Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Τα θερινά τα σινεμά
Eurokinissi/ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΣΩΤΗΡΗΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Τα θερινά τα σινεμά

  • A-
  • A+

Το όμορφο ελληνικό καλοκαιράκι συντροφεύεται χρόνια τώρα με τα θερινά τα σινεμά, που μας προσφέρουν μοναδικές και αξέχαστες νύχτες με αγιόκλημα και γιασεμιά, όπως μας ταξιδεύει στο όνειρο ο αξέχαστος Λουκιανός. Τα καλοκαιρινά βραδάκια, που η λευκή οθόνη συναντά τα αστέρια κι εμείς πιάνουμε θέση στο χαλικάκι με ποπ κορν ανά χείρας.

Η μπουκαμβίλια και το γιασεμί, τα πάνινα καθίσματα, τα αστέρια του ουρανού και το ευχάριστο δροσερό αεράκι δημιουργούν ρομαντικά, νοσταλγικά βράδια, που ταυτόχρονα με το έργο ρίχνεις και μια κλεφτή ματιά στον παράδεισο γύρω σου… στο περιβάλλον, τον ουρανό και τα αστέρια.

Είναι μια λατρεμένη συνήθεια κάθε καλοκαίρι, εδώ και πολλές δεκαετίες, συνδεδεμένη σαν με ομφάλιο λώρο με τις πιο τρυφερές, τις πιο όμορφες παιδικές αναμνήσεις μας. Αναμνήσεις στη γειτονιά μας στην Καισαριανή, όταν η Καισαριανή ήταν πιο ανθρώπινη, όταν οι γειτονιές της είχαν ζωή. Τότε, πριν μας αγγίξει ο τυφώνας της τηλεόρασης, το σινεμά ερχόταν στις γειτονιές με μηχανήματα και οθόνη που στηνόταν κατάλληλα και έτοιμη η προβολή. Πλήθος οι θεατές. Οι μεγαλύτεροι με τα καρεκλάκια στο χέρι και οι μικρότεροι στο έδαφος… Το σινεμά λειτουργούσε σαν κάποιο κλειδί που άνοιγε την ψυχή μας στο όνειρο και μας μετέφερε σε άλλους κόσμους.

Αργότερα ήρθε και το πραγματικό σινεμά. Ανοιξε η «Αιολία». Ονομα βαρύ, που συμπυκνώνει και τη φυσιογνωμία της συνοικίας μας. Αλμπάνο, Ανταμό, Ρομίνα Πάουερ, αλλά και Φόρμινξ, Τσαρμς, Αϊντολς και Ολύμπιανς με ταμ-ταμ και κοκ… και τα πρώτα ραντεβού και τα πρώτα αθώα φιλιά, με πασατέμπο, γκαζόζα και λεμονάδα. Αντέχει μέχρι σήμερα, συνυφασμένη με την ιστορία της πόλης. Αρκετές φορές πιτσιρικάδες σκαρφαλώναμε στη μάντρα της «Αιολίας», πίσω απ’ το «Χάραμα», για να δούμε το έργο… δεν είχαμε λεφτά για εισιτήριο.

Μετακινήθηκε λίγο, άλλαξε χέρια, αλλά πάντοτε στον ίδιο χώρο, στον χώρο που εκτελέστηκαν αγωνιστές της ελευθερίας, αυτοί που αγαπούσαν περισσότερο τη ζωή. Στο θυσιαστήριο της λευτεριάς. Πάντα εκεί η «Αιολία». Η παράδοση συνεχίζεται. Οπως το σινεμά στις γειτονιές, έτσι και η «Αιολία» λειτουργεί δωρεάν. Λαϊκό σινεμά που φιλοξενεί στο «πνιγμένο» από τα φυτά πανί του, σε έναν εξαιρετικό χώρο, αγαπημένες κλασικές ταινίες. Σπουδαίες κλασικές ταινίες, όπως «Το μαγαζάκι της κεντρικής οδού», «Οταν πετούν οι γερανοί», «Ο,τι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι» ψυχαγωγούν την κατάμεστη κάθε βράδυ «Αιολία».

Τόσο η επιλογή των ταινιών όσο και ο τρόπος λειτουργίας του κινηματογράφου συνάδουν με τον σεβασμό στην ιστορία του σινεμά και της πόλης και αναδεικνύουν τις ευαισθησίες της δημοτικής αρχής, αλλά και την κοινωνική τους προσφορά. Ο πολιτισμός ως λαϊκή επιταγή και όχι ως προνόμιο.

Οσο «κρατάει» ακόμη ο καιρός, ζήστε μια όμορφη νοσταλγική βραδιά κάτω από τα αστέρια και το φεγγάρι στην «Αιολία». Είναι διαφορετική αίσθηση να βλέπεις την «Καζαμπλάνκα» με τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και την Ινγκριντ Μπέργκμαν στο σινεμά αυτό.

* πανεπιστημιακός– συγγραφέας

ΑΠΟΨΕΙΣ
To αστυνομικό και οι σκηνοθέτες ταινιών «τέχνης»
Ενα από τα πιο αγαπημένα μου είδη στον κινηματογράφο είναι το αστυνομικό. Λαϊκό είδος, με μεγάλη απήχηση στον κόσμο. Ομως το ερώτημα που πάντα με απασχολούσε ήταν γιατί όλοι σχεδόν οι σκηνοθέτες ταινιών...
To αστυνομικό και οι σκηνοθέτες ταινιών «τέχνης»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η Γεύση του Κερασιού
Στην εμβληματική πια ταινία του ιρανικού κινηματογράφου «Η γεύση του κερασιού», που σκηνοθέτησε ο Κιαροστάμι, ο ήρωας θέλει να πεθάνει. Περιπλανιέται μ’ ένα αυτοκίνητο προσπαθώντας να βρει κάποιον να τον...
Η Γεύση του Κερασιού
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η αλλοπρόσαλλη σήμανση της ΕΡΤ
Πριν λίγες μέρες προβλήθηκε στην ΕΤ2 «Ο νεκρός του Μεγκρέ», μια τηλεταινία σε δύο επεισόδια, βασισμένη σε ένα από τα ωραιότερα μυθιστορήματα του Σιμενόν. Μεγκρέ ο Ρόουαν Άτκινσον, ο γνωστός μας «Μίστερ Μπιν».
Η αλλοπρόσαλλη σήμανση της ΕΡΤ
ΑΠΟΨΕΙΣ
Σα «βεντάλια συναγερμού»
Περπατώντας μέσα στο μεσομαγιάτικο λιοπύρι, όχι από βίτσιο ή από κάποια υποχρέωση, αλλά από απλή περιέργεια, έχεις την ευκαιρία να νοηματοδοτήσεις ξανά και ουσιαστικά κάποιες λέξεις. Άλλο πράγμα, λοιπόν, η...
Σα «βεντάλια συναγερμού»
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Οι έγκλειστοι της Αλτόνα
Με τους κάθε λογής εγκλεισμούς που βιώνουμε αυτόν τον καιρό, θυμήθηκα τη συγκλονιστική ταινία του Βιτόριο Ντε Σίκα «Οι έγκλειστοι της Αλτόνα» (1962), διασκευή του θεατρικού έργου του Ζαν-Πολ Σαρτρ.
Οι έγκλειστοι της Αλτόνα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η μαρίνα των σκαφών
Οι μαρίνες των σκαφών είναι σαν τις φωλιές των χελιδονιών, που τον χειμώνα αντέχουν τη μοναξιά τους, ζώντας όλο τον χρόνο με τη στιγμή της επιστροφής των αποδημητικών ενοίκων τους.
Η μαρίνα των σκαφών

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας