Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Τάντω

EUROKINISSI/ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΠΕΛΑΣ

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Τάντω

  • A-
  • A+

Σαν να σίμωσαν όλες οι ημερομηνίες φέτος. Το Ψυχοσάββατο, η Γιορτή της Γυναίκας και οι Αποκριές. Οι γιορτές, οι σημαδιακές μέρες, αποκτούν το δικό τους πρόσωπο. Που για τον καθένα/καθεμία παίρνει οικεία γνωρίσματα. Δεν γίνεται αλλιώς να μπει στο πετσί σου. Να νιώσεις τον συγκλονισμό, ίσως και την ενοχή γι’ αυτά που δεν ειπώθηκαν.

Το καντήλι τρεμοσβήνει. Το λάδι γλείφει το δοχείο. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Ποιος νοιάζεται γι’ αυτούς που έφυγαν. Η ζωή παραέχει ανήφορο, δεν περισσεύει χρόνος για σκέψεις. Κι έρχεται αυτή η άτιμη σύμπτωση και το λάδι που ανεβάζει στάθμη, δίνει χρώμα στα μάτια. Το κάρβουνο που έσβηνε ζωηρεύει. Γίνεται αυτό το περίεργο θαλασσί που για τους αγαπημένους της γινόταν βάρκα. Τότε που ανοίγονταν στον κόσμο μέσα από τα δικά της μάτια.

Μέρες που είναι θα ειπωθούν πολλά για τον φεμινισμό ως παγκόσμιο κίνημα, για τη σκληρή ζωή των γυναικών στο παρελθόν. Για τις γυναίκες θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Για τις ανισότητες στον εργασιακό χώρο. Για τη βία, μέσα στο σπίτι κι έξω απ’ αυτό. Είναι ανοιχτός ο κατάλογος και συνεχίζει να γράφεται ακόμη και σήμερα. Και στον λεγόμενο «πολιτισμένο» κόσμο.

Αυτό που θυμάμαι είναι το φλογοβόλο βλέμμα της. Πέταγε φωτιές να κάψει όσους ενοχλούσαν τους δικούς της. Στη στιγμή γινόταν απάνεμος κόλπος που προσέφερε τη σιγουριά. Το απάνεμο. Το βλέμμα της σάρωνε τα πάντα. Στο μεροκάματο και στο σπίτι. Χωρίς να γογγύσει για τις δυσκολίες. Μόνο ένα πνιχτό παράπονο, πότε πότε, που είχε μόνο δυο χέρια και δεν μπορούσε να κάνει περισσότερα.

Δεν ήταν η ζωή της εύκολη. Σαν πολλές άλλες γυναίκες, της δικής της αράδας όπως έλεγε. Καταπιεσμένη, θα έλεγαν πολλοί. Με σκληρή ζωή. Και δούλα και κυρά, σχολίαζε αυτή. Με ένα παπούτσι έτρεχε απ’ το χωράφι στο σπίτι. Αντί να πάρει ανάσα, παραήταν μεγαλύτερο από το μπόι της το τσαπί, κοσί στο σπίτι να μαγειρέψει, να κάνει τη λάτρα του σπιτιού. Και μετά να βυθίζεται στον ύπνο. Από νωρίς. Ενα αδύναμο σώμα που σήκωνε πολλά βάρη. Μια αρσιβαρίστρια της ζωής.

Κι όταν τα χρόνια πέρασαν και η αντρική τυραννία της κεραυνοβολήθηκε, ήταν εκεί δίπλα. Υψωνε τον τόνο της φωνής. Τα μάτια της γίνονταν λάβα. Δεν νογάτε εσείς, έλεγε. Ζήσαμε μαζί.

Ημέρα της Γυναίκας οσονούπω. Κι αν ψάχνω κάτι είναι η έγνοια. Είναι αυτό το άοσμο υγρό που κάνει τις οικογένειες, τις συντροφικές σχέσεις. Που χαρακτηρίζει όλες τις γυναίκες, ακόμη κι αν οι εποχές έχουν αλλάξει. Η έγνοια για τους δικούς τους που γίνεται αγκαλιά και φωλιά. Ακόμη και τώρα που όλα άλλαξαν. Η Τάντω και οι άλλες δικαιούνται αναμμένο το καντήλι τους.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Γυναικοκτονίες, παντού στον κόσμο
Κανένας θύτης δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί λόγους αγάπης για το έγκλημά του. Μόνον οι σύζυγοι, οι σύντροφοι, οι πατεράδες που κακοποιούν συχνά μέχρις εσχάτων τη σύζυγο, τη σύντροφο ή την κόρη τους όταν...
Γυναικοκτονίες, παντού στον κόσμο
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η συμφωνία των εαυτών
Ξαπλωμένη σαν αυτοκράτειρα στο τεράστιο κρεβάτι χαμογελά. Μπερδεμένα τα συνήθως καλοχτενισμένα μαλλιά της και το πρόσωπο ελαφρά συσπασμένο. Εχω την εντύπωση όμως πως, παρά τον πόνο, ο νέος ρόλος της τη...
Η συμφωνία των εαυτών
ΑΠΟΨΕΙΣ
«Οικογενειακή τραγωδία», αλήθεια;
Η ενδοοικογενειακή βία είναι από τις σημαντικότερες αίτιες βίαιου θανάτου των γυναικών στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες. Τα δολοφονικά αυτά εγκλήματα δεν έχουν τις περισσότερες φορές θύτη έναν άγνωστο δράστη ή...
«Οικογενειακή τραγωδία», αλήθεια;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η ελληνική οικογένεια επιμένει... παραδοσιακά
Ιδιαίτερα ενδιαφέροντα ευρήματα για τον χαρακτήρα της ελληνικής κοινωνίας και τον ρόλο των φύλων προέκυψαν από την πρώτη έρευνα χρήσης χρόνου της ΕΛΣΤΑΤ, που διεξήχθη από τον Μάρτιο του 2013 έως τον Φεβρουάριο...
Η ελληνική οικογένεια επιμένει... παραδοσιακά
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο τοίχος της καλοσύνης
Ο δρόμος είχε τη δική ιστορία. Το τραγούδι έδωσε ψυχή στα πράγματα που δεν δίναμε σημασία, κι ας ήτανε ο μικροτόπος του κόσμου της γειτονιάς. Κάθε ήχος κι ένας άνθρωπος.
Ο τοίχος της καλοσύνης
ΑΠΟΨΕΙΣ
Τα λουλούδια πεθαίνουν πολεμώντας
«Είναι σαν μεγάλα λουλούδια με χαρούμενα χρώματα». Ετσι περιγράφει η Αγκαθα Κρίστι τις Κούρδισσες που συνάντησε στη δεκαετία του ’30, όταν ταξίδεψε στη Συρία, όπου ο δεύτερος σύζυγός της, ο κατά 13 χρόνια...
Τα λουλούδια πεθαίνουν πολεμώντας

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας