Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ετσι πρέπει να είναι λοιπόν ο φόβος
EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ετσι πρέπει να είναι λοιπόν ο φόβος

  • A-
  • A+

Δεν έχω βρεθεί ποτέ στο Μάτι ή στον Νέο Βουτζά. Δεν έχω δει ποτέ μια πυρκαγιά από κοντά. Δεν έχω καν εγκλωβιστεί σε ανελκυστήρα πολυκατοικίας. Δεν είχα νιώσει ποτέ τον έντονο φόβο πριν από το πρωί της Τρίτης. Στη διαδρομή από το αεροδρόμιο για το κέντρο της Αθήνας και καθώς άρχισαν να πληθαίνουν οι πληροφορίες για τους πρώτους νεκρούς και τους αγνοούμενους στις παραλίες της Ανατολικής Αττικής, ένιωσα ότι το κάθε πάτημα του refresh στη σελίδα του ειδησεογραφικού site έκανε την αναπνοή μου δυσκολότερη.

Ο τόπος, οι άνθρωποι, το φαινόμενο των ειδήσεων μου ήταν άγνωστα. Ομως η λαχτάρα των παιδικών ματιών, τα γιορτινά χαμόγελα των μεγαλύτερων και η στοργή στο βλέμμα των πιο ηλικιωμένων που αντίκριζα στις φωτογραφίες που ολοένα πλήθαιναν μου ήταν γνωστά. Τα παιδιά μου, εγώ, οι γονείς μου. Μούδιασα. Ετσι πρέπει να είναι λοιπόν ο φόβος.

Τρεις μέρες τώρα αποφεύγω να κοιτάξω τα ειδησεογραφικά sites. Κάθε μία φωτογραφία νεκρού ή αγνοούμενου και πολλές σπαρακτικές ιστορίες. Για εκείνους που έφυγαν. Για το παιδί που δεν μεγάλωσε, για τον γονιό που δεν γέρασε, για τον ηλικιωμένο που δεν γαλήνεψε. Αλλά και για εκείνους που έμειναν και πρέπει να ζήσουν μαρτυρικά την υπόλοιπη ζωή τους κρατώντας φυλαγμένες σφιχτά φωτογραφίες παιδιών, γονιών, εγγονιών. Δεν αντέχω να τις κοιτώ αυτές τις φωτογραφίες.

Είναι παιδιάστικο να ξορκίζω τον φόβο μην ανοίγοντας τον υπολογιστή μου. Αλλωστε το μυαλό τρέχει ανεξέλεγκτα. Τα στενά δρομάκια που έβγαζαν στην Αργυρά Ακτή και στο Κόκκινο Λιμανάκι έχουν πλαστεί πια μπροστά μου. Ακούω τα αγωνιώδη παραγγέλματα των γονέων που προπορεύονται και τα πατήματα των παιδιών και των παππούδων που τους ακολουθούν προς τη θάλασσα.

Βλέπω τις ανοιχτές πόρτες των παρατημένων αυτοκινήτων στην Ποσειδώνος. Αισθάνομαι τη θερμοκρασία που καίει. Δεν ωφελεί να κλείσω τα μάτια. Είναι ήδη εκεί ο απόλυτος τρόμος: η απόγνωση των παιδιών μου και των γονιών μου που έφτασαν στην ακτή ακολουθώντας με και νιώθουν να καίγονται. Τι έκανα λάθος; Τι θα γινόταν αν...;

Κάποιες μέρες, κάποιες στιγμές αλλάζουν τη ζωή μας για πάντα. Αυτό ήταν το πρωινό της περασμένης Τρίτης για εμένα. Φοβάμαι. Και πάντα πια θα φοβάμαι. Οχι μόνο κοντά στα πεύκα, όχι μόνο μέσα στη θάλασσα, όχι μόνο όταν εγκλωβίζονται τα αυτοκίνητα σε έναν δρόμο, όχι μόνο τα καλοκαίρια. Αλλά ακόμα και όταν απλώς κοιτάζω στις φωτογραφίες των παιδιών μου εκείνη τη λαχτάρα για ζωή των παιδικών ματιών τους.

*Eπίκουρος καθηγητής Πανεπιστημίου Μακεδονίας και επιστημονικού διευθυντή Prorata

  

ΑΠΟΨΕΙΣ
Μ-Λ ΚΚΕ: Γέμισε καρκινογόνους ρύπους το λεκανοπέδιο. Υπάρχει καμία ευθύνη «ατομική» ή άλλη;
Eίναι τουλάχιστον αστείο, όταν ο ουρανός της Αθήνας έχει γεμίσει με τέτοιους ρύπους, που μπορεί να οδηγήσουν σε έκρηξη των περιστατικών καρκίνου στο μέλλον, να ασχολείται η «πολιτική προστασία» με τις μάσκες...
Μ-Λ ΚΚΕ: Γέμισε καρκινογόνους ρύπους το λεκανοπέδιο. Υπάρχει καμία ευθύνη «ατομική» ή άλλη;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Mία τραγική εμπειρία που πρέπει να διδάξει τους πάντες
Το τότε κυβερνών κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, τώρα που βρίσκεται στην αντιπολίτευση μπορεί να κάνει ηρεμότερους και σωστότερους υπολογισμούς για τα δικά του πεπραγμένα. Δίπλα στις άμυνες και στις ωτοασπίδες για τις ιαχές...
Mία τραγική εμπειρία που πρέπει να διδάξει τους πάντες
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ιερά μού φαίνονται μόνο τα δέντρα
Τα όμορφα δέντρα καίγονται και, όχι, δεν καίγονται όμορφα. Καμιά ομορφιά δεν έχει το έργο των πυρομανών, των οικοπεδοφάγων, των ανελέητων συμφερόντων. Καμιά ομορφιά δεν έχει να καίγονται απροστάτευτα τα δάση...
Ιερά μού φαίνονται μόνο τα δέντρα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Πώς στηρίζουμε τα παιδιά έπειτα από μια καταστροφή
Οι πυρκαγιές στην Ανατολική Αττική αποτελούν ένα «καταστροφικό» γεγονός που επηρέασε χιλιάδες οικογένειες. Οι επιπτώσεις είναι πολύ διαφορετικές για όσα παιδιά έζησαν από κοντά την καταστροφή και απειλήθηκε η...
Πώς στηρίζουμε τα παιδιά έπειτα από μια καταστροφή
ΑΠΟΨΕΙΣ
Της φωτιάς
«Το βράδυ ανάψανε φωτιά και τραγουδούσαν γύρω γύρω». Οι μεγάλοι «Φωτιά είναι τα μάτια σου», τα παιδιά «Φωτιά στα σύνορα της γης θ’ ανάψουμε εμείς με σπίρτο την καρδιά μας» να, πριν από λίγο καιρό το...
Της φωτιάς
ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
Εύγε μας λοιπόν...
«Μαμά – μπαμπά, πάμε γρήγορα στο αυτοκίνητο να φύγουμε», ήταν τα τρομαγμένα λόγια ενός 5χρονου κοριτσιού, που μαζί με τους λυγμούς ίσα-ίσα που ξεχώριζαν μέσα από τους ήχους της δυνατής μουσικής. Τι ήταν αυτό...
Εύγε μας λοιπόν...

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας