Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ο πρόσφυγας Χριστούλης
ΑP Photo

Ο πρόσφυγας Χριστούλης

  • A-
  • A+

Γεννήθηκα με το χρώμα της σκούρας σοκολάτας. Όσο κι αν ο κόσμος αγαπά τη σοκολάτα, μάλλον αποστρέφεται το χρώμα της. Αλλιώς δεν εξηγείται το γιατί, δεν έφερε κανείς μπαλόνια χρωματιστά στη μαμά μου, όταν ο γιατρός ξετύλιξε το λώρο από το κορμάκι μου. Η πρώτη μου κραυγή στον κόσμο, λιγοστά ακούστηκε στο Χώρο Ταυτοποίησης Προσφύγων του ακριτικού νησιού. Σκεπάστηκε από τον ήχο της δυνατής βροχής πάνω στη στέγη από ντυμένο με νάιλον, χαρτόκουτο.

Δεν με περίμεναν τόσο νωρίς. Βιάστηκα, λένε, να ξεπροβάλλω το μουτράκι μου κι έτσι, το κρύο με υποδέχτηκε βάναυσα. Φωνές μαζί, τρεχαλητά, ήχοι από γλώσσες ξένες. Καυγάδες, ψίθυροι, λυγμοί. Γκριμάτσες, φάτσες, κλάμα. Χαρές δεν είδα, μήτε ευχές. Αυτή η γέννηση, καμιά δεν είχε αξία… 

Σκοτάδια πίσσα γύρω μου. Ούτε άστρο, πάνωθέ μου. Μάγοι, δώρα δεν έφεραν. Παχνί, δεν έχει. Μήτε άχυρο, ούτε ανάσα από αρνάκι. Σκουπίδια μόνο και ποντίκια…

Στον ουρανό του μελλούμενου χιονιά, μήτε ένα αγγελάκι δε φτερουγίζει. Το κρύο τρυπώνει ανάμεσα στα ξεπαγιασμένα μέλη μου να κλέψει όση απέμεινε ζεστασιά. Πριν λίγο, κάτι γυναίκες βλοσυρές, μάλωναν τη μαμά μου. Τη σκούπιζαν, την ένιβαν, μα δεν την αγαπούσαν. Με έδειχναν, σαν να ήμουν ένα γατί, που νιαούριζε φροντίδας.

Πατέρα, έχω; Δεν τον είδα. Γύρω μου άνθρωποι, πολλοί. Πάρα πολλοί άνθρωποι, που απλά υπάρχουν. Κινούνται, φιλονικούν, μιλάνε, σπρώχνονται. Μαζεμένοι γύρω από αυτοσχέδιες φωτιές, με σακούλες σκουπιδιών για πανωφόρια. Ο αέρας σπρώχνει το χιονόνερο σε πρόσωπα γεμάτα απόγνωση, ίσως κι απελπισία. Ο μεγάλος χορός των αργόσυρτα ηττημένων. Ανάμεσά τους, πρόσωπα λευκά και βλοσυρά, που μυρίζουν σαν λύκοι τον αέρα. 

Με βλέπουν, μα… δε με κοιτούν. Δε θέλουν να με δούνε. Δεν είχα λόγο να βρεθώ στης γης τούτης τη φλούδα… Ποιος είμαι; Πούθε έρχομαι και ποια είν’ η γενιά μου; 

Μια νιφάδα μαύρου χιονιού είμαι, που έπεσε κάποια νύχτα του χειμώνα σε μια προχειροφτιαγμένη σκηνή μιας προσφυγούπολης, που κείτεται στις παρυφές μιας πόλης που κοιμάται. Δυο κόσμοι που χωρίς να το ζητήσουν, δίχως να το θελήσουν, καλούνται να συνυπάρξουν. Μπλέκονται, σαν άχυρα και φύλλα που κυλούν στα βουρκωμένα νερά της βροχής, για να καταλήξουν στη θάλασσα, βορά στα αδηφάγα ευρωπαϊκά ψάρια. 

«Εγκλωβισμένοι» και «έγκλειστοι». Κι οι δυο πλευρές γεμάτες υποψίες, με τις διαφορές να βρυχώνται και ένα διοχετευμένο έντεχνα ρατσισμό να απειλεί τον ανθρωπισμό. Με συρματοπλέγματα αγκαθωτά προς την Ευρωπαϊκή γη της Επαγγελίας. Με υποσχέσεις αντί για αποφάσεις. Τέτοιες, που να κρατούν δέσμιους ανθρώπους της ανάγκης, ώστε να «κρύβονται» σε γκετο. Τέτοιες, που να χαϊδεύουν τα αυτιά των τοπικών κοινωνιών που υφίστανται όλες τις συνέπειες της υπερδιογκωμένης αριθμητικά προσφυγικής κρίσης.

Τα λένε όλοι γύρω μου… Βοούν, μα και βογκάνε. Άλλοι από δω, άλλοι από κει, άλλοι απελπισμένοι, άλλοι γεμάτοι από θυμό και άλλοι από μίσος.

Κι εγώ… είμαι ένας μικρός μελαμψός Χριστούλης, που απόψε γεννήθηκε στην παγωνιά της απόρριψης. Μια μαύρη νιφάδα χιονιού που θα λιώσει πάνω στο τροφαντό μάγουλο του σύγχρονου Ηρώδη.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Το ατελείωτο δράμα της Συρίας
Ο πόλεμος στη Συρία μπαίνει σε μία διαρκή, σκοτεινή κατάσταση, γεγονός το οποίο όχι, μόνο, θα προκαλέσει το νέο και συνεχιζόμενο εκτοπισμό εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, αλλά και θα εξαλείψει οποιαδήποτε...
Το ατελείωτο δράμα της Συρίας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Εκείνος κι εκείνη
Τι είναι αυτό που αντιστέκεται στη φθορά των σχέσεων που μοιραία οδηγεί στη διάλυση μιας σχέσης; Η αγάπη, θα μπορούσαμε να πούμε εύκολα. Αλλά και πάλι η αγάπη ποτέ δεν ήταν αρκετή. Καθώς τους φανταζόμουν να...
Εκείνος κι εκείνη
ΑΠΟΨΕΙΣ
Τα Χριστούγεννα της Ελευθερίας
Η Ελευθερία ήταν αναστατωμένη. Οσο πλησίαζαν οι γιορτές άλλαζε η διάθεσή της. Της το ξέκοψαν τα παιδιά της. Δεν χωράς μάνα. Θα κάνουμε μόνοι μας γιορτές. Με δυο τρεις φίλους. Επεσε του θανατά η Ελευθερία. Ασε...
Τα Χριστούγεννα της Ελευθερίας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Παιδός η βασιληίη, αλλά...
Οι αναλογίες στην εικονοποιία της φάτνης του Χριστού και στη φωτογραφία του νεογέννητου στη Μόρια κάτω από την προσφυγική εστία-σκηνή στο πλαστικό τελάρο για κρεβατάκι, παραμονές Χριστουγέννων του 2017,...
Παιδός η βασιληίη, αλλά...
ΑΠΟΨΕΙΣ
Οι μέρες των αισθήσεων
Πρώτα απ’ όλα είναι το κόκκινο. Κόκκινο βαθύ και λαμπερό των γιορτών που έρχονται. Είναι παντού. Στις βιτρίνες, στα ρούχα, στα χαρτιά περιτυλίγματος. Κι ύστερα είναι το λευκό. Χιονισμένα βουνά από κουραμπιέδες...
Οι μέρες των αισθήσεων
ΑΠΟΨΕΙΣ
Με τις «φοβίες» στην πλάτη;
Γενικότερα, τι φοβίζει τον «μετανάστη»; Τον «μέτοικο» του καιρού μας που δρα ως «έτερος», δηλαδή ως «ομοειδής άλλος» χωρίς να θέλει να εμφανίζεται ως «διαφορετικός άλλος», ενήλικας πάντως και υπεύθυνος για το...
Με τις «φοβίες» στην πλάτη;

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας