Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το μη όραμα, αλλιώς, «το δε μόρσιμον ου παρφυκτόν»
EUROKINISSI/ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Το μη όραμα, αλλιώς, «το δε μόρσιμον ου παρφυκτόν»

  • A-
  • A+

Ας δούμε τι συμβαίνει όταν ο συντηρητικός Μάνφρεντ Βέμπερ –ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και διαφαινόμενος διάδοχος του Γιούνκερ στην προεδρία της Κομισιόν‒ στηρίζει Μητσοτάκη και Ν.Δ.

Εγκαινιάζεται ένα είδος πρόβας για ένα πολυπαιγμένο ευρωπαϊκό έργο σε δύο πράξεις. Στην πρώτη πράξη ο επίδοξος, το κόμμα και τα στελέχη υπόσχονται σκληρή αναδιαπραγμάτευση στα ευρωπαϊκά όργανα, καλύτερο διάλογο με τους Γερμανούς, ή λένε ότι έχουν πάρει πράσινο φως για δημοσιονομικό χώρο, ανασχεδιασμό των αναγκαίων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, με απολύσεις, ιδιωτικοποιήσεις και λιτότητα πάντα κ.λπ. Διανθίζουν το αφήγημα της επιτυχίας με επενδύσεις, άρα, ανάπτυξη και άνοδο του βιοτικού επιπέδου, με νέες θέσεις απασχόλησης κ.ά.

Θέλουν να πιστεύουν ότι όλα αυτά είναι εφικτά στο νεοφιλελεύθερο πρόταγμα, και σ’ ένα Γιούρογκρουπ όπου οι μνημονιακές συμφωνίες και οι κανόνες, θεωρούνται από τους Γερμανούς «ιερές αγελάδες». Τι δεν βλέπουν ο Βέμπερ, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και ο Μητσοτάκης – για να αναφερθούμε μόνο σ’ αυτούς στον βαθμό που έχουν, αν έχουν, άποψη για τη χώρα και την Ευρώπη και το μέλλον της Ελλάδας στην Ευρώπη.

Δεν βλέπουν ότι εκπροσωπούν ήδη ένα κουρασμένο ευρωπαϊκό σύστημα που σπέρνει αβεβαιότητα, ανασφάλεια, οργή. Δεν βλέπουν ότι αυτή η Ευρώπη είναι ήδη χωρισμένη οικονομικά και πολιτικά σε ηγεμονικές και σε εξαρτημένες περιοχές, με τις ηγεμονικές ‒Γαλλία, Γερμανία‒ να συντηρούν επισφαλείς ισορροπίες αμοιβαιότητας, υποσχέσεις ειρήνης και ευημερίας, και με σαφή στόχο το μοίρασμα της οικονομικής λείας μέσω ανάθεσης της οιονεί ηγεμονίας όχι στο Παρίσι ή το Βερολίνο αλλά στις τεχνοκρατικές και ουδέτερες Βρυξέλλες.

Το σύστημα των Βρυξελλών, από την πλευρά του, κοπιάζει για την αυτοσυντήρησή του και τη νομιμοποίηση των δικών του θεσμικών οργάνων, εις βάρος των λαών που, θεωρητικά, εκπροσωπούν οι εθνικές κυβερνήσεις. Σε αντίθεση με τη φιλοευρωπαϊκή Αριστερά, οι συντηρητικές δυνάμεις και η Ν.Δ. δεν αμφισβητούν αυτό το ευρωπαϊκό σύστημα.

Το διαιωνίζουν. Η δεύτερη πράξη είναι η «προσγείωση στην πραγματικότητα». Ιδεατά, το ευρώ υιοθετήθηκε για συλλογική ευημερία στα κράτη-μέλη, ενίσχυση της αλληλεγγύης και εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Εκανε ακριβώς το αντίθετο. Εμπόδισε και επιβράδυνε την ανάπτυξη. Και ενώ η πλειοψηφία των πολιτών των εξαρτημένων χωρών θέλει η χώρα τους να παραμείνει στην Ένωση, αίφνης αντιλαμβάνονται ότι αυτό αποβαίνει εις βάρος τους, όσο η Γερμανία και οι χώρες του Βορρά πιέζουν για λιτότητα.

Το αποτέλεσμα είναι η μεν Ευρωζώνη να βιώνει τρέχοντες αλλά και προβλεπόμενους κλυδωνισμούς, όπως γίνεται με την Ιταλία σήμερα, η δε ιδέα της Ενωσης να αμφισβητείται από τα κάτω. Σε οικονομικό επίπεδο το Brexit, η ελληνική υπόθεση, τώρα η Ιταλία, σε επίπεδο αξιών η αδυναμία διαχείρισης του προσφυγικού-μεταναστευτικού, και σε πολιτικό επίπεδο η άνοδος της ακροδεξιάς, του εθνικισμού και του αυταρχισμού, δημιουργούν, με όρους αγοράς, κόστος και βάρη στην Ενωση.

Λόγου χάρη, μετά την εισαγωγή του ευρώ, η οικονομία των ΗΠΑ ήταν μόνο 13% μεγαλύτερη από την ευρωζώνη. Έως το 2016 η οικονομία των ΗΠΑ είχε διπλασιάσει το προβάδισμά της: ήταν κατά 26% μεγαλύτερη γιατί έκανε αυτά που δεν μπορούσε και δεν ήθελε να κάνει η Ενωση.

Υστερα από μια δεκαετία ύφεσης, η ευρωζώνη παραμένει εύθραυστη ακολουθώντας πολιτικές που επιδεινώνουν τα προβλήματα, και με τη Γερμανία να εμποδίζει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Ειδικότερα στην Ελλάδα, έχει γίνει κάτι χειρότερο. Ακόμα και στα φιλοευρωπαϊκά κόμματα υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν ότι η Ενωμένη Ευρώπη και η Ευρωζώνη –ως μη όφειλαν– είναι «φυλακή των λαών».

Οι δυνάμεις αυτές αναγνωρίζουν ότι οι χειρισμοί και, εν συνεχεία, οι σχεδιασμοί για τη διευθέτηση του ελληνικού χρέους είναι προβληματικοί, μοιραία αναποτελεσματικοί, αλληλοσυγκρουόμενοι∙ ξέρουν ότι είναι μνημεία κακής πίστης, τιμωρίας και όχι αλληλεγγύης. Αλλά το μη όραμα για τη διεθνή θέση της Ελλάδας, είναι αυτό που ξέρουμε από τη Ν.Δ. και τη μερίδα του ΚΙΝ.ΑΛΛ. Οι τελευταίοι, ενώ βλέπουν τη φθορά, δεν λένε τίποτα για το αντιεργατικό, αντικομμουνιστικό μένος της ακροδεξιάς ούτε για τον νεοφιλελευθερισμό. Αντίθετα, τα ενισχύουν.

Υποδέχονται με άνεση τη ρητορική της απαξίωσης της Ευρώπης και με κυνισμό –χωρίς να λένε τι ακριβώς θέλουν και πώς‒ θεωρούν «ευρωπαϊκή ξεφτίλα» την προσπάθεια, έστω, κάποιας συζήτησης της ευρωαριστεράς με τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές για το μέλλον. Δεν είναι νέο το έργο του παλαιού καθεστώτος. «Ει δε τις όλβος εν ανθρώποισιν, άνευ καμάτου ου φαίνεται» (αν υπάρχει κάποια ευτυχία για τον άνθρωπο, δίχως κόπο δεν πρόκειται να έρθει) έλεγε ο αρχαίος ποιητής, και κατέληγε στο ότι «το μόρσιμον ου παρφυκτόν» (από τη μοίρα του κανείς δεν ξεφεύγει).

Προφανώς, δεν εννοούσε σαν μοίρα το «finale Lösung», τη γλωσσική διολίσθηση του Βέμπερ (με τον Ορμπάν στο ακροατήριό του), ούτε την αναζήτηση κάποιας (ποιας άραγε;) «τελικής λύσης» για την προσφυγική κρίση – ή οποιοδήποτε άλλο αμέσως ανάλογο του «Endlösung» των Ναζί για τους Εβραίους στην Ευρώπη. 

 

ΑΠΟΨΕΙΣ
Τα πραγματικά αφεντικά της Ευρώπης διαπραγματεύονται
Τη χρονιά που φεύγει, ο Ντ. Τραμπ χρησιμοποίησε την ισχύ που του δίνει το τεράστιο εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ απέναντι στη Γερμανία για να διαιρέσει τον γαλλο-γερμανικό άξονα και να διασύρει την κ. Μέρκελ. Η...
Τα πραγματικά αφεντικά της Ευρώπης διαπραγματεύονται
ΑΠΟΨΕΙΣ
Αναχαίτιση φασισμού και νεοφιλελευθερισμού
Το πρόσφατο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ελσίνκι ήταν ένα πολιτικό γεγονός που σηματοδότησε μια σημαντική καμπή στα ευρωπαϊκά πολιτικά πράγματα. Τυπικά, επρόκειτο απλώς για τη διαδικασία εκλογής...
Αναχαίτιση φασισμού και νεοφιλελευθερισμού
ΑΠΟΨΕΙΣ
Οι άνεμοι της νεοσυντηρητικής αλλαγής
Ας μη βιαστούμε να απαντήσουμε πριν σκεφτούμε το μοτίβο που διαμορφώνεται πολύ πέρα από τα σύνορά μας: η άνοδος μιας ψήφου διαμαρτυρίας που βρίσκει διέξοδο σε πολιτικές δυνάμεις που απορρίπτουν τα καθιερωμένα...
Οι άνεμοι της νεοσυντηρητικής αλλαγής
ΑΠΟΨΕΙΣ
Νεοφιλελεύθερος ολοκληρωτισμός
Η Κομισιόν ανακοίνωσε πρόσφατα τον «Χάρτη Πορείας» για την «Εμβάθυνση της Ευρωζώνης», που περιλαμβάνει τα επόμενα πολιτικά και θεσμικά βήματα για τον στενότερο συντονισμό των οικονομικών και δημοσιονομικών...
Νεοφιλελεύθερος ολοκληρωτισμός
ΑΠΟΨΕΙΣ
Μπορεί να είναι ευτυχισμένος ο Σίσυφος;
Οταν γεννιόταν η Ε.Ε. τα ερωτήματα ήταν, λίγο-πολύ, διαφορετικά. Και ο Αλμπέρ Καμί, ένας κατά κοινή ομολογία υπερασπιστής της μέσης οδού για την Ευρώπη, αν ξαναέγραφε τον «Μύθο του Σίσυφου», θα κατέληγε σε...
Μπορεί να είναι ευτυχισμένος ο Σίσυφος;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Πραγματισμός και μετα-αλήθεια
Η πραγματιστική πολιτική, με τις σύγχρονες μετα-αλήθειες της είναι άλλο ένα «ευφυές» τέχνασμα του νεοφιλελευθερισμού, που η σύγχρονη αριστερή σκέψη οφείλει επίσης να αντιμετωπίσει, τόσο σε εννοιολογικό,...
Πραγματισμός και μετα-αλήθεια

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας