Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Μπορεί η Ιταλία να εκφασιστεί (ξανά);
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Μπορεί η Ιταλία να εκφασιστεί (ξανά);

  • A-
  • A+

Πριν από 100 χρόνια, στις 23 Μαρτίου 1919 ο Μπενίτο Μουσολίνι ιδρύει το Φασιστικό του Κόμμα. Το καλοκαίρι του ιδίου έτους το κόμμα με τους «αρντίτι» του έρχεται στο προσκήνιο προσφέροντας τις «υπηρεσίες» του στους βιομηχάνους για να πατάξουν τις μεγάλες απεργίες και τις καταλήψεις των εργοστασίων. Ο ίδιος ο Μουσολίνι έγραφε στο όργανό του Popolo d’ Italia: «Λίγη σημασία έχει εάν τα εργοστάσια είναι των εργατών και των εργοδοτών, αρκεί να δουλεύουν». Θ’ ακολουθήσει η «μεγάλη πορεία» προς τη Ρώμη και η κατάληψη της εξουσίας.

Πριν από 95 χρόνια, στις 16 Αυγούστου 1924 φασίστες μπράβοι σκοτώνουν τον Σοσιαλιστή βουλευτή Τζάκομο Αντρεότι, κορυφώνοντας την τρομοκρατία των πολιτικών αντιπάλων, με στόχο να τους φιμώσουν. Το 1939 ακολουθούν οι «φυλετικοί νόμοι» κατά των Εβραίων. Αλλά και μετά 50 χρόνια από τη γέννηση του φασισμού, στην Ιταλία το καλοκαίρι του ’69 με τις σπουδαστικές κινητοποιήσεις και το «καυτό φθινόπωρο» που θα ακολουθήσει θα κλείσουν με τη φασιστική τρομοκρατική επίθεση της 12ης Δεκεμβρίου 1969: με αποτέλεσμα η απάντηση στην εμφάνιση της «μαύρης τρομοκρατίας» με την οργάνωση της «κόκκινης» να ανοίξει τον φαύλο κύκλο των «Μολυβένιων Χρόνων», που θα κορυφωθεί με τη δολοφονία του Αλντο Μόρο το 1979 και το επακόλουθο πογκρόμ κατά της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς - απαρχή και της διάλυσης της όλης Αριστεράς στη χώρα.

Σήμερα, εκατό χρόνια μετά την ίδρυση και ανάδυση του φασισμού, τα έργα και οι ημέρες του ηγέτη της ακροδεξιάς Λέγκας Ματέο Σαλβίνι κάνουν πολλούς, τόσο στην Ιταλία όσο και στο εξωτερικό, να φοβούνται την ανάδυση από τα βάθη της Ιστορίας και την παλιννόστηση ενός, νέου είδους, φασισμού. Η ανακοίνωση την Κυριακή εκ στόματος Σαλβίνι πως «θα βγούμε στους δρόμους εάν σχηματιστεί κυβέρνηση από τους “χαμένους” (των ευρωεκλογών), η «οποία εγκυμονεί κινδύνους για την εθνική κυριαρχία» και ότι «θα κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να το εμποδίσω», σκόρπισε ρίγη σε όποιον τόλμησε να κάνει τον παραλληλισμό με τις μεθόδους που χρησιμοποίησαν οι «μελανοχίτωνες» στις απαρχές τους για να επηρεάσουν και κατόπιν να ποδηγετήσουν την κοινή γνώμη. Ο Σαλβίνι αναφέρεται στο «διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα των προκατόχων του», όπως ο Μουσολίνι. Συσφίγγοντας όμως παράλληλα τις σχέσεις με το μεγάλο κεφάλαιο, που τον χρηματοδοτούσε ανάλογα για ν’ αποκτήσει τα κατάλληλα ανταλλάγματα και για να εξαφανίσει μέσω του φασιστικού κορπορατισμού κάθε ίχνος συνδικαλιστικής αντίπραξης.

Οσοι εμβρόντητοι διαβάζουν καθημερινά για τις απαγορεύσεις και τις παρεμβάσεις «επί το ηθικότερον» στην κοινωνία, την παιδεία, την καταδίωξη των επαιτών, των μεταναστών, των αστέγων από τους δημόσιους χώρους, τα «φακελώματα» προοδευτικών εκπαιδευτικών και δημόσιων λειτουργών, τις παρατηρήσεις και για τις προσωπικές συμπεριφορές ακόμη, από μέρους των δημάρχων και των στελεχών της Λέγκας σε δημόσιες θέσεις, δεν μπορούν να μην αντιληφθούν πως η τωρινή καθημερινότητα διαμορφώνεται και διαπλάθεται η μελλοντική κοινωνική ζωή ανάλογα με τα πρότυπα μιας ιδεολογίας, όπως γινόταν και επί φασισμού.

Ο ίδιος ο Σαλβίνι μοιάζει να πρωτοστατεί στον αγώνα για την τήρηση της τάξης, εκδίδει διατάγματα για την ασφάλεια και την τιμωρία όσων προσβάλλουν τους φύλακες της τάξης και τους δημόσιους λειτουργούς, παίρνει τη ρομφαία του στη σταυροφορία κατά των μεταναστών, κατά της «βρομο-γύφτισσας, που θα της πάρει το σπίτι», έχοντας στο χέρι του το κομποσκοίνι (ροζάριο) και στο στόμα του την «Παρθένο», όπως πολλοί φασίστες μετά το 1929 και την αμφίδρομα επωφελή Συνθήκη του Λατερανού με το Βατικανό.

Οσοι δεν αφήνονται στη λήθη, αναγνωρίζουν στα κληροδοτήματα της Ιστορίας την ίδια περιφρόνηση με την οποία ο Σαλβίνι αντιμετωπίζει την Ε.Ε. και τις απειλές της για κυρώσεις, στην περιφρόνηση των υποχρεώσεών του προς τους εταίρους την αλαζονική και αμετροεπή αδιαφορία του Μουσολίνι απέναντι στην Κοινωνία των Εθνών το 1935 στον πόλεμο της Αιθιοπίας και το 1936 στον Εμφύλιο της Ισπανίας.

Σε μια συγκυρία όπου δεν υπάρχει αντίπαλο δέος στην εικόνα που προβάλλει ο Σαλβίνι, ένα μίγμα «ανδροπρέπειας», «κυνισμού», «φανφαρονισμού» και «μπουφόνου», η οποία είναι τόσο οικεία στους Ιταλούς (εάν αναλογιστεί κανείς εξόν από τον Μουσολίνι και το πιο «light» παράδειγμα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι), τον καθιστά πιο πειστικό από οποιονδήποτε άλλον, άχρωμο, αντίπαλό του στην πολιτική. Μέσα από την καλλιέργεια της προσωπικής εικόνας και της ρητορείας του ηγέτη του προέλασε και ο φασισμός. Οπως και μέσα από την επίκληση της ασφάλειας, που ο εκμαυλισμένος από τη ρητορεία και τη διασταλτική υπερβολή του κινδύνου -εσωτερικού τε και εξωτερικού- μέσος πολίτης πέφτει εύκολα θύμα παραπλάνησης και δέχεται την κατάργηση του δικαίου για να πρυτανεύσει η τάξη.

Μπορεί εκατό χρόνια μετά, ή έπειτα από άλλα σημαδιακά 9άρια του έτους, το πολιτεύεσθαι του Σαλβίνι να μην ταυτίζεται και να απέχει από την ένταση και τη μέθοδο του φασισμού. Ομως η ανάκληση των ιστορικών πεπραγμένων δεν μπορεί να μην προκαλέσει σύγκρυο με τις τόσες αναλογίες τού χθες με το σήμερα.

* δημοσιογράφος, δρ Φιλοσοφίας / Γλωσσολογίας

ΑΠΟΨΕΙΣ
3+1 ψέματα προπαγάνδας
Ο παράλληλος κόσμος που διαμορφώνει η προπαγάνδα έχει ένα εκτεταμένο ιστορικό βάθος, σχετικά άγνωστο αρκετές φορές στους τελικούς παραλήπτες του, δηλαδή το κοινό που χρησιμοποιεί τα ΜΜΕ. Αρκετά από τα ψέματα...
3+1 ψέματα προπαγάνδας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Μια ξεχασμένη τραγωδία
Πριν από 72 χρόνια, στις 16/9/1944 στην πόλη Massa της Ιταλίας τμήματα των SS και των Γερμανικών Μαύρων Ταξιαρχιών εκτέλεσαν 147 κρατουμένους των φυλακών Malaspina, ανάμεσά τους και πέντε Ελληνες, ο ένας εκ...
Μια ξεχασμένη τραγωδία
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η οργάνωση της απαισιοδοξίας
Οι ευρωπαϊστές μας να εκπλήσσονται πολύ λιγότερο με τις σημερινές εξελίξεις από ό,τι το κάνουν συνήθως. Ο ζόφος, η αντίδραση, ο ρατσισμός, οι εθνικισμοί, οι εφιαλτικές συνθήκες είναι πολύ μεγάλο μέρος της...
Η οργάνωση της απαισιοδοξίας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Θεός, Τιμή, Χώρα
Οι πολιτικοί ηγέτες θεωρούν ότι μέσα στα φασιστικά πολιτικά μορφώματα και σε μια μισητή κοινωνική τάξη πραγμάτων που καλλιεργεί τη θρησκευτική και εθνική υπεροχή, θα τοποθετήσουν τις κοινωνίες απέναντι στις...
Θεός, Τιμή, Χώρα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Μνήμες από τον ιταλικό Τύπο
Το 1930 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Francesco Fausto Nitti με τίτλο «Απόδραση» και υπότιτλο «Η προσωπική αφήγηση ενός πολιτικού κρατούμενου που διασώθηκε από το Λίπαρι», το φασιστικό "Νησί του Διαβόλου"».
Μνήμες από τον ιταλικό Τύπο
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η ιδέα της Ευρώπης και η Ευρωπαϊκή Ενωση
Οταν μιλάμε για Ευρώπη, δεν εννοούμε ένα κλειστό γεωγραφικό κέντρο του Μεσαίωνα, το οποίο αποκρούει εισβολείς από άλλες γεωγραφικές περιοχές του πλανήτη. Εννοούμε μία συνειδησιακή οντότητα, η οποία...
Η ιδέα της Ευρώπης και η Ευρωπαϊκή Ενωση

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας