Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Πόση ψυχραιμία!

Πόση ψυχραιμία!

  • A-
  • A+

Ο Φιλάντο Καστάιλ ήταν (δεν ξέρω αν είναι ακόμη) ένας μαύρος Αμερικανός που τον σταμάτησαν οι αστυνομικοί και του ζήτησαν τα χαρτιά του. Καθώς έβαζε το χέρι του στην τσέπη να τα βρει, οι άλλοι νόμισαν ότι ψάχνει το όπλο του και τον γάζωσαν.

Στο αυτοκίνητο, που κορνάροντας δαιμονισμένα τον πηγαίνει στο νοσοκομείο, δίπλα του κάθεται η γυναίκα του και η τετράχρονη κόρη τους. Η σύντροφός του δεν ουρλιάζει, δεν έχει πάθει αμόκ, δεν τον σφίγγει στην αγκαλιά της, αλλά τον βιντεοσκοπεί! Εκείνος, μέσα στα αίματα, πιθανόν να παίρνει τις τελευταίες του ανάσες, αλλά κανένα χάδι.

Είναι αυτό ψυχραιμία; Πόσο σταθερό μπορεί να είναι το χέρι απέναντι στη φρίκη, στον πανικό, στην απόγνωση; Πώς, αντί να δώσεις και τα δυο σου χέρια και να παρακαλάς να φυτρώσουν κι άλλα για να βοηθήσεις, κρατάς το όποιο μαραφέτι και βιντεοσκοπείς;

Γέμισαν η τηλεόραση και το διαδίκτυο από βίντεο με σκηνές από τις στάχτες της φωτιάς, από το εφιαλτικό -εκείνο το απόγευμα- Κόκκινο Λιμανάκι, από τον πόνο, την απόγνωση και το θανατικό. Και ειδικά στο διαδίκτυο όσοι τράβηξαν αυτές τις σκηνές επιβραβεύτηκαν με «like», εικονικά δάκρυα και ουάου.

Αυτοί που απαθανάτιζαν αυτές τις εικόνες δεν ήταν επαγγελματίες φωτορεπόρτερ, ούτε άλλωστε και η κυρία Καστάιλ, αλλά οι συνάνθρωποι, οι γείτονες, οι γνωστοί.

Πώς μέσα στην οδύνη κρατήθηκε σταθερό το χέρι; Πώς πήγαινε κοντά ο φακός στα πρόσωπα, πώς κέντραρε στα τρομαγμένα μάτια, στην απελπισία;

Επαγγελματίες φωτορεπόρτερ -και ειδικά εκείνοι που καλύπτουν πολέμους ή «σκληρά» γεγονότα- λένε ότι παίρνουν συχνά ψυχολογική υποστήριξη από ειδικούς γιατί ό,τι αντικρίζουν τα μάτια περνάει δηλητήριο στη ζωή τους.

Τα γεγονότα όσο σκληρά κι αν είναι -λένε- πρέπει να καταγράφονται γιατί με αυτόν τον τρόπο κινητοποιούνται συναισθήματα και συνειδήσεις. Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά από την άλλη, δεν γίνεται να εμπλέκεσαι στενά και συναισθηματικά με το συμβάν και να φωτογραφίζεις. Οπως δεν γίνεται κι όταν το «θέμα» ξεφεύγει και δεν ελέγχεται από κανένα ίχνος ψυχραιμίας και επαγγελματισμού, διότι ακόμη και περαστικός να είσαι, δεν θα φωτογραφίσεις τον Αϊλάν, παρά θα τρέξεις φιλί να δώσεις...

Δεν μπορεί να γίνεται αλλιώς.

  

ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο μπάτσος του μπάτσου
Σήκωσε το χέρι του και το κατέβασε με όλη του τη δύναμη στον μετανάστη. Το στήθος του φουσκωτό, περήφανος για τη δύναμή του, παραζαλισμένος από τη...
Ο μπάτσος του μπάτσου
«Ο χορός και ο εμφύλιος»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Χορεύοντας με τις μνήμες του εμφυλίου
Ενα βιβλίο με υποδέχτηκε στο γραφείο μου σίγουρο πως η παρουσία του θα με συγκινήσει. «Ο χορός και ο εμφύλιος», του Γιώργου Σταματόπουλου.
Χορεύοντας με τις μνήμες του εμφυλίου
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο θρήνος της μνήμης
Πέρασε σχεδόν στα ψιλά της ειδησειογραφίας. Τότε στο Μάτι, στις μέρες της μεγάλης καταστροφής. Ολοι, δικαιολογημένα, θρηνούσαν τις χαμένες ζωές. Την...
Ο θρήνος της μνήμης
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το πεζοδρόμιο του ελληνικού αλυτρωτισμού
Παρακολουθώντας το χθεσινό συλλαλητήριο σε ζωντανή μετάδοση μέσω ΣΚαΪ, ήταν αδύνατο να μη συγκρίνεις τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της κάλυψής του μ’...
Το πεζοδρόμιο του ελληνικού αλυτρωτισμού
ΑΠΟΨΕΙΣ
«Να φοράς τη ζακέτα σου»
​Τα σκαλιά της πολυκατοικίας ανέβαινε τρέχοντας η χριστουγεννιάτικη, πρωτοχρονιάτικη μελωδία. Ανοιξα την πόρτα πριν προλάβουν να χτυπήσουν το...
«Να φοράς τη ζακέτα σου»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Oχι στο καθεστώς αστυνομικής ασυλίας χωρίς «ναι μεν, αλλά»
Ο θάνατος ενός πολίτη ελληνικής καταγωγής κατά τη διάρκεια ένοπλης συμπλοκής με την αλβανική αστυνομία στάθηκε αφορμή για τα ελληνικά ΜΜΕ να...
Oχι στο καθεστώς αστυνομικής ασυλίας χωρίς «ναι μεν, αλλά»