Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Οι συντάξεις, τα «δηλητηριασμένα μήλα» και τα μπαλκόνια
Eurokinissi - ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Οι συντάξεις, τα «δηλητηριασμένα μήλα» και τα μπαλκόνια

  • A-
  • A+

Καθόμουν στο σπίτι και τσουρουφλιζόμουν εξαιτίας της εμμονικής απέχθειας στα κλιματιστικά. Μιας απέχθειας με ιδεολογικές ρίζες: πιστεύω ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να προσαρμόζεται στο φυσικό περιβάλλον και όχι να ζει σε τεχνητές συνθήκες. Ομως αλλάζουμε καθώς ο χρόνος σαν οξύ αλλοιώνει, μεταμορφώνει και παραμορφώνει.

Η ζέστη στην Αθήνα τη δεκαετία του ’70 ήταν εξίσου αφόρητη. Ομως τότε σκάγαμε, πλαντάζαμε, ξενυχτάγαμε και κάποιοι, τυχεροί, που μένανε στα προάστια, βγάζανε τα ράντσα έξω. Ετσι έβγαινε το καλοκαίρι. Σήμερα τα ράντσα εξαφανίστηκαν και τα κλιματιστικά έχουν αναδειχτεί σε αστικό γνώρισμα αφού κυριαρχούν στα μπαλκόνια των προσόψεων.

Το ίδιο συμβαίνει με την πολιτική. Σκεφτείτε τη δεκαετία του ’80 πώς θα αντιμετωπιζόταν κάποιος που σε δημόσιο χώρο έλεγε: «Να πάνε να πνιγούν. Δεν θα ψηφίσω». Αποδοκιμασία. Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν και το εκλογικό σιχτίρ έχει αναδειχτεί σε κυρίαρχη πολιτική τάση.

Φαντάζεστε τη δεκαετία του ’80 έναν πολιτικό υψοφοβικό; Δεν υπήρχε περίπτωση όχι αρχηγός να εκλεγεί αλλά ούτε βουλευτής. Τότε ένα από τα προσόντα ενός πολιτικού ήταν η εξοικείωση με το... ύψος. Η απόσταση που χώριζε το μπαλκόνι από τη γη ήταν κριτήριο ισχύος. Αν δεν μπορούσες να μιλήσεις ή να σταθείς δίπλα στον αρχηγό, τουλάχιστον από τον τρίτο όροφο, ήσουν χαμένος. Το σύνθημα «Πέσε κάτω αρχηγέ» παρά τον περιπαικτικό του χαρακτήρα ήταν ενδεικτικό της σχέσης ύψους-πολιτικής. Πάνε αυτά. Σήμερα μια εξεδρούλα το πολύ ένα μέτρο πάνω από τη γη...

Φυσικά τότε για κάθε πολιτικό που σεβόταν το μέλλον του υπήρχαν «άβατα». Για παράδειγμα, οι συντάξεις. Αν έβγαινε ο αρχηγός ενός μεγάλου κόμματος από το μπαλκόνι της πλατείας Συντάγματος και έλεγε ότι θα παραχωρούσε τις επικουρικές σε ασφαλιστικές, τότε εντός πενταλέπτου θα έμενε με τις... σκουπιδιάρες.

Σήμερα βγαίνουν και λένε ότι θα δώσουν τις επικουρικές σε ιδιώτες και το κοινό αποθεώνει. Παράξενοι καιροί ή μήπως δεν φταίνε οι καιροί αλλά η άγνοια και η αμνησία; Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχουν «σκάσει» ουκ ολίγες ασφαλιστικές. Φανταστείτε κάποιες από αυτές να ασχολούνταν και με τον κλάδο της επικούρησης. Πού θα έβρισκε το δίκιο του ο ασφαλισμένος; Εκεί που το βρήκαν οι ασφαλισμένοι στην ασφαλιστική του Ρόμπερτ Μάξγουελ που φούνταρε, αφήνοντας κληρονομιά ένα φέσι 400 εκατομμυρίων λιρών στο ασφαλιστικό ταμείο του;

Και το άλλο με την εργασία; Προσωπικά, εκείνα τα χρόνια δεν είχα ακούσει πολιτικό αρχηγό να λέει από το μπαλκόνι ότι θα προσάρμοζε τα ωράρια στις ανάγκες της αγοράς ή ότι δεν θα υπήρχε Σαββατοκύριακο ή ότι οι ώρες και οι μέρες εργασίας θα διαμορφώνονταν με βάση τις ανάγκες της επιχείρησης. Προφανώς επειδή σκεφτόταν ότι οι γιούχες στον Γαρουφαλιά θα φάνταζαν παιάνες μπρος στην αποδοκιμασία που θα εισέπραττε. Σήμερα τα λένε, βγάζουν μια ανακοίνωση του στιλ «με παρεξήγησες...» και οι οπαδοί χειροκροτούν.

Σε αυτό που το χθες εξακολουθεί να μοιάζει με το σήμερα, αφορά το πορτοφόλι των πολιτικών. Οπως τότε, έτσι και σήμερα κανένας πολιτικός δεν πληρώνει τη ζημιά από κάθε μέτρο που επιβάλλει.

Ομως τον παλιό καιρό οι πολίτες, λες και είχαν μια πρόσθετη αίσθηση, αντιλαμβάνονταν τα «δηλητηριασμένα μήλα» και οι πολιτικοί προσάρμοζαν αυτά που έλεγαν -άλλο αυτά που έκαναν- σε αυτήν την ενόραση του ακροατηρίου τους. Σήμερα δίνουν «δηλητηριασμένα μήλα» με τη σέσουλα και το ακροατήριο χειροκροτεί αφιονισμένο, γιατί αυτό που κυριαρχεί είναι να φύγουν... οι αριστεροί, οι δεξιοί, οι...

Στη δεκαετία του ’80 η Ελλάδα ήταν μοιρασμένη. Υπήρχαν οι «Ανήκουμε στη Δύση» και οι «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες». Δεν ήταν μόνο συνθήματα αλλά πολιτικές.

Η μία που πρόσφερε ακόμα και τα αποθεματικά των Ταμείων στους επενδυτές και η άλλη που πίστευε στην ισόρροπη ανάπτυξη. Τα χρόνια πέρασαν. Σήμερα πολλοί απ’ αυτούς που έχτισαν καριέρες με το «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες» ονειρεύονται μια χειραψία με τη... Μέρκελ. Η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων ή έχει αποδεχτεί το γερμανικό οικονομικό μοντέλο ή δεν αντιδρά σε αυτό αν και ξέρει ότι είναι γονιδιακά άδικο.

Θέλετε παραδείγματα; Οι ίδιοι που σήμερα μας κουνούν το δάχτυλο για «δημοσιονομικό εκτροχιασμό» ήταν οι πρώτοι διδάξαντες: Γερμανία και Γαλλία παραβίασαν χωρίς κυρώσεις το όριο του ελλείμματος του 3% του ΑΕΠ την περίοδο 2003-4 και ακόμη σήμερα η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία παίζουν με αυτό. Οι άνθρωποι έχουν «ξεχάσει» την Ευρώπη του Τόμας Μαν: «Οχι μια γερμανική Ευρώπη, αλλά μια ευρωπαϊκή Γερμανία» για να κάνουν πιο ανώδυνη τη συνθηκολόγηση με τη γερμανική Ευρώπη της ευρωπαϊκής Γερμανίας...

Πλέον λίγοι διατυπώνουν έναν λόγο που να αποκλίνει της φιλοσοφίας του συμφώνου σταθερότητας όπως την είχε περιγράψει ο καγκελάριος Κολ στον Λαμφαλουσί. Οταν ο Βέλγος ρώτησε «...πώς θα κάνετε τον γερμανικό λαό να εγκαταλείψει το μάρκο;», ο Γερμανός απάντησε: «Θα το κάνουν. Αποδέχονται την ισχυρή ηγεσία». Αυτά που ακούω στις τωρινές εκλογές, με κάνουν να σκέφτομαι παραφρασμένη τη φράση του Γερμανού: «Θα το κάνουν. Οι Ελληνες έχουν απηυδήσει από τις ηγεσίες που κωφεύουν».

Οσο και αν βασανίζω το μυαλό μου δεν βρίσκω πολλούς που, όπως ο Φίλης, να παίρνουν το κόστος της άποψής τους, να τη διατυπώνουν ακόμα και αν δυσαρεστεί, να μη συνδέουν την πολιτική με την καρέκλα και να μένουν συνεπείς στις πεποιθήσεις τους.

Γι’ αυτό, ρε παιδιά, λέω: μήπως να αφήσουμε τα κλιματιστικά της πολιτικής και να αναμετρηθούμε με τη ζέστη και όσους θέλουν να βάλουν τη ζωή μας σε πλαστικά κουτάκια made in Germany;

*Δημοσιογράφος, συγγραφέας

ΑΠΟΨΕΙΣ
«…Ρίξε λιγάκι τουμπεκί, θεούλη μου….»
Γνωρίζω ότι το κείμενό μου είναι μακροσκελές και μονομερές. Γι’ αυτό ας το διαβάσει όποιος νομίζει ότι έχει κάτι να ωφεληθεί. Οι υπόλοιποι ας παρακολουθούν τον Μητσοτάκη και την παρέα του να «αλώνουν» τη χώρα...
«…Ρίξε λιγάκι τουμπεκί, θεούλη μου….»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Πλήρης αντιστροφή της σχέσης ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ.
Σπάνια στις εκλογικές αναμετρήσεις παρατηρούνται πλήρεις αντιστροφές στις σχέσεις κομμάτων. Μία από αυτές είναι τα αποτελέσματα των τεσσάρων τελευταίων βουλευτικών εκλογών.
Πλήρης αντιστροφή της σχέσης ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ.
ΑΠΟΨΕΙΣ
Σισύφεια πάθη εκλογέων
Το πρωί της 7ης Ιουνίου θα ανοίξουν οι πόρτες των εκλογικών τμημάτων. Την 8η Ιουλίου η Εριδα θα είναι περιχαρής. Οι «Πολλοί» θα συνεχίσουν τη βασανιστική ανάβαση, ο Δίας θα χαϊδεύει τα γένια του και οι «Λίγοι»...
Σισύφεια πάθη εκλογέων
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ωφέλιμη ή χαμένη ψήφος;
Οσο πλησιάζουν οι εκλογές τόσο έντονα προβάλλει ένα ερώτημα, σε παλιούς και νέους ψηφοφόρους. Κατά πόσο η ψήφος τους μπορεί να «πιάσει τόπο» αντί να πάει «χαμένη» ή να βρεθούν στην κατηγορία των......
Ωφέλιμη ή χαμένη ψήφος;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η πραγματική αποχή χαμηλότερη πάνω από 10 μονάδες από την προβαλλόμενη
Τόσο στις ευρωεκλογές όσο και στις βουλευτικές εκλογές, πολύς λόγος γίνεται για το μεγάλο ποσοστό αποχής. Το ποσοστό αυτό προκύπτει από τον αριθμό των πολιτών που δεν προσήλθαν στις κάλπες, δηλαδή τους...
Η πραγματική αποχή χαμηλότερη πάνω από 10 μονάδες από την προβαλλόμενη
ΑΠΟΨΕΙΣ
10 πολιτικές και προγραμματικές αντιφάσεις της Ν.Δ.
Διαβάζοντας το πρόγραμμα και τις διακηρύξεις της Ν.Δ. είναι αδύνατο να μην επισημάνει κανείς ένα πλήθος ασαφειών και αντιφάσεων που χρήζουν διερεύνησης και απάντησης προεκλογικά.
10 πολιτικές και προγραμματικές αντιφάσεις της Ν.Δ.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας