Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Πόσο μιλάμε για την Ευρώπη;
AP Photo
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Πόσο μιλάμε για την Ευρώπη;

  • A-
  • A+

Πολλές φορές εντυπωσιάζει η άποψη ότι δεν μιλάμε πολύ για την Ευρώπη – μάλιστα εν όψει των Ευρωεκλογών. Το επανέλαβε ο πρώην πρωθυπουργός, Κώστας Σημίτης, υποστηρίζοντας ότι «…στην Ελλάδα δεν πραγματοποιήθηκε μέχρι σήμερα ούτε συζήτηση ούτε πληροφόρηση για τα ευρωπαϊκά θέματα. Επικράτησε σιωπή. Ισως να ήταν αυτός ο κύριος στόχος της κυβέρνησης».  Δεν ξέρω αν πράγματι ισχύει, αν λάβουμε υπόψη την άποψη της Ν.Δ. ότι οι Ευρωεκλογές δεν αφορούν την Ευρώπη, αλλά τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις.

Η πραγματικότητα είναι κάπως διαφορετική. Η πρώτη φορά, ίσως, που άρχισε στην Ελλάδα η κουβέντα σε βάθος για την Ευρώπη, ήταν η περίοδος μετά το Καστελόριζο και την έλευση του ΔΝΤ και, κυρίως, μετά το 2011-2012, όταν η χώρα βρέθηκε ενώπιον της σκληρής ευρωπαϊκής θεραπευτικής για την αντιμετώπιση της «ελληνικής ιδιαιτερότητας» που, όπως αποδείχθηκε, εν μέρει ήταν αμιγώς εγχώρια και ελληνική και εν μέρει  ήταν συστημική και αμιγώς ευρωπαϊκή.

Το 2014 στις προηγούμενες Ευρωεκλογές που, τότε στην Ελλάδα, ανέδειξαν τη δυναμική της Αριστεράς, το γεγονός, ως ιστορικό για την ίδια την Ευρώπη, είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις  στον mainstream παγκόσμιο Τύπο που είχε καλύψει ολόκληρη την κλίμακα τοποθετήσεων: από την αποδοχή και την αναπτέρωση της ελπίδας ότι κάτι μπορεί να γίνει με τα βάσανα των Ελλήνων μέχρι την απόρριψη και τη διασπορά του τετελεσμένου Grexit.

Πολλοί, τότε, είχαν εκφράσει προσδοκίες, ενώ άλλοι κόμιζαν τη συνήθη προκατάληψη ‒ κάτι που συμβαίνει σε κάθε γεγονός πολιτικής μεταβολής. Οι μετριοπαθέστεροι και πιο ορθοί, απλώς είχαν εκφράσει στάση αναμονής. Στο εσωτερικό, η νίκη αυτή είχε γίνει αντικείμενο αμφιθυμιών και αντιπαραθέσεων ως προς την ουσία και την ορθή πολιτική στρατηγική για την Αριστερά/Κεντροαριστερά που, έκτοτε μέχρι της μέρες μας, ουδέποτε κατάφερε να «γεφυρωθεί» μπροστά στην πρωτοφανή κρίση και να δημιουργήσει ένα πολιτικό ανάχωμα στη συζήτηση για την Ευρώπη αλλά και στη συζήτηση με την Ευρώπη.

Ένας τρόπος για να μετρηθεί το επίπεδο της τρέχουσας κουβέντας για την Ευρώπη και τα ευρωπαϊκά θέματα είναι να θυμηθούμε τι συνέβη τα προηγούμενα χρόνια. Απόλυτη αποτυχία του παλαιού πολιτικού συστήματος να διαχειριστεί την κρίση και τις συνέπειές της. Εδώ η Αριστερά κάτι είχε να πει γι’ αυτην την, πράγματι, καταστροφική πολιτική, όμως, διατυπώνοντας ένα πρόγραμμα που, στο εσωτερικό και διεθνώς, ήταν αμφισβητούμενο και προφανώς ανεπιθύμητο.

Ωστόσο, οι διαφορετικές κοινωνικές δυνάμεις, οι συνιστώσες και οι κοινωνικές ομάδες που πυροδότησαν αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα όφειλαν να εξασφαλίσουν μια συναίνεση τόσο στην εσωτερική τους δράση, σε τοπικό και εγχώριο επίπεδο (όχι πάντα επιτυχώς), και σε ευρύτερα επίπεδα: το ευρωπαϊκό, το διεθνές.

Κι όλα αυτά, ενάντια στις δυνάμεις της συντήρησης και του παλαιού μιντιακού συστήματος που, καθώς φαίνεται, αντιστέκονται ακόμα στις ουσιαστικές και δημοκρατικές αλλαγές και, σε κάθε περίπτωση, αμύνονται στη διατύπωση και εφαρμογή νέων εναλλακτικών πολιτικών, προτιμώντας τον εθνικιστικό λαϊκισμό.

Προφανώς, η τότε νέα κυβέρνηση ήταν υποχρεωμένη να συνομιλήσει με τις προϋφιστάμενες εγχώριες και ευρωπαϊκές πολιτικές, ενώ από την άλλη πλευρά εξέφραζε το παράδοξο να τις αμφισβητεί και να τις αντιπαλεύει. Τουλάχιστον, πέτυχε να εξασφαλίσει την παραμονή της χώρας στην Ε.Ε. αλλά και να αναβαθμίσει τη σχέση της με την Ε.Ε. και να διατηρήσει την ετοιμότητα των κοινωνικών δυνάμεων  –μια εγχώρια και διεθνή ετοιμότητα‒ στις ευκαιρίες αλλαγής, ενάντια σε φραγμούς που πίστευε ότι μπορούν να ανακοπούν, και ενάντια σε πολιτικές που επιδιώκουν την επάνοδό τους με νέες μορφές αντιδημοκρατικής, υποτελούς, αντιλαϊκής διακυβέρνησης. Αυτό, άλλωστε, ήταν και η ουσία του σεναρίου της «βραχείας αριστερής παρένθεσης» που υπηρετεί η Ν.Δ. με κάθε κόστος για τη χώρα.

Το έχουμε πει από αυτή τη στήλη. Τα συνθήματα σε ευρωπαϊκό επίπεδο «Αλλάζουμε την Ελλάδα, αλλάζουμε την Ευρώπη», όπως και τα παλιότερα των κοινωνικών κινημάτων, το «Ενας άλλος κόσμος είναι εφικτός» ή το «Αξιοπρέπεια», το «Αντισταθείτε» κ.λπ., φέρουν μια κάποια κοινωνικοπολιτική βαρύτητα. Αλλά δεν ενώνουν, προς το παρόν, ισχυρές πολιτικές δυνάμεις ή και ολόκληρες κυβερνήσεις προς την ίδια κατεύθυνση –προς μιαν Ευρώπη που θα συναντήσει τις ιδρυτικές ιστορικές, πολιτικές, πολιτισμικές της ρίζες.

Δεν αποτελούν εύκολες ουσίες που θα στερέωναν πολιτικές προς την αναζήτηση της δημοκρατίας, της κατίσχισης της πολιτικής έναντι των αγορών, της ισότητας που σέβεται και ενισχύει την αξιοπρέπεια, την ελευθερία όλων των ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο.

Προφανώς, για ορισμένους πολιτικούς κύκλους, η κουβέντα για την Ευρώπη είναι καλή όταν γίνεται με τον τρόπο που θέλει η ίδια η Ευρώπη. Δηλαδή, με το να μην ασκείται καμία κριτική για τις επιλογές και τις δράσεις της. Καλό θα ήταν η ίδια η Ευρώπη να ξεκινίσει μια κουβέντα για το τι μπορεί να κάνει για τους πολίτες της και όχι να ζητάει από τους πολίτες της να πουν το τι μπορούν να κάνουν αυτοί για την Ε.Ε.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Η υπόθεση δεν είναι εύκολη
Η υπόθεση δεν είναι εύκολη. Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της Ε.Ε., που κατά βάση είναι χωρισμένοι στα τρία, θα πρέπει εντός των προσεχών εβδομάδων να συμφωνήσουν με τους νέους ευρωβουλευτές, που κατά βάση...
Η υπόθεση δεν είναι εύκολη
ΑΠΟΨΕΙΣ
Οι ευρωεκλογές και ο διεθνής ρόλος της Ευρώπης
Αν διαλέξουμε δύο βασικά θέματα που κυριάρχησαν στην πολιτική ατζέντα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αυτά είναι η μετανάστευση και η κλιματική αλλαγή. Και το πρώτο και το δεύτερο εκλαμβάνονται και...
Οι ευρωεκλογές και ο διεθνής ρόλος της Ευρώπης
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το βάρος στο δεύτερο συνθετικό
Τώρα είναι η ώρα των δικών μας επιλογών. Έχουμε συνειδητοποιήσει οι περισσότεροι πολύ καλά πως είναι προτιμότερο να τους αντιμετωπίζεις αρχικώς όλους από μηδενική βάση, να ακούς τι λένε, να προσπαθείς να...
Το βάρος στο δεύτερο συνθετικό
ΑΠΟΨΕΙΣ
Οι ιδρυτικές αξίες της Ε.Ε. είναι το πρόβλημα
Γιατί αναπαράγεται από όλους τους υπερασπιστές της Ε.Ε. το αφήγημα που λέει ότι αυτή μπορεί να αλλάξει υπέρ των λαών, αν «την επαναφέρουμε στις ιδρυτικές της αξίες και αρχές»; Γίνεται γιατί η «βιτρίνα» της...
Οι ιδρυτικές αξίες της Ε.Ε. είναι το πρόβλημα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η Ευρώπη και η απουσία αναγγελίας επανάστασης
Στη σκιά μιας φιλοσοφικής φλυαρίας για την ευρωπαϊκή ενοποίηση και τον κίνδυνο από τις εθνικιστικές, ακροδεξιές πολιτικές, η σημερινή «ιερή συμμαχία» των αντιμαχόμενων εθνικών αστικών τάξεων καταλήγει στην...
Η Ευρώπη και η απουσία αναγγελίας επανάστασης
ΑΠΟΨΕΙΣ
Καλούμε σε αποχή από τις ευρωεκλογές της 26ης Μάη!
Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο καλούμε κάθε εργαζόμενο, άνεργο, συνταξιούχο και νεολαίο να απέχει από τη φάρσα των ευρωεκλογών. Να εκφραστεί ενάντια στην ιμπεριαλιστική Ε.Ε., να παλέψει για την έξοδο...
Καλούμε σε αποχή από τις ευρωεκλογές της 26ης Μάη!

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας