητα. Παιδιά που καταχωρίζονται στα δελτία των αστυνομικών συμβάντων. Ως ατυχήματα. Ζωές που...
Χάρτινες βιωτές

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας