Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Αριστούλα
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Αριστούλα

  • A-
  • A+

Τα τελευταία χρόνια γίνεται πολύς λόγος για τους αρίστους. Για την ανάγκη η κοινωνία να διαλέγει τους καλύτερους, με βάση τις ικανότητες και τις σπουδές. Κι όχι με γνώμονα την κομματική ιδιότητα. Ή την ιδιότητα του μέλους μιας οποιασδήποτε κλειστής κοινωνικής, πολιτισμικής και θρησκευτικής ομάδας.

Ποιος τυφλός δεν θέλει το φως του. Φτάνει όμως η αριστεία από μόνη της; Να παίζει κανείς τους αριθμούς με άνεση; Να ξέρει τις θεωρίες; Να είναι πολύγλωσσος και κοσμοπολίτης; Χρειάζονται, χωρίς δεύτερη κουβέντα... Χλομιάζουν όμως όλα αυτά αν δεν υπάρχει το ήθος. Η εντιμότητα. Η κοινωνική ευαισθησία. Και δεν είναι λίγα τα παραδείγματα αρίστων που ξεστράτισαν.

Που άμβλυναν την κοινωνική τους συνείδηση. Για να πλουτίσουν. Κι αν αυτό γίνεται με την αποζημίωση των επαγγελματικών τους προσόντων, κανείς δεν έχει αντίρρηση. Αλλά τι γίνεται σαν η συνείδηση γίνεται λάστιχο και το χέρι που διαχειρίζεται το δημόσιο συμφέρον ακολουθεί πιο εύκολα τη διαδρομή από το δημόσιο ταμείο στον ατομικό κουμπαρά;

Κάθε φορά που ακούω ειδήσεις για αρίστους με άριστες επιδόσεις στο σούφρωμα, θυμάμαι την Αριστούλα. Νέα γυναίκα. Φωτεινό πρόσωπο, που το χαμόγελό της μου θυμίζει την ηρωίδα του παραμυθιού. Κάθε χαμόγελο κι ένα μαργαριτάρι της ψυχής. Μονάχα το χαμόγελό σου ένας ρόδινος κρίκος να πιαστώ. Κράτησέ με, έγραφε ο Ρίτσος απευθυνόμενος στην κόρη του Ερη.

Ατυχώς, από τα χαμόγελα μαργαριτάρια καταλήξαμε στα πλαστικά. Στα επαγγελματικά, που συχνά είναι η επιφάνεια. Σαν κι αυτά που διαφημίζουν οι εταιρείες με οδοντόκρεμες. Σαν τα χαμόγελα που φτιάχνουν οι ειδικοί στους τηλεαστέρες.

Μπορείς με λίγη προσπάθεια να καθρεφτιστείς σ’ αυτά τα διάπλατα χαμόγελα των σημερινών οδοντοστοιχιών. Κι αν κάποιος ξεχαστεί. Αν ξεγελαστεί και πιστέψει πως τα χαμόγελα αυτά είναι κρίκοι. Αν θελήσει να πιαστεί. Να ανοίξει την ψυχή του. Ενδεχομένως, θα μετανιώσει. Θα γκρεμοτσακιστεί και θα σηκωθεί όρθιος με πληγές.

Η Αριστούλα έρχεται από έναν άλλο κόσμο. Εχει το ήθος που έρχεται από πολύ παλιά. Το βλέμμα της καθρεφτίζει τον κόσμο της. Τη σεμνότητα που δεν είναι αδυναμία. Την αυτοπεποίθηση αλλά και τη διακριτικότητα. Τον σεβασμό στους άλλους. Την αγάπη στην παράδοση. Στην κληρονομιά όσων πέρασαν. Χωρίς να γίνονται εικονίσματα. Αλλά και χωρίς απαξίωσή τους.

Είναι πολλές οι Αριστούλες. Κι ας λέγεται το αντίθετο. Είναι η γήινη γενιά των νέων. Είναι αυτή που διαπρέπει στα αμφιθέατρα και στα εργαστήρια των επιστημών. Είναι αυτή που χορεύει στο Ηρώδειο και νιώθεις να κουβαλάει πολλές γενιές στον τρόπο που χορεύει.

Την είδα την Αριστούλα στο Ηρώδειο. Να ζωγραφίζει με το σώμα της τους μουσικούς ήχους και τους χορούς του τόπου. Κι ένιωσα πως κάτι έχει μείνει παλλόμενο.

  

ΑΠΟΨΕΙΣ
Σαράντα χρόνια από τη «Φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας»
Η «Φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας», που καθιέρωσε τον συγγραφέα της Κορνήλιο Καστοριάδη ως έναν μεγάλο στοχαστή, είναι από τα σημαντικότερα φιλοσοφικά έργα του 20ού αιώνα. Οταν κυκλοφόρησε (1975)...
Σαράντα χρόνια από τη «Φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ανοίγεις το παράθυρο
Το παράθυρο έχει μια ξεχωριστή θέση στη ζωή μας, στον πολιτισμό και στην κοινωνική ζωή. Αποκαλύπτει αλλά και κρύβει. Οι σύρτες στα παράθυρα είναι από τη μέσα μεριά. Αυτό που ακινητοποιεί το χέρι είναι ο...
Ανοίγεις το παράθυρο
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο τοίχος της καλοσύνης
Ο δρόμος είχε τη δική ιστορία. Το τραγούδι έδωσε ψυχή στα πράγματα που δεν δίναμε σημασία, κι ας ήτανε ο μικροτόπος του κόσμου της γειτονιάς. Κάθε ήχος κι ένας άνθρωπος.
Ο τοίχος της καλοσύνης
ΑΠΟΨΕΙΣ
Κάθαρση
Ισως είναι η πιο οξυδερκής παρατήρηση που έκανε ο Αριστοτέλης στον γνωστό ορισμό του για την τραγωδία... Δι’ ελέου και φόβου περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν. Προτείνει ο σπουδαίος αυτός...
Κάθαρση
ΑΠΟΨΕΙΣ
Τα Χριστούγεννα της Ελευθερίας
Η Ελευθερία ήταν αναστατωμένη. Οσο πλησίαζαν οι γιορτές άλλαζε η διάθεσή της. Της το ξέκοψαν τα παιδιά της. Δεν χωράς μάνα. Θα κάνουμε μόνοι μας γιορτές. Με δυο τρεις φίλους. Επεσε του θανατά η Ελευθερία. Ασε...
Τα Χριστούγεννα της Ελευθερίας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Μέσα στον φόβο πέρασε η ζωή μου
O φόβος χρειάζεται τον τρόμο. Για να γίνει κυρίαρχο συναίσθημα. Που θα καθηλώνει το μυαλό. Και θα εξουδετερώνει τη βούληση. Φάνηκε τελευταία στην περίπτωση του Ζακ. Ο φόβος μπρος στη διαφορετικότητα. Και μετά...
Μέσα στον φόβο πέρασε η ζωή μου

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας