Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ραντεβού με την άπιαστη…
Photo 109499541 © Reddogs - Dreamstime.com

Ραντεβού με την άπιαστη…

  • A-
  • A+

Xτύπησα την πόρτα της πολλές φορές. Άλλοτε είχε τα πορτοπαράθυρα σφαλιστά και αραχνιασμένα, τον κήπο της απεριποίητο, φύλλα από προσμονές που ο αγέρας είχε παρασύρει και στοιβάξει σε μια γωνιά, κάτι διαφημιστικά φυλλάδια που παροδηγούσαν για αποκτήματα ανήμερα κι εφήμερα.

Έφυγα απογοητευμένη. Μα… ξαναγύρισα. Ένα πρωί, είδα το πανωπόρτι ανοιχτό κι άκουσα κάτι μουσικές από μέσα. Χτύπησα δυνατά. Το παλιό ρόπτρο, ένα λιονταρίσιο πόδι, ήχησε σα μέταλλο που πέφτει μέσα σε κουβά πηγαδιού. Δεν άνοιξε.

Η μουσική ακουγόταν, ντύνοντας με νότες τη μοναξιά μου έξω από την κλειστή πόρτα. Έκοψα έναν κατιφέ από τη γλάστρα, χάιδεψα λίγο το βασιλικό και έφυγα…

Την επόμενη φορά έριξα ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα της. Της έγραψα ένα ολάκερο κατεβατό.

Της ζητούσα να βρεθούμε κάπου φωτεινά, στων απογευματινών έξι τις καμπύλες ή στων πρωινών ηλιόφωτων καλοκαιριάτικων οκτώ τις κουλουριασμένες, σε ένα ξέστρωτο κρεβάτι, στιγμές.

Την παρακαλούσα, την εκλιπαρούσα σχεδόν, να με αφήσει να την προσμένω ανάμεσα σε πράγματα απλά κι ανθρώπους αγαπημένους, εκεί ακριβώς που έβρισκε ο νους μου απάγκιο. Της έδινα το χρονικό περιθώριο να προετοιμαστεί, της μιλούσα για την ανάγκη μου να την βρω, να την απαντήσω.

Πήγαινα στο προκαθορισμένο ραντεβού, με μια προσμονή που φουρτούνιαζε στο στήθος την ανάσα μου. Πεταλούδιζε η ανυπομονησία στο στομάχι, κρατούσα στα χέρια ότι καλούδια μπορούσα να μαζέψω από τις ανήλιαγες μέρες και τις ανήσυχες νύχτες μου, είχα στολίσει τα μαλλιά και τα μυαλά μου με φράσεις πλουμιστές και κορδέλες νοηματικές, είχα γεμίσει την καρδιά μου με αιμάτινες ροές συναισθημάτων.

Την περίμενα… την περίμενα… την περίμενα. Κάποιες φορές ξεγελάστηκα, στο μισοσκόταδο που είχε εφορμήσει στη μικρή γωνιά που στεκόμουν προσμένοντας και νόμισα πως την είδα. Της μίλησα, την άγγιξα παρακλητικά.

Δεν ήταν εκείνη, ήταν μια άγνωστη που με προσπέρασε ενοχλημένη. Άλλοτε πάλι, ανάμεσα στη θολούρα των δακρύων, ίσως και να πέρασε από μπροστά μου, μα να μην τη γνώρισα. Να μην αναγνώρισα το άρωμά της, να μη θυμήθηκα τη θωριά της. Κι εκείνη, θυμωμένη που στο πέρασμά της δεν ήμουν έτοιμη να της υποκλιθώ και να της δώσω το πιο δυνατό μου αγκάλιασμα, με προσπέρασε κι έφυγε…

Το κακό ήταν πως την έβλεπα συχνά. Στα όνειρα που έκανα ξύπνια. Καθώς οδηγούσα ολομόναχη τη νύχτα, με τα φώτα να αποκαλύπτουν του δρόμου τις στροφές και τις ανηφόρες. Όταν καθόμουν με τις ώρες και χάζευα το πέλαγο που ανοιγόταν μυστηριώδες και με ένα φεγγάρι σα δίσκο από ασημένια νήματα στην επιφάνειά του. Την ώρα της δουλειάς, που το βλέμμα μου αγκιστρωνόταν στην οθόνη του υπολογιστή και η σκέψη μου έτρεχε σε σκυταλοδρομίες νοητικών αλληλουχιών.

Κάθε φορά που το χέρι μου άγγιζε ένα άλλο και ξεγελιόταν πως για λίγο έμενε ζεστό. Όποτε ξεκρέμαγα από τους υπερυψωμένους τοίχους της δυσπιστίας τα βραβεία αυτοσυγκράτησης και τα καταχώνιαζα στα σεντούκια της θύμησης. Κι όποτε στοίβαζα στα μάτια μου εικόνες και στιγμές, συμπυκνώνοντάς τις τόσο που άλλαζαν πλέον σχήμα. Από φόβο μην τις χάσω, τις έχανα.

Κι εκεί που είχα πείσει πλέον τον εαυτό μου πως δεν θα την συναπαντούσα, να σου τη βλέπω να ξεπροβάλλει από τη γωνιά και να μου ανοίγει τα χέρια, σα μια παλιά γνώριμη που είχα χρόνια να τη δω. Μυρίζω την ευωδιά της, ανοιγοκλείνω τα μάτια για να σιγουρευτώ πως είναι αληθινή κι όχι ονειροφαντασιά, νιώθω την παρουσία της.

Μέσα στις χίλιες της δικαιολογίες -πως τάχα ήρθε αλλά εγώ ήμουν προσηλωμένη σε κάτι άλλο και δε θέλησε να με ενοχλήσει, πως με περίμενε σε κάποιο μέρος κοντινό σε εκείνο που στεκόμουν αλλά οι δρόμοι ήταν κλειστοί- γεμάτοι εμπόδια, πως είχε φτάσει νωρίς και βαρέθηκε να με περιμένει, πως της είχα ορίσει λάθος σημείο ή εκείνη λάθος κατάλαβε, πως όποτε χτυπούσα την πόρτα της ήταν μέσα αλλά δεν με άκουγε γιατί δε χτυπούσα αρκετά δυνατά το λιονταροποδαρίσιο ρόπτρο- δε βρίσκω τι να απαντήσω και μένω βουβή να την κοιτάζω.

Τώρα που φάνηκε, τι να της πω δεν έχω. Μήτε τι να της ζητήσω. Αφού άπιαστη είναι έτσι κι αλλιώς. Και αντιλαμβάνομαι πως «ευτυχία» δεν είναι όσα «κερδίζουμε» κι όσα αποκτούμε. Δεν είναι τα θαυμαστικά, μα τα ερωτηματικά. Μήτε τα ταξίδια, μα τα ταξιδέματα…

Κι ίσως τελικά, «ευτυχία» είναι να μην κυνηγάς να συναντήσεις την ευτυχία. Αλλά να ζεις την κάθε μέρα!

 

ΑΠΟΨΕΙΣ
Για μια αγκαλιά…
Από το απόγευμα φυσούσε ένας δυνατός νοτιοδυτικός άνεμος. Ολη νύχτα έβρεχε καρεκλοπόδαρα. Ανακάθισε ο κύριος Τ. στο κρεβάτι του, θραύσματα ονείρων κλωθογύριζαν ακόμη μέσα στο κεφάλι του σαν ένα επίμονο σμήνος...
Για μια αγκαλιά…
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ψυχολόγοι παντού!
Ναι, είναι αλήθεια πως ο Φρόιντ ανακάλυψε την «αρχή του ελεύθερου συνειρμού». Δηλαδή, ένας επιδέξιος ακροατής μπορεί να σε κάνει να αποκαλύψεις ασυνείδητα κάποια «κρυφά» πράγματα, χωρίς να είσαι υπνωτισμένος ή...
Ψυχολόγοι παντού!
ΑΠΟΨΕΙΣ
Φιλίες που ελεύθερα κυλούν…
Είναι δύσκολο να κάνεις έναν φίλο. Φίλο σταθερό, όχι επαφή, ούτε γνωστό και σε κάθε περίπτωση όχι φίλο εποχικό. Μιλώ για τον άνθρωπο εκείνο που δεν τον αναζητάς αλλά είναι δίπλα σου σε άνυδρα καλοκαίρια και...
Φιλίες που ελεύθερα κυλούν…
ΑΠΟΨΕΙΣ
Δεν είμαστε σούπερ ήρωες
Τρόποι και συμβουλές αυτοβελτίωσης ξεπηδούν από παντού στο διαδίκτυο. Οι τίτλοι είναι τυποποιημένοι μεν, πιασάρικοι δε: «Ζήσε τη στιγμή», «Σκέψου θετικά», «Αλλαξε τη ζωή σου». Αλλά συχνά και πιο ευφάνταστοι,...
Δεν είμαστε σούπερ ήρωες
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα...
Πολλές φορές τα πράγματα, αν σταθεί κάποιος στο φαίνεσθαι, μοιάζουν λογικά και ήρεμα. Θα μπορούσαμε να κάνουμε λόγο ατύπως για «φαινότυπο της ροής». Όμως, δεν είναι λίγες οι φορές που κάτι -ενδεχομένως και...
Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα...
ΑΠΟΨΕΙΣ
Οι τρελοί της διπλανής πόρτας
Λέγεται ότι το χάσιμο κάθε μορφής έρωτα είναι μία μορφή ξενιτιάς. Ισως γι’ αυτό ο R. Barthes (1983) έγραψε στα «Αποσπάσματα Ερωτικού Λόγου»: «Το ερωτικό πάθος είναι ένα παραλήρημα, αλλά… εκείνο που είναι...
Οι τρελοί της διπλανής πόρτας

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας