Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Για μια αγκαλιά…
EUROKINISSI/ΑΛΕΞΙΑ ΧΑΜΟΥΖΑ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Για μια αγκαλιά…

  • A-
  • A+

Από το απόγευμα φυσούσε ένας δυνατός νοτιοδυτικός άνεμος. Ολη νύχτα έβρεχε καρεκλοπόδαρα. Ανακάθισε ο κύριος Τ. στο κρεβάτι του, θραύσματα ονείρων κλωθογύριζαν ακόμη μέσα στο κεφάλι του σαν ένα επίμονο σμήνος από μέλισσες. Εσπρωξε τα στρωσίδια του, πήγε να βάλει νερό στην καφετιέρα κι άνοιξε το ραδιόφωνο. Η ραδιοφωνική παραγωγός έλεγε πως «σήμερα είναι η Παγκόσμια Μέρα Αγκαλιάς». Κι εκείνος που αντιπαθούσε σφόδρα όλες αυτές τις «παγκόσμιες μέρες του… οτιδήποτε» άρχισε να μουρμουράει: «Μάλιστα, για κοίτα, πάω να κατουρήσω… Τι; Δεν έχει παγκόσμια μέρα κατουρήματος; Α, πάω να πλυθώ; Τι, δεν έχει παγκόσμια μέρα πλυσίματος; Μμμ, μάλιστα! Χασμουρήματος; Κοψίματος; Βρε δεν μας παρατάτε πρωινιάτικα!».

Αργότερα όμως, καθώς έπινε το δεύτερο φλιτζάνι καφέ, στο γραφείο του πια, σκεφτόταν αυτό το «Παγκόσμια Μέρα Αγκαλιάς». Κι έτσι ασυνείδητα άρχισε να τραγουδάει το τραγούδι του Νικ Κέιβ που έβαλε ελληνικούς στίχους ο Σαββόπουλος: «Χέρια μου αδειανά, Χριστέ! Αδεια μου αγκαλιά, Χριστέ μου!». Σκέφτηκε πόσο καιρό είχε να νιώσει τη ζεστή αγκαλιά ενός άλλου σώματος, ενός φίλου ας πούμε… Τόσο πολύ λοιπόν τον είχε απορροφήσει η καθημερινότητά του; Η δουλειά του, βλέπετε, δεν επέτρεπε αγκαλιές. Το γκισέ στην τράπεζα που δούλευε είχε μέχρι και τζαμάκι να διασφαλίζει την απαραίτητη απόσταση με τους πελάτες. Με τους φίλους του μιλάει συνεχώς αλλά μόνο με μηνύματα, στην καλύτερη περίπτωση στο τηλέφωνο. Οι δικοί του μακριά στον τόπο του, είχε να τους δει από το καλοκαίρι.

Κοιτάζει τα χέρια του γύρω από την κούπα του καφέ. Χλιαρός. Τα άψυχα χάνουν τη θερμοκρασία τους. Καμία σχέση με τη θερμοκρασία των ανθρώπων που αγγίζεις. Κοιτάζει έξω από την τζαμαρία την πόλη. Η βροχή τής δίνει μια άλλη διάσταση. Οι άνθρωποι μοιάζουν λίγο πιο ευαίσθητοι, πιο τρωτοί, μέσα στα αδιάβροχα πανωφόρια τους. Διαβάζει μια ανάρτηση στο φέισμπουκ: «Εξω αιώνια βρέχει, έξω ερημιά·/θαρρώ πως χάθηκα για πάντα./Mε ζώνει πάλι ο φόβος, με κυκλώνει./Πύρινη γλώσσα απειλεί το σπίτι μου./Tο παίρνει, το αιωρεί πάνω απ’ την πόλη./Ποιος ξέρει τι κατάντησα και δεν το νιώθω./Ενας απόψε να με άγγιζε στον ώμο,/αμέσως θα κατέρρεα στα πόδια του..», είναι του Γιώργου Ιωάννου. Αυτό το «ποιος ξέρει τι κατάντησα και δεν το νιώθω» το σκέφτεται μέχρι το απομεσήμερο που φεύγει από τη δουλειά. Τηλεφωνεί στους φίλους του. «Να βρεθούμε», τους λέει. « Μα είσαι καλά; Καθημερινή; Τι τρέχει; Τι έπαθες;». «Γιορτάζω», λέει. «Τι γιορτάζεις, βρε παιδί μου, ούτε γενέθλια ούτε γιορτή έχεις!». Το σκέφτεται για λίγο. Τι να πει κοτζαμάν άντρας πενήντα χρονώ! Κι όμως το τολμά: «Την Παγκόσμια Μέρα Αγκαλιάς», λέει και το κλείνει χαμογελώντας.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Ψυχολόγοι παντού!
Ναι, είναι αλήθεια πως ο Φρόιντ ανακάλυψε την «αρχή του ελεύθερου συνειρμού». Δηλαδή, ένας επιδέξιος ακροατής μπορεί να σε κάνει να αποκαλύψεις ασυνείδητα κάποια «κρυφά» πράγματα, χωρίς να είσαι υπνωτισμένος ή...
Ψυχολόγοι παντού!
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το θαύμα της ανάσας
Ενα δροσερό αεράκι κατεβαίνει από το βουνό, περνάει μέσα από τα ανθισμένα περιβόλια του Ιούνη και φτάνει στην αυλή. Το στρωμένο τραπέζι κάτω από την κληματαριά έχει πάνω του τα απολύτως απαραίτητα.
Το θαύμα της ανάσας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο άνθρωπος με τη μάσκα
Ο γείτονάς μου, μου εκμυστηρεύεται πως τον ακολουθεί ένας Πακιστανός που σίγουρα θέλει να τον ληστέψει και ότι η μάσκα που φορά δεν είναι για να προστατευτεί από τον ιό, αλλά για να μη φαίνονται τα...
Ο άνθρωπος με τη μάσκα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η λίμνη της συνήθειας
Νιώθω πια πως όσο περισσότερες είναι οι συνήθειές μας τόσο λιγότερη είναι η ελευθερία μας. Παρόλα αυτά τα πόδια μου με οδηγούν στο καφέ που πίνω συνήθως καφέ.
Η λίμνη της συνήθειας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ας μην καούμε μεταξύ μας
«Τα τρία από τα τέσσερα στοιχεία της φύσης τα μοιράζονται όλα τα πλάσματα, αλλά η φωτιά ήταν δώρο που έγινε μόνο στον άνθρωπο. Το κάπνισμα του τσιγάρου είναι ο μεγαλύτερος βαθμός οικειότητας που μπορούμε να...
Ας μην καούμε μεταξύ μας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ιδανικός κι ανάξιος και σήμερα…
Εξήντα χρόνων άνθρωπος κάνει σαν μαθητούδι. Οσο μεγαλώνεις τόσο πιο δύσκολο φαίνεται. Αναλογίστηκε τον εαυτό του στα σαράντα, τότε που έπαιζε στα δάχτυλα τέτοια θέματα.
Ιδανικός κι ανάξιος και σήμερα…

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας