Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ηταν νεκροί…
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ηταν νεκροί…

  • A-
  • A+

Πώς γίνεται δύο νέοι άνθρωποι να σκοτώνουν τόσο εύκολα, αναίτια, αδίστακτα και απάνθρωπα –εδώ η λέξη μεταφέρει όλη τη σημασία και τη βαρύτητά της– έναν συνάνθρωπό τους, συνομήλικο ή όχι, δεν έχει σημασία… Πού μεγάλωσαν; Τι έμαθαν στο σπίτι τους, ποιοι ήταν οι γονείς τους, τι έβλεπαν στη γειτονιά τους και τι διδάχθηκαν στο σχολείο τους;

Είχαν όνειρα τάχα και, αν είχαν στ’ αλήθεια, ποια ήταν; Τα έβλεπαν στον ύπνο τους ή με τα μάτια ανοιχτά; Ηταν όνειρα σπαρμένα βία, εξουσία και επιβολή; Ηταν όνειρα πνιγμένα στο χρήμα και στο αίμα; Υπήρχε κάποια φωνή που τους υπαγόρευε «Χτύπα, βίασε και σκότωσε!»;

Και οι γυναίκες; Πώς έβλεπαν τις γυναίκες; Σαν κατώτερα όντα που τα χρησιμοποιούμε κι ύστερα τα πετάμε; Σαν πλάσματα που πατάμε και εκδικούμαστε πάνω τους τη μισερή ζωή μας; Μήπως αυτοί οι άλκιμοι ήταν μικροί θεοί που ήθελαν ανθρωποθυσίες; Ή ήταν απλώς θλιβεροί ήρωες του παρόντος μας;

Ποιος ξέρει πώς ήταν οι μέρες τους… Είχαν αγαπήσει ποτέ κάποιον ή κάτι; Κι αυτούς; Αυτούς τους είχε αγαπήσει κανένας; Πώς έβλεπαν, αλήθεια, τον εαυτό τους στον καθρέφτη; Τι χρώμα είχαν τα μάτια τους, τι γεύση το αγαπημένο τους φαγητό, το σχήμα του προσώπου τους ποιο ήταν;

Η μέρα τους ξημέρωνε πάντα και έπεφτε η νύχτα τους στην ώρα της; Είχαν δει ποτέ τη θάλασσα του δειλινού και της αυγής το αστέρι; Τους άγγιξε κάποια φορά του πρωινού η ψύχρα; Κι ύστερα χάρηκαν μακριά τον ήλιο ν’ ανατέλλει; Θυμήθηκαν ορίζοντες και μακρινά ταξίδια;

Και τώρα, γιατί αυτό το λυρικό ξέσπασμα; Συγγνώμη, κάποια ανόητη, παλιά αναπηρία… Γιατί χρησιμοποιώ παρελθοντικούς χρόνους; Μα, ήταν νεκροί αυτοί οι νέοι…

  

ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο θρήνος της μνήμης
Πέρασε σχεδόν στα ψιλά της ειδησειογραφίας. Τότε στο Μάτι, στις μέρες της μεγάλης καταστροφής. Ολοι, δικαιολογημένα, θρηνούσαν τις χαμένες ζωές. Την τραγικότητα των απωλειών. Την αγωνία της τελευταίας ώρας....
Ο θρήνος της μνήμης
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ρομαντισμός ή ρεαλισμός;
Οταν ξεκινάω να γράφω, κάθε φορά βάζω στόχο να μιλήσω για κάτι ευχάριστο. Για καινούργιες μουσικές και στέκια ή για την ελπίδα για το μέλλον. Ομως, κάθε φορά, στον δρόμο το χάνω.
Ρομαντισμός ή ρεαλισμός;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ενας Οδυσσέας
Αυτόν τον Οδυσσέα πιθανότατα δεν θα τον κάνει ήρωα του βιβλίου του κανένας συγγραφέας. Αλλά να, εδώ που στέκομαι, όπως κάθε πρωί για να πάρω εφημερίδα, και τον βλέπω να φεύγει για τη δουλειά, μου έρχεται να...
Ενας Οδυσσέας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Δυστοπίες του τεχνο-καπιταλισμού
Αποτελεί ήδη ιστορικό δεδομένο ότι η επιστημο-τεχνολογική εξέλιξη επικαθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από την οικονομικο-παραγωγική εξουσία η οποία συναρθρώνεται βέβαια με την αντίστοιχη πολιτικο-στρατιωτική.
Δυστοπίες του τεχνο-καπιταλισμού
ΑΠΟΨΕΙΣ
Απλότητα
Η πιο σαγηνευτική στρατηγική με την οποία το μοντέλο της αγοράς διαχέει την ολέθρια επιρροή της είναι να προσκαλεί τα θύματά της (και κυρίως τα πιο ευάλωτα: νήπια, εφήβους, νοικοκυρές, συνταξιούχους, ανέργους)...
Απλότητα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Γνώση και κοινωνία στο σύστημα του νεοφιλελευθερισμού
Η σύγχρονη κριτική επιστημολογία υποστηρίζει ότι η γνώση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις κοινωνικές διαδικασίες συγκρότησης και αναπαραγωγής της πρακτικής ζωής του ανθρώπου.
Γνώση και κοινωνία στο σύστημα του νεοφιλελευθερισμού

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας