Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το κουμπί...
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Το κουμπί...

  • A-
  • A+

Σάββατο μεσημέρι, μπαίνει στο συνοικιακό καφέ ζευγάρι ηλικιωμένων συνοδευόμενο από μια εξίσου ηλικιωμένη κυρία. Κάθονται δίπλα μου. Ο άντρας ανοίγει τη χούφτα του και λέει στη γυναίκα του «Ορίστε, να το! Είδες; Δεν το έχασα αυτή τη φορά!». Οι γυναίκες γελούν γάργαρα. Κοιτάζω κι εγώ την ανοιχτή χούφτα και βλέπω ένα μεγάλο μαύρο κουμπί.

Βγάζει τη ζακέτα του και τη στρώνει στα πόδια του. Η σύζυγός του ανοίγει την τσάντα της με την επισημότητα ενός χειρουργού και βγάζει από μέσα ένα κουτάκι που, όπως αποδεικνύεται, περιέχει βελόνα και κλωστή.

Μα είναι δυνατόν; Ποιος κουβαλάει μαζί του βελόνα και κλωστή; Αρχίζει να ράβει το κουμπί στη ζακέτα του συντρόφου της, ενώ παράλληλα εξηγεί στην άλλη γυναίκα πως τελευταία ο άντρας της όλο και περισσότερο χάνει τα κουμπιά του.

Ερχεται η σερβιτόρα, ο σύζυγος παραγγέλνει τον καφέ του συμπληρώνοντας στο τέλος το «γλυκιά μου». Σηκώνει από το ράψιμο το βλέμμα η κυρία και του λέει περιπαικτικά: «Βρε παλιόγερε, ευκαιρία δεν χάνεις...». Γέλια και πάλι στη μικρή συντροφιά.

Το κουμπί είναι και πάλι στη θέση του. Τον βοηθάει να βάλει τη ζακέτα του και ύστερα, χαϊδεύοντάς το, σιγουρεύεται ότι είναι εντάξει.

Τον κοιτάζω που την κοιτάζει. Με ευγνωμοσύνη; Με αγάπη; Με τρυφερότητα; Μπορεί και με έρωτα. Σίγουρα με κάποιο συναίσθημα βαθύ που έχει ένα μεγάλο παρελθόν να αφηγηθεί σε μας τους λαθραίους παρατηρητές. Και επίσης ένα δέσιμο τόσο σφιχτό όπως η κλωστή που κρατάει τώρα το κουμπί. Κι αν μια κάποια βία το οδηγήσει να ξηλωθεί είμαι σίγουρη πως και πάλι θα το ράψουν μαζί.

Σκέφτηκα το «Παράδοξο του έρωτα» του Μπρικνέρ: «Σήμερα υποβαλλόμαστε -άνδρες και γυναίκες- σε μια αντιφατική απαίτηση: στο να αγαπάμε με πάθος και, αν είναι δυνατόν, να μας αγαπάνε εξίσου, διατηρώντας ταυτόχρονα την αυτονομία μας, να περιβάλλουμε ο ένας τον άλλο χωρίς δεσμεύσεις, με την ελπίδα ότι το ζευγάρι θα διαθέτει αρκετή ευελιξία ώστε να εξασφαλίσει αρμονική συνύπαρξη».

Με την ελπίδα, τα πράγματα όμως δεν είναι καθόλου εύκολα. Φαίνεται πως η ευελιξία στις σχέσεις μας, σε κάθε είδους σχέση, όλο και καλύπτεται κάτω από τον εγωισμό μας.

Οσον αφορά τον έρωτα: «Δεν μπορούμε να τον σώσουμε από τα τραύματά του κι από τους αποκλεισμούς του: είναι μπερδεμένος, φτιαγμένος από χρυσάφι και λάσπη... Πρέπει να κρατήσουμε απ’ αυτόν τα καλύτερα στοιχεία του, τη ζωτικότητα, τη δύναμη να δημιουργεί δεσμούς, τη διονυσιακή του κλίση για τη ζωή, ταυτόχρονα υπέροχη και επώδυνη» λέει ο Μπρικνέρ.

Καμία φορά όμως νομίζω πως τα πράγματα είναι λίγο πιο απλά. Κοιτάζω το ηλικιωμένο ζευγάρι και σκέφτομαι πως ίσως αυτό που θα πρέπει να κάνουμε είναι «να βρούμε το κουμπί» του άλλου κι αυτός το δικό μας. Και προπάντων να φροντίσουμε ώστε να μην το χάσουμε.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Ενας Οδυσσέας
Αυτόν τον Οδυσσέα πιθανότατα δεν θα τον κάνει ήρωα του βιβλίου του κανένας συγγραφέας. Αλλά να, εδώ που στέκομαι, όπως κάθε πρωί για να πάρω εφημερίδα, και τον βλέπω να φεύγει για τη δουλειά, μου έρχεται να...
Ενας Οδυσσέας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το θαύμα της ανάσας
Ενα δροσερό αεράκι κατεβαίνει από το βουνό, περνάει μέσα από τα ανθισμένα περιβόλια του Ιούνη και φτάνει στην αυλή. Το στρωμένο τραπέζι κάτω από την κληματαριά έχει πάνω του τα απολύτως απαραίτητα.
Το θαύμα της ανάσας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο άνθρωπος με τη μάσκα
Ο γείτονάς μου, μου εκμυστηρεύεται πως τον ακολουθεί ένας Πακιστανός που σίγουρα θέλει να τον ληστέψει και ότι η μάσκα που φορά δεν είναι για να προστατευτεί από τον ιό, αλλά για να μη φαίνονται τα...
Ο άνθρωπος με τη μάσκα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η λίμνη της συνήθειας
Νιώθω πια πως όσο περισσότερες είναι οι συνήθειές μας τόσο λιγότερη είναι η ελευθερία μας. Παρόλα αυτά τα πόδια μου με οδηγούν στο καφέ που πίνω συνήθως καφέ.
Η λίμνη της συνήθειας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ας μην καούμε μεταξύ μας
«Τα τρία από τα τέσσερα στοιχεία της φύσης τα μοιράζονται όλα τα πλάσματα, αλλά η φωτιά ήταν δώρο που έγινε μόνο στον άνθρωπο. Το κάπνισμα του τσιγάρου είναι ο μεγαλύτερος βαθμός οικειότητας που μπορούμε να...
Ας μην καούμε μεταξύ μας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ιδανικός κι ανάξιος και σήμερα…
Εξήντα χρόνων άνθρωπος κάνει σαν μαθητούδι. Οσο μεγαλώνεις τόσο πιο δύσκολο φαίνεται. Αναλογίστηκε τον εαυτό του στα σαράντα, τότε που έπαιζε στα δάχτυλα τέτοια θέματα.
Ιδανικός κι ανάξιος και σήμερα…

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας