Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ανοιχτοί ουρανοί…
EUROKINISSI/ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ανοιχτοί ουρανοί…

  • A-
  • A+

Τελειώνουν οι μέρες του Δεκέμβρη. Η ανθρωπότητα κινείται, σφυροκοπά, φωνάζει, χαμογελά μέσα στους δρόμους των φωτισμένων πόλεων. Περπατούμε μόνοι ή μαζευόμαστε σε παρέες. Ο χρόνος γλιστρά γρήγορα, σαν να φοράς τροχοπέδιλα. Μόνο το σούρουπο οι μαζικές κινήσεις γίνονται λίγο πιο αργές. Νιώθεις την ηλεκτρική αντίσταση στη μέρα που σβήνει. Στεκόμαστε να κοιτάξουμε κάτι επίμονα εκείνη την ώρα. Το φως στο παράθυρο, τον ουρανό που αλλάζει χρώμα, τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν. Γύρω γύρω στην πλατεία Συντάγματος ανασκαμμένα τα παρτέρια από πατημασιές μεταναστών.

Ενας άντρας κοιτά με προσήλωση το μεγάλο συρμάτινο δέντρο που μόλις άναψε. Τριγύρω του οι περαστικοί σταματούν για μια φωτογραφία και ύστερα φεύγουν χαμογελώντας. Εκείνος παραμένει. Σκέφτεται πως στην πατρίδα του τέτοιες μέρες τα δέντρα γίνονται σκάλες των επιθυμιών. Ανεβαίνουν σκαλί σκαλί οι πόθοι των ανθρώπων και έτσι φτάνουν λίγο πιο κοντά σε ό,τι υπάρχει εκεί ψηλά και λέγεται Θεός ή πνεύμα ή κάτι που δεν μπορείς να ορίσεις.

Ετσι κι αυτός, λοιπόν, κάθεται κάτω από το ψηλό δέντρο και παρακολουθεί την πιο βαθιά επιθυμία του να ανεβαίνει, πατώντας στις φωτισμένες κορδέλες του δέντρου. Σκαλώνει πότε πότε και είναι έτοιμη να πέσει, να συντριβεί στο πεζοδρόμιο της απογοήτευσης και της παραίτησης. Γι' αυτό κι εκείνος την παρακολουθεί πολύ προσεκτικά, την ενθαρρύνει, «έλα λίγο ακόμα και θα φτάσεις». Μα τι εύχεται; Αναρωτιέμαι κι εγώ μαζί σας.

Ας υποθέσουμε πως με έναν μαγικό τρόπο οι κειμενογράφοι μπαίνουν στο μυαλό των ανθρώπων. Εύχεται, λοιπόν, τη μοναξιά που νιώθει φέτος, νέος κάτοικος μιας ξένης πόλης, να μην την ξανανιώσει. Η επιθυμία του είναι, του χρόνου τέτοιες μέρες, να είναι πάλι εδώ και να δείχνει στους δικούς του ανθρώπους το ολόφωτο δέντρο. Να έχουν περάσει επιτυχώς τα επικίνδυνα σύνορα και να φτάσουν ασφαλείς κοντά του. Να έχουν ξεφύγει από τον πόλεμο, από την πείνα και την εξαθλίωση. «Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί», οι μέρες αυτές για κάποιους είναι δύσκολες. Η νοσταλγία των ανθρώπων που αγαπούν και δεν τους έχουν δίπλα τους είναι μεγαλύτερη.

Αφήνω την πλατεία πίσω μου. Ανεβαίνω τα μαρμάρινα σκαλιά που χιλιάδες άνθρωποι ανεβαίνουν κάθε μέρα βιαστικά, μαζί με σκέψεις και επιθυμίες για την καινούργια χρονιά. «Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, ακέριος μοναχός του», σκέφτομαι πάλι και γυρίζω ξανά να δω τον άνθρωπο κάτω από το δέντρο. «Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι της ηπείρου, ένα μέρος της στεριάς», ένας από μας. Ας το ευχηθούμε κι εμείς. Ποιος ξέρει; Μια παλιά ιστορία λέει πως οι ουρανοί είναι ανοιχτοί αυτές τις μέρες.

 

 

ΑΠΟΨΕΙΣ
Εκείνος κι εκείνη
Τι είναι αυτό που αντιστέκεται στη φθορά των σχέσεων που μοιραία οδηγεί στη διάλυση μιας σχέσης; Η αγάπη, θα μπορούσαμε να πούμε εύκολα. Αλλά και πάλι η αγάπη ποτέ δεν ήταν αρκετή. Καθώς τους φανταζόμουν να...
Εκείνος κι εκείνη
ΑΠΟΨΕΙΣ
Επουράνια σχέδια
Κάτω από το πιο λαμπρό αστέρι της πρώτης ώρας της αυγουστιάτικης νύχτας γίνονται πολύ σημαντικά πράγματα. Οι άνθρωποι φροντίζουν τον εαυτό τους. Κάποιοι μόλις έχουν γυρίσει από τη δουλειά, σε μικρά και μεγάλα...
Επουράνια σχέδια
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ενας Οδυσσέας
Αυτόν τον Οδυσσέα πιθανότατα δεν θα τον κάνει ήρωα του βιβλίου του κανένας συγγραφέας. Αλλά να, εδώ που στέκομαι, όπως κάθε πρωί για να πάρω εφημερίδα, και τον βλέπω να φεύγει για τη δουλειά, μου έρχεται να...
Ενας Οδυσσέας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το θαύμα της ανάσας
Ενα δροσερό αεράκι κατεβαίνει από το βουνό, περνάει μέσα από τα ανθισμένα περιβόλια του Ιούνη και φτάνει στην αυλή. Το στρωμένο τραπέζι κάτω από την κληματαριά έχει πάνω του τα απολύτως απαραίτητα.
Το θαύμα της ανάσας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο άνθρωπος με τη μάσκα
Ο γείτονάς μου, μου εκμυστηρεύεται πως τον ακολουθεί ένας Πακιστανός που σίγουρα θέλει να τον ληστέψει και ότι η μάσκα που φορά δεν είναι για να προστατευτεί από τον ιό, αλλά για να μη φαίνονται τα...
Ο άνθρωπος με τη μάσκα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Καλεσμένος στο σπίτι των γονιών…
Δεν το ήθελα αλλά να, ήταν στο διπλανό τραπέζι κι έτσι τους παρατήρησα. Τρεις άνθρωποι. Γονείς κι ο γιος. Ηταν σαν δυο άνθρωποι να είχαν έναν ξένο, έναν επίτιμο καλεσμένο. Κανείς δεν άγγιξε κανέναν.
Καλεσμένος στο σπίτι των γονιών…

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας