Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ποιος πράγματι νοιάζεται;
EUROKINISSI/ ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΣΙΝΑΣ

Ποιος πράγματι νοιάζεται;

  • A-
  • A+

Η Ελλάδα ήταν πάντα
Το ψωμί που σε πείνασε
Το κρασί που σε δίψασε
Η λευτεριά που σε σκλάβωσε
Η αλήθεια που σε πλάνεψε

Γιάννης Καραβίδας, «Λαέ μου Τάνταλε»

Σαράντα μεταπολιτευτικά χρόνια [υποτίθεται ότι] ανεζητείτο από το προϊσχύσαν σύστημα διακυβέρνησης:

● Μια Δημοκρατία, ως ηθική αξία, που θα δεσμεύει πολιτικό σύστημα, κοινωνία και πολίτες και δεν θα εξαντλείται σε ανούσιες κοινοβουλευτικές διαδικασίες και [παλαιο]κομματικές μεγαφωνικές κορόνες.

● Ενα Πολίτευμα, με αξιωματούχους δίχως ένοχη συνείδηση, που θα υπηρετούν δίκαιες δημόσιες [κι όχι «δικές τους» ιδιωτικές] υποθέσεις.

● Πολίτες που δεν θα έχουν εθιστεί στις ουδέτερες στάσεις ή στα διπρόσωπα παιχνίδια στο όνομα του ατομικού ευδαιμονισμού.

Δυστυχώς το δικομματικό μοντέλο απέτυχε στο να διαμορφώσει ένα δημοκρατικό πολιτικό ήθος. Ετσι ήρθε ως φυσιολογικό φαινόμενο η ώρα της Αριστεράς, η οποία προσπαθεί, παρά τα λάθη και τις υπαναχωρήσεις, να βάλει σταθερούς κανόνες στη λειτουργία του Πολιτεύματος.

Προφανώς και δεν υπάρχουν «συνταγές» αλλά ίσως κάποιες βασικές αρχές να είναι χρήσιμες για πολιτικό διάλογο με νόημα/περιεχόμενο και για ευνομούμενη κοινωνία.

Πρώτον, η μη προσβολή των πολιτικών συμβόλων των «άλλων» και ο σεβασμός προς τις ηγετικές/ιστορικές φυσιογνωμίες των αντιπάλων αποτελούν κρίσιμους παράγοντες πολιτικού πολιτισμού, δηλαδή ηθικο-θεσμικών αυτονοήτων. Δεν είναι δημοκρατικά νοητό η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη να θεωρείται ένα απλό λάθος της Ιστορίας και οι ήρωες της Κατοχής και της Αντίστασης «εθνικά αγνοούμενοι».

Κατά δεύτερον, χρειαζόμαστε επειγόντως μια πολιτική της κατανόησης κι όχι της ακατ-ανοησίας. Πρέπει τα κόμματα της Κεντροδεξιάς/Κεντροαριστεράς να πάψουν να μιλάνε τη δική τους, εν μέρει ακατάληπτη και δίκοπη, γλώσσα της [δήθεν] «αθωότητας» ή της υπεκφυγής. Τα fake news και οι μετα-αλήθειες δεν τιμούν τους πολιτικούς και δεν προσιδιάζουν στον κοινοβουλευτισμό.

Τέλος, οφείλουν άπαντες οι αντιπολιτευόμενοι να αντιληφθούν ότι «όποιος χτίζει πάνω στον λαϊκισμό, χτίζει πάνω στη λάσπη» και ότι η τερατογονία [κι όχι απλώς η ετερογονία] των σκοπών και των σκοπιμοτήτων θα δαγκώσει πρώτα το δικό τους πόδι, τον δικό τους κομματικό σχεδιασμό.

Η Δημοκρατία συχνά λειτουργεί με βάση «τον καταναγκασμό» της πολιτικής αριθμητικής αλλά η Κυβερνώσα επιχειρεί να διασφαλίσει τους όρους ενός σκληρού πυρήνα κοινών αρχών [κι όχι μόνον πολιτικών επιλογών], υπέρτατων αξιών [κι όχι μόνον σκόπιμων κινήσεων], με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και την κοινωνική ισορροπία.

Οσον αφορά τις συζητήσεις του τελευταίου καιρού περί του τρόπου διακυβέρνησης ίσως να πρέπει όλοι οι Ελληνες [ό,τι και όποιον και να ψηφίζουν] να συνειδητοποιήσουν πως η Αριστερά συνήθως προδίδεται και ουδέποτε προδίδει αρχές, αξίες και σύμβολα [της πανανθρώπινης ειρήνης και της κοινωνικής δικαιοσύνης].

Ας θυμηθούμε:

■ ποιος αγάπησε τόσο την Ελλάδα ώστε να θυσιάσει τη ζωή του γι’ αυτήν;

■ ποιος προστάτεψε την Ελλάδα από τους ανθέλληνες «φίλους κι εχθρούς»;

■ ποιος δεν χρησιμοποίησε την Ελλάδα για να κάνει παγκόσμιο κερδοσκοπικό παιχνίδι;

■ ποιος «άνοιξε την καρδιά» της Ελλάδας για κάθε κυνηγημένο μη ενδίδοντας σε πιέσεις;

■ ποιος δίνει στην Ελλάδα διεθνές κύρος και στον λαό όραμα;

Μόνον αν προσεγγίσουμε με ειλικρίνεια και χωρίς φανατισμό τις παραπάνω αλήθειες, μόνον τότε θα είμαστε σε θέση ν’ απαντήσουμε στο ερώτημα «ποιος πράγματι νοιάζεται για την Πατρίδα».

ΥΓ.

Χύθηκαν καταπάνω μου
Βάρβαροι στρατοί των μηδιζόντων
Αχαρτογράφητοι καιροί
Αβυθομέτρητοι καημοί

[Δ. Καραμβάλης,Το βράδυ]

*Πρώην υπουργός

  

ΑΠΟΨΕΙΣ
Πες κάτι (κεντρο-)αριστερό, σύντροφε
Οι διαδοχικές απόπειρες ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς περιορίστηκαν συχνά σε μια συζήτηση ανάμεσα σε κύκλους και προσωπικότητες παρά σε πραγματικούς κοινωνικούς χώρους.
Πες κάτι (κεντρο-)αριστερό, σύντροφε
ΑΠΟΨΕΙΣ
Τέλος εποχής;
Οταν τα τρία μεγαλύτερα κόμματα στην Ελλάδα συγκεντρώνουν άνω του 80% των ψήφων, αποδεχόμενα τη μνημονιακή «διευθέτηση», η συστημική σταθεροποίηση έχει, εν πολλοίς, επιτευχθεί, η νέα «κανονικότητα» είναι ήδη...
Τέλος εποχής;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ζητείται αριστερή διέξοδος!
Η «οικογένεια» της Κεντροαριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝ.ΑΛΛ., Ποτάμι) ταλαιπωρείται από σφοδρούς καβγάδες, αλλά και η «οικογένεια» της Κεντροδεξιάς εμφανίζεται να έλκεται και ενίοτε να καθορίζεται από την...
Ζητείται αριστερή διέξοδος!
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το καντήλι
Τα «συστατικά» της Κεντροαριστεράς είναι σαν τα συστατικά του καντηλιού. Θυμάστε το καντήλι της γιαγιάς; Λάδι και νερό στο ποτηράκι. Δεν έχει σημασία με ποια σειρά τα έβαζε. Μαζί το γέμιζαν το καντήλι, αλλά...
Το καντήλι
ΑΠΟΨΕΙΣ
Προοδευτικές - αριστερές συμμαχίες με το βλέμμα μπροστά
Στόχος, μια δίκαιη αναπτυξιακή και κοινωνική προοπτική για τη χώρα μας και η αλλαγή συσχετισμών στην Ευρώπη για μια νέα πολιτική και οικονομική ρύθμιση, που θα παραμερίσει τη λιτότητα και την ύφεση, οι οποίες...
Προοδευτικές - αριστερές συμμαχίες με το βλέμμα μπροστά
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο γρίφος της Κεντροαριστεράς
Ολοι έχουμε την τάση να ανακαλύπτουμε με υπερβολική ευκολία ενδείξεις που επιβεβαιώνουν τις πεποιθήσεις και τις προβλέψεις μας. Καλό θα ήταν να περνάμε από ψιλό κόσκινο οτιδήποτε δείχνει, εκ πρώτης όψεως, πως...
Ο γρίφος της Κεντροαριστεράς

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας