Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Οταν κλείνουν τα μαγαζιά...
EUROKINISSI/ΧΑΣΙΑΛΗΣ ΒΑΪΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Οταν κλείνουν τα μαγαζιά...

  • A-
  • A+

Κάποια βράδια, ιδίως στο τέλος μουντών χειμωνιάτικων ημερών, οι πωλητές του μεγάλου πολυκαταστήματος δεν πηγαίνουν κατευθείαν στα σπίτια τους. Μπαίνουν στη διπλανή στοά που βρίσκεται μια μικρή ταβέρνα. Δεν πεινάνε, ούτε θέλουν να πιουν.

Είναι όμως μεγάλη απόλαυση γι' αυτούς να βρίσκονται εκεί μετά τη δουλειά, να ανταλλάσσουν τσιγάρα, ποτά και πειράγματα. Και κυρίως να δίνουν μια μικρή προέκταση στη μέρα. Μια μέρα που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν μόνο δουλειά, ορθοστασία, ατέλειωτα «ευχαριστώ» και άλλα τόσα «παρακαλώ».

Οι πωλητές είναι ας πούμε... μια παρέα πολλών διαφορετικών ανθρώπων, γυναικών και αντρών διαφόρων ηλικιών, διαφορετικού μορφωτικού επιπέδου, που τους ενώνει ένα πράγμα: ζουν το μεγαλύτερο μέρος της μέρας κάτω από την ίδια στέγη. Αυτό τους δίνει την εντύπωση πως ανήκουν όλοι στην ίδια μεγάλη οικογένεια. Μαζί και διαφορετικοί.

Να τώρα, μια όμορφη νεαρή κοπέλα με πολλά σκουλαρίκια στα αυτιά και έντονο κραγιόν πίνει το κρασί της δίπλα στον εβδομηντάχρονο θυρωρό και του εξηγεί με ύφος σοβαρό και μεγάλη σπουδή τον ρόλο που παίζει ο ωροσκόπος στη ζωή του. Και ο νεαρός με το καλοσιδερωμένο πουκάμισο από το τμήμα των ακριβών ρολογιών προσπαθεί να πείσει τη μεσόκοπη κυρία των βαφών πως μόνο ο καπιταλισμός και η ατομική εξέλιξη θα σώσει τον κόσμο. Εκείνη είναι τελείως αντίθετη, αναποδογυρίζει τα βλέφαρα δυο φορές, και απειλεί πως θα τον λούσει με την μπίρα της αν δεν σταματήσει να την πιπιλίζει, ενώ οι υπόλοιποι γελάνε δυνατά.

Είναι αδύνατον να βρεθείς στην ίδια ταβέρνα αυτή τη συγκεκριμένη ώρα, που μόλις έχουν κατεβάσει ρολά τα μαγαζιά της πόλης, και να μην αποσπάσει την προσοχή σου το περίεργο αυτό μείγμα ανθρώπων. Ετσι είναι πιθανό να ακούσεις και πράγματα που θα σε κάνουν να ξανασκεφτείς τι είδους πελάτης είσαι. Ο πελάτης «θα μου κατεβάσεις όλο το μαγαζί και δεν θα ψωνίσω τίποτα», ο πελάτης «ήρθα να ξεσπάσω τα νεύρα μου σε σένα», ο πελάτης «ήρθα να μιλήσω σ’ έναν άνθρωπο, να του πω τα εσώψυχά μου», ο πελάτης «βιάζομαι, φέρε ό,τι να ’ναι», ο αγενής, ο ευγενικός, ο ψαρωτικός, ο ξερόλας, κ.λπ. κ.λπ..

Τους ακούω να διηγούνται στιγμιότυπα της μέρας που πέρασε και παρά το ότι υπάρχει μια χαλαρή και διασκεδαστική ατμόσφαιρα διακρίνω μια πίκρα στην άκρη των χειλιών. Εχουν τα δίκια τους, σκέφτομαι. Αύριο τα χείλη αυτά θα πρέπει και πάλι να χαμογελούν ευγενικά στους περίεργους πελάτες. Είναι σημαντικό όμως πως στο απέναντι τμήμα ένας συνάδελφός τους θα τους κλείσει το μάτι και θα τους θυμίσει πως αυτό δεν είναι παρά μια δουλειά. Τα ωραία περιμένουν μετά, αλλού, αλλά και σε βραδιές σ’ αυτή την ταβέρνα, με παρέα ανθρώπους που η ζωή τα έφερε να τους λες και καμιά φορά οικογένειά σου.

  

ΑΠΟΨΕΙΣ
Η Κυρία της πλατείας
Τη θυμόμουν πάντα νέα. Ετσι, όταν αυτό το καλοκαίρι γύρισα και την είδα πάλι να κάθεται στο πεζούλι της πλατείας, ηλικιωμένη πια, μου φάνηκε πως γέρασε και η πλατεία μαζί, και το χωριό, και ξαφνικά ο κόσμος...
Η Κυρία της πλατείας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Είναι κάτι στιγμές
Στο μυαλό μας πολλές φορές αντικαθιστούμε το πραγματικό με το παρελθόν. Ομως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ιδεώδες είναι το πιο πραγματικό πράγμα στον κόσμο.
Είναι κάτι στιγμές
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το κυνήγι
Στα πληκτρολόγια η Ελλάδα αναστενάζει. Σε κινητά, σε τάμπλετ και λάπτοπ. Κι όταν λέμε αναστενάζει, πραγματικά αναστενάζει.Οποιος τολμήσει να μπει στο περιβάλλον αυτό, δίχως να γνωρίζει τους κανόνες κινδυνεύει....
Το κυνήγι
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η ωραία κυρία Ελένη
Κάθε πρωί η κυρία του δευτέρου ορόφου -ας τη λέμε Ελένη, γιατί κάποτε πρέπει να υπήρξε καλλονή- βγαίνει από την είσοδο της πολυκατοικίας καλοχτενισμένη και προσεκτικά ντυμένη.
Η ωραία κυρία Ελένη
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το κουμπί...
Σάββατο μεσημέρι, μπαίνει στο συνοικιακό καφέ ζευγάρι ηλικιωμένων συνοδευόμενο από μια εξίσου ηλικιωμένη κυρία. Κάθονται δίπλα μου. Ο άντρας ανοίγει τη χούφτα του και λέει στη γυναίκα του «Ορίστε, να το!...
Το κουμπί...
ΑΠΟΨΕΙΣ
Για μια αγκαλιά…
Από το απόγευμα φυσούσε ένας δυνατός νοτιοδυτικός άνεμος. Ολη νύχτα έβρεχε καρεκλοπόδαρα. Ανακάθισε ο κύριος Τ. στο κρεβάτι του, θραύσματα ονείρων κλωθογύριζαν ακόμη μέσα στο κεφάλι του σαν ένα επίμονο σμήνος...
Για μια αγκαλιά…

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας