Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Υπηρέτες του «παρα–»
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Υπηρέτες του «παρα–»

  • A-
  • A+

Ο πρώτος μύθος λέει ότι μπορούμε να φτιάξουμε κάτι που να μοιάζει με καθαρό πολιτικό υποκείμενο όταν βγάλουμε από τον ορίζοντά μας όλα όσα μας φαίνονται πολιτικό trash, σαπάκια και, κυρίως, απολιτίκ.

Ολους όσους δεν στηρίζουν και δεν συμμετέχουν σε κόμματα, όσους δεν διαβάζουν Τύπο και δεν παρακολουθούν τα δελτία ειδήσεων, τους αναλφάβητους, τους απροσάρμοστους, τους αναχωρητές και κάθε είδους προβληματικούς και ληγμένους, τις μειονότητες και τους πρόσφυγες, τους μη μετέχοντες στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων κ.λπ. Όμως, αν τους αγνοήσεις και τους εξαιρέσεις, τότε δημιουργείς κοινωνική μηχανική και έδαφος για την αποβολή της πολιτικής. Δημιουργείς πολλά πολιτικά απόβλητα.

Ο δεύτερος μύθος έχει να κάνει με την πεποίθηση ότι, πράγματι, ο δημόσιος διάλογος και ο δημόσιος χώρος είναι πεδιάδες εξιδανικευμένων δημοκρατικών καταστάσεων. Αλλά ας παραδεχθούμε ότι η κουβέντα –η κουβέντα για όποιο θέμα απασχολεί τον δημόσιο διάλογο και καταλαμβάνει δημόσιο χώρο και αναλώνει πολιτικό κεφάλαιο– δεν μπορεί να γίνεται πάντοτε με όρους ηθικολογικούς.

Και κάτι, ακόμα, που το ξέρει ο κάθε πικραμένος: στη χώρα των πολλών μύθων, δεν είναι μύθος ότι η ηθικολογούσα ανηθικότητα παραμένει η απεχθέστερη εκδοχή του αμοραλισμού ως εκκολαπτήριο της αποτυχημένης κοινωνίας∙ της παρακοινωνίας που φαντασιώνεται πως είναι συντεταγμένη και που νομίζει πως είναι πολιτική, ενώ ζει σε ρυθμούς παραπολιτικής.

Αλήθεια, ποια είναι η βαθύτερη σημασία της ελευθερίας της γνώμης και του Τύπου (γραπτού, ηλεκτρονικού και τηλεόρασης); Να πληροφορεί, να ιεραρχεί τα θέματα από τα σαβαρά και επείγοντα μέχρι τα λιγότερο σοβαρά, να ευαισθητοποιεί, να αντιπαραθέτει λογικά επιχειρήματα, τρόπους, να προτείνει ιδέες, να μορφώνει μυαλά και συνειδήσεις προς την κατεύθυνση του summum bonum, ώστε η Ελλάδα και οι Ελληνες να βρουν έναν βηματισμό και μια μοίρα στην κοινωνία του 21ου αιώνα και στην Ιστορία.

Αλλά αυτός για τον οποίο αυτή η ελευθερία της έκφρασης δεν έχει άλλο νόημα παρά τη διαφωτιστική μανία «να καταγγείλει» προκειμένου να ανεβάσει τους πολιτικούς του πόντους –φορώντας, βέβαια, όχι πολιτική, ούτε ακαδημαϊκή αλλά δικαστική προβιά (ή τήβεννο) γύρω από τους ώμους του, τότε διαβάζει και διδάσκει το «αλφαβητάρι των αποκλεισμών» και ανοίγει παράθυρα μόνο στο σκοτάδι, εφόσον υπηρετεί τις ανάγκες του «παρα-», της παραπληροφόρησης, της παραοικονομίας, της παραπολιτικής, του παραδικαστικού, του παραθρησκευτικού, τα παραπαιδείας, της παράγκας κ.λπ., κ.λπ.

Εννοώ ότι η κατάχρηση της εξουσίας είναι μεγάλη όταν δεν την προβλέπουν οι νόμοι, και ακόμη μεγαλύτερη όταν την προβλέπουν. Αυτή τη βασική αρχή την γνώριζε πολύ καλά ο Καίσαρας Μπεκαρία, την ήξερε απέξω και ο Μοντεσκιέ και πολλοί άλλοι στον Διαφωτισμό.

Οι περισσότεροι θεωρούσαν την αλαζονεία ως μία από τις αιτίες παρακμής των κοινωνιών. Αλαζών –έλεγαν– είναι αυτός που απαιτεί θυσίες από τους άλλους χωρίς να τις ενστερνίζεται για τον εαυτό του. Αυτό είναι το στοιχείο που αίρει τον σεβασμό προς την ειλικρίνεια αυτών ανθρώπων: κάνουν ή και λένε πράγματα που φανερώνουν ότι όλα όσα ζητούν από τους άλλους να κάνουν ή να πιστέψουν, δεν τα πολυπιστεύουν οι ίδιοι.

Και τι γίνεται στην περίπτωση που οι ελεγκτές και οι ελεγχόμενοι ανήκουν στην ίδια κατηγορία και είναι λύκοι σε διαφορετικές αγέλες; Ρίξτε μια ματιά στα χρόνια που πέρασαν και απαντήστε μόνοι σας. Είχε ειπωθεί ότι η ελληνική κρίση ήταν πρώτης τάξεως ευκαιρία να αλλάξουν πράγματα που μας πόνεσαν και μας βασάνισαν.

Αυτό δεν έγινε. Και τι έγινε; Αντί να υπηρετηθούν οι θεσμοί, υπηρετήθηκε το παρα- των θεσμών. Ηταν ελληνική πρωτοτυπία αυτό; Οχι. Και στις άλλες προηγμένες χώρες υπηρετείται το παρα-, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Εδώ, όμως, έχουμε κάνει σημαίες των ειδήσεών μας το «αίμα, σπέρμα, στέμμα» και, κορώνα μας, την παραπολιτική. Δηλαδή, και αν η Ν.Δ. ή ο Στουρνάρας αποδείξουν πως πράγματι ο Πολάκης πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη, θα ισιώσει το πράγμα;

Δεν θα ισιώσει, γιατί κανείς δεν βλέπει τη δική του στραβωμάρα. Ο Μακαριστός διάβαζε όταν ήταν νεαρός αρχιμανδίτης και δεν είχε καταλάβει ότι είχαμε χούντα και βασανιστήρια, ο Σημίτης ασχολιότανε με τον εκσυχρονισμό και δεν έβλεπε το «μιζεδοπωλείο» στο κόμμα του, ο Τσοχατζόπουλος υπηρετούσε τα μείζονα εθνικά θέματα και δεν ασχολήθηκε με τα κορδόνια για τις κουρτίνες που ψώνιζε η κυρία του, και ο Χρυσοχοοΐδης δεν διάβασε το μνημόνιο.

Θέλω να πω ότι αυτά τα πράγματα δεν είναι καινούργια, αλλά δεν είναι αυτά που θα έπρεπε να μας απασχολούν. Θυμηθείτε ότι τίποτα δεν υμνήθηκε στον Δία τόσο όσο οι μοιχείες του, ή στον Ερμή τόσο, όσο οι απάτες και οι κλοπές του.Οπως έλεγε ο Χομπς, «το σπουδαιότερο από τα εγκώμια για τον Ερμή, στον Ομηρο, ήταν ότι γεννήθηκε το πρωί, εφεύρε τη μουσική έως το μεσημέρι και, πριν νυχτώσει, είχε κλέψει τις αγελάδες του Απόλλωνα». Μήπως να δούμε τα σοβαρά με περισσότερη ψυχραιμία;

ΑΠΟΨΕΙΣ
Υπάρχουν βουλευτές έτοιμοι να υπερασπιστούν τη Δημοκρατία
Δεν υπάρχει Ελληνας που να μην καταλαβαίνει πως οι πρόωρες εκλογές λόγω πολιτικής αστάθειας θα τίναζαν στον αέρα τις προσπάθειες για τον περιο­ρισμό των επιπτώσεων των 350 μνημονιακών νόμων. Παρ’ όλα αυτά και...
Υπάρχουν βουλευτές έτοιμοι να υπερασπιστούν τη Δημοκρατία
ΑΠΟΨΕΙΣ
Διαγραφές και εσωκομματική δημοκρατία
Οι παθογένειες στη λειτουργία των κομμάτων ήταν ένας από τους αιτιακούς παράγοντες της περιπέτειας που βιώνει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα υπερβούμε τις συνέπειες της...
Διαγραφές και εσωκομματική δημοκρατία
ΑΠΟΨΕΙΣ
Νόμιμη ανηθικότης
Ηρθε στην επικαιρότητα με εκκωφαντικό τρόπο, όταν υπουργός τής τότε κυβέρνησης δικαιολογήθηκε απέναντι στους επικριτές του για το ηθικό υπόβαθρο των πράξεών του ισχυριζόμενος ότι το νόμιμο είναι και ηθικό. Με...
Νόμιμη ανηθικότης
ΑΠΟΨΕΙΣ
Οι βουλευτές δεν είναι ανακριτές
Με τη μετατροπή των βουλευτών σε ένα μικτό σώμα, νομοθετικό-δικαστικό, διασαλεύεται η από το Σύνταγμα προβλεπόμενη διάκριση των εξουσιών και αλλοιώνεται ο χαρακτήρας των πορισμάτων που προκύπτουν από τις...
Οι βουλευτές δεν είναι ανακριτές
ΑΠΟΨΕΙΣ
Νομιμότητα πέραν της δημοκρατίας
Για όσα «συμβαίνουν εδώ μέσα» δεν φταίνε, μόνον, οι «γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες». Το πραγματικό σκάνδαλο είναι οι αντιδημοκρατικές πρακτικές στο Συμβούλιο της Ε.Ε.
Νομιμότητα πέραν της δημοκρατίας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η ευθύνη των αρχόντων και των πολιτών
Οι δηλώσεις «πόθεν έσχες» των βουλευτών, το σκάνδαλο Novartis και η επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση θα μπορούσαν να αποτελέσουν αφετηρία προβληματισμού τόσο γύρω από την ευθύνη των αρχόντων μας όσο και των...
Η ευθύνη των αρχόντων και των πολιτών

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας