Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η τακτική υποχώρηση της Κίνας στο Χονγκ Κονγκ
AP/Vincent Yu
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η τακτική υποχώρηση της Κίνας στο Χονγκ Κονγκ

  • A-
  • A+

Ποτέ κάτι παρόμοιο δεν ξανάγινε στο Χονγκ Κονγκ. Ούτε την εποχή της βρετανικής αποικιοκρατίας (1841 ώς 1997) ούτε στο σημερινό διάστημα της σύνδεσης με την Κίνα υπό ειδικό καθεστώς (δικαστική, πολιτική και οικονομική κυριαρχία στο Χονγκ Κονγκ, ενώ το Πεκίνο κρατά υπό τη δικαιοδοσία του την άμυνα και τις εξωτερικές υποθέσεις) συνέβησαν τέτοια γεγονότα. Δηλαδή ο κόσμος να κατέβει τόσο μαζικά στους δρόμους για να υποχρεώσει την κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ να αποσύρει το νομοσχέδιο που διευκολύνει την έκδοση των δικαστικά καταδικασμένων στην Κίνα.

Μετά την πρώτη μεγάλη διαδήλωση του ενός εκατομμυρίου διαδηλωτών την 9η Ιουνίου, που προκάλεσε τη συγγνώμη της κυβέρνησης Λαμ και την απόσυρση του νομοσχεδίου, ήρθε η δεύτερη, αυτή της 16ης Ιουνίου, όπου το πλήθος ζητούσε, εκτός από την οριστική απόσυρση του νομοσχεδίου, την παραίτηση της πρωθυπουργού Κάρι Λαμ και απαιτούσε την απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη επιστροφή της ελευθερίας έκφρασης. Το δημοκρατικό ιδεώδες είναι το αιτούμενο των πολιτών.

Είναι γνωστό πάντως ότι μετά από μια μυστική συνάντηση στο Σεν Ζεν μ’ ένα από τα εφτά μέλη του μόνιμου πολιτικού γραφείου (ένα είδος εφτά σοφών), η κ. Λαμ άλλαξε την ώς τότε σκληρή και άκαμπτη στάση της στο νομοσχέδιο και υποχώρησε ζητώντας συγγνώμη από τον λαό του Χονγκ Κονγκ.

Θα μπορούσαν οι Κινέζοι, όπως είχαν κάνει τον Ιούνιο του 1989 εναντίον των φοιτητών στην πλατεία Τιεν Αν Μεν, να πνίξουν στο αίμα τη διαδήλωση. Ομως προτίμησαν την υποχώρηση αντί της μετωπικής σύγκρουσης. Και πιστεύω ότι ορθώς έπραξαν. Τουλάχιστον τακτικά κι ας έχουν στο βάθος της σκέψης τους μια άλλη στρατηγική. Γιατί δεν είχαν κανένα συμφέρον να συμμετάσχουν στην αμέσως επόμενη σύνοδο των G20 (στις 28 και 29 Ιουνίου στην Οσάκα της Ιαπωνίας) με χέρια βαμμένα στο αίμα αθώων πολιτών.

Αλλωστε ήδη οι ασιατικές ισχυρές χώρες δείχνουν να έχουν δυσκολίες στο να δεχτούν την αυταρχική στροφή από το 2012 του Πεκίνου, την κυριαρχική εξάπλωση του κινεζικού στόλου στη Θάλασσα της Κίνας (προσάρτησαν παρά το αντίθετο διεθνές δίκαιο τα δύο ακατοίκητα νησιά Παράκελσο και Σπράτλεϊ) ή ακόμα την εμπορική επιθετικότητα του «δρόμου του μεταξιού» που καταφέρνει να εκμεταλλευτεί την οικονομική αδυναμία και προβληματική οικονομία των μικρότερων, πιο αδύναμων χωρών. Ο Σι Τζινπίνγκ δεν θα ήθελε επ’ ουδενί να χειροτερέψει μια κατάσταση που προς το παρόν ελέγχει.

Αλλωστε η περίοδος αυτή είναι πολύ ιδιαίτερη για τον Κινέζο πρόεδρο. Από τον Ιανουάριο του 2018 ο Ντόναλντ Τραμπ τού έχει κηρύξει έναν ιδιότυπο εμπορικό πόλεμο. Από τον Ιανουάριο του 2019 η αμερικανική κυβέρνηση κήρυξε έναν σκληρό τεχνολογικό πόλεμο εναντίον των κινεζικών τεχνολογικών γιγάντων όπως η Huawei, τους οποίους και κατηγόρησε για κατασκοπία και κλοπή υψηλής τεχνολογίας. Στο πλαίσιο δε της αντικινεζικής στάσης του, ο Αμερικανός πρόεδρος δέχτηκε και μια ανέλπιστη στήριξη εκ μέρους των Δημοκρατικών αντιπάλων του στο Κογκρέσο. Ενα αιματοκύλισμα συνεπώς στο Χονγκ Κονγκ θα έβαζε όλους τους εκλεγέντες Δημοκρατικούς γερουσιαστές στην πλευρά του Τραμπ.

Επιπλέον η συμμαχία των μεγάλων δημοκρατικών χωρών στην Ασία (Ινδία, Ιαπωνία, Νότια Κορέα, Αυστραλία, Αμερική) ως κόνσεπτ και ιδέα όλο και μεγαλώνει. Ο Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος θέλει να ελέγχει την κατάσταση στο επίπεδο του εμπορίου και τα προβλήματα που έχει με την Αμερική δεν εμποδίζουν τις σχέσεις του με τις άλλες μεγάλες και δυνατές χώρες, δεν έχει κανένα συμφέρον να θέσει σε κίνδυνο τα προαναφερθέντα μέσω της πολιτικής βίας, ακόμα κι αν αυτή ασκείται στην με ειδικό καθεστώς επαρχία του Χονγκ Κονγκ και όχι στην καρδιά της Κίνας.

Εάν ενεργούσε με πολιτικές βιαιότητες, θα έδιωχνε τους ξένους επενδυτές και τις διεθνείς επενδύσεις, οι οποίες και συνέβαλαν από το 1950 ώς σήμερα στην αύξηση του πλούτου της χώρας κι αυτών των αποκαλούμενων «νέων τόπων». Σε μια συνέντευξή του πριν από χρόνια ο Κινέζος αντιπρόεδρος Γουάν Κισάν ανέφερε τον Αλέξις ντε Τοκβίλ και το πασίγνωστο βιβλίο του περί παλαιάς διακυβέρνησης και επανάστασης. Οι Κινέζοι ηγέτες γνωρίζουν καλά την ιστορία της Ευρώπης και ειδικά της Γαλλίας, αυτής της χώρας η οποία από την εποχή του Ρισελιέ μέχρι το τέλος του Ναπολέοντα Βοναπάρτη υπήρξε η πρώτη και πιο ισχυρή ευρωπαϊκή δύναμη.

Αναμφίβολα μελέτησαν το στρατηγικό λάθος του Λουδοβίκου 14ου να κάνει πόλεμο εναντίον της Ολλανδίας το 1672. Οι αρχικές νίκες γρήγορα μετατράπηκαν σε ήττες, οι οποίες επέτρεψαν στον Γουλιέλμο της Οράγγης, μόλις ανέβηκε μετά από συμμαχία με τους Ολλανδούς στον αγγλικό θρόνο, να δομήσει με ένταση και φανατισμό την αντιγαλλική πολιτική του. Ο Λουδοβίκος ο 14ος είναι παράδειγμα προς αποφυγήν για τον σημερινό Κινέζο πρόεδρο. Πολλοί πόλεμοι, που οδηγούν με μαθηματική λογική εξήγηση στην αποδυνάμωση της βιομηχανίας και της οικονομίας.

Η χρήση βίας, όπως συχνά μας διδάσκει η Ιστορία, αν δεν υπάρχει ανάγκη υπεράσπισης εθνικών συμφερόντων (και πάλι βέβαια εδώ μένει κάθε φορά να ξεκαθαριστεί τι και ποιο είναι το εθνικό συμφέρον), δεν χρησιμεύει σε κάτι καλό. Το αντίθετο: κάνει κακό. Η στρατηγική της ειρήνης και της δημοκρατίας είναι η μόνη σταθερή πολιτική πραγματικότητα για το μέλλον της Ασίας και του κόσμου γενικότερα. Ολοι οι πολιτισμένοι και ειρηνικοί άνθρωποι το θέλουν.

* Καθηγητής Φιλοσοφίας της Τέχνης, συγγραφέας και εικαστικός

ΑΠΟΨΕΙΣ
Σκουπιδοφαγία
Αρκετές από τις σημερινές εκπομπές των ΜΜΕ χαρακτηρίζονται από ένα ολοένα διευρυνόμενο ποσοστό συμπολιτών μας, και κυρίως νέων ατόμων, «σκουπίδια» (trash).
Σκουπιδοφαγία
ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ
Αντί στεφάνου, 30 χρόνια μετά
Πέρασαν κιόλας 30 χρόνια. Από τη ματωμένη νύχτα του Πεκίνου της 4ης προς 5η Ιουνίου 1989. Εξέγερση στην κεντρική πλατεία Τιεν Αν Μεν (της Ουράνιας Γαλήνης, στην ελληνική απόδοση). Η Πρώτη δημοκρατική εξέγερση...
Αντί στεφάνου, 30 χρόνια μετά
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το κίνημα των πλατειών το 2011
Οι πλατείες στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες έθεσαν τα προτάγματά τους για πρώτη φορά μαζικά και με ριζοσπαστικό τρόπο, με ανοικτές λαϊκές συνελεύσεις. Ηταν ένα μαζικό κοινωνικό και πολιτικό γεγονός, μη...
Το κίνημα των πλατειών το 2011
ΑΠΟΨΕΙΣ
Οι οφειλές της κινεζικής στην ελληνική γλώσσα
Οι λέξεις έχουν την ιστορία τους που, ενίοτε, είναι εντελώς απρόβλεπτη. Ξεπερνούν τα σύνορα και ταξιδεύουν, ακολουθώντας συχνά διαδρομές παράξενες. Φθάνουν σε τόπους μακρινούς και ριζώνουν στις νέες πατρίδες,...
Οι οφειλές της κινεζικής στην ελληνική γλώσσα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Να πάρουμε τις πλατείες πίσω
Η πλατεία ήταν σαν την αρχαία αγορά. Μαζεύονταν οι γείτονες, τα λέγαν, τα παιδιά παίζαν, οι καφετζήδες πηγαινοφέρναν καφέδες. Σήμερα η πλατεία έχει αφεθεί στην τύχη της και στα χέρια των οργανωμένων ισχυρών...
Να πάρουμε τις πλατείες πίσω
ΑΠΟΨΕΙΣ
Κίνα: Δεύτερο Φόρουμ «Μια ζώνη, ένας δρόμος»
Πραγματοποιήθηκε από τις 25 ώς τις 27 Απριλίου στο Πεκίνο το 2ο Φόρουμ «Μια ζώνη, ένας δρόμος», με στόχο να παρουσιαστούν η πρόοδος που έχει σημειωθεί στο πλαίσιο της στρατηγικής αυτής πρωτοβουλίας και οι...
Κίνα: Δεύτερο Φόρουμ «Μια ζώνη, ένας δρόμος»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας