Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Κάποιος θα τραγουδήσει πάλι τη Μασσαλιώτιδα

Κάποιος θα τραγουδήσει πάλι τη Μασσαλιώτιδα

  • A-
  • A+

Στις 31 Αυγούστου 1954, η L'Humanite κυκλοφορεί με τον πηχυαίο τίτλο «Η Ευρωπαϊκή Αμυντική Κοινότητα απορρίφθηκε» και τη λέξη Victoire (Νίκη για τον λαό, για τη Γαλλία και την ειρήνη). Η ψηφοφορία στην Εθνοσυνέλευση είχε μόλις απορρίψει τη Συνθήκη για τη δημιουργία ευρωπαϊκού στρατού και η εφημερίδα σημειώνει ότι κάποιος από τους βουλευτές στο τέλος της ψηφοφορίας τραγούδησε τη Μασσαλιώτιδα.

Για μας σήμερα, εκείνη η φωνή, με λαχτάρα για τα «παιδιά της πατρίδας», αξιώνει το «πνεύμα των νόμων» να ταυτίζεται με το πνεύμα της Ιστορίας και δεν μπορεί παρά να τρέφεται από την πρόοδο λυτρωμένη από τα δεσμά της κατάκτησης.

Με όπλο τη θεώρηση από τους στίχους του αγαπημένου ύμνου δύο επαναστάσεων για την «ιερή αγάπη για την πατρίδα» που «οδήγησε και στήριξε τα εκδικητικά μας όπλα», ο πολίτης της μεταπολεμικής Γαλλίας τραγουδά τη Μασσαλιώτιδα για να συνεγείρει την ιστορική συνείδηση ως κήρυκας μιας νέας ηθικής για τους λαούς. Την ίδια μέρα, η εφημερίδα L' Unita των Ιταλών κομμουνιστών αναγγέλλει κι αυτή με τεράστια γράμματα τον θάνατο του σχεδίου.

Το σχέδιο για την Ευρωπαϊκή Αμυντική Κοινότητα του Ζαν Μονέ, τότε επιτρόπου του Γαλλικού Εθνικού Συμβουλίου Σχεδιασμού, και του φιλοαμερικανού γκολιστή Γάλλου προέδρου και πρώην υπουργού Αμυνας Ρ. Πλεβέν, αμέσως μετά την κρίση στην Κορέα το καλοκαίρι του 1950, προέβλεπε την ενοποίηση της βορειοατλαντικής δύναμης με τη δυτική ευρωπαϊκή κάτω από μια ενιαία διοικητική αρχή.

Ο πόλεμος στην Κορέα που κινητοποίησε τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις οδήγησε τις ΗΠΑ στην προσπάθεια ενεργοποίησης ενός ευρωπαϊκού στρατιωτικού μετώπου των δυνάμεων της Δύσης που περιελάμβανε ακόμα και την επαναστρατιωτικοποίηση της Δ. Γερμανίας.

Με τον τίτλο «Γερμανική Ευρώπη» τον Δεκέμβριο του 1953, το κομμουνιστικό περιοδικό New Democracy εξέφρασε την εχθρότητά του προς την Ευρωπαϊκή Αμυντική Κοινότητα και περιέγραψε τους κινδύνους για τη Γαλλία και την Ευρώπη από τη γερμανική επαναστρατιωτικοποίηση.

Τελικά, το σχέδιο αυτό για τον ευρωπαϊκό στρατό ηττήθηκε από τους Γάλλους κομμουνιστές αλλά και τους γκολιστές που φοβούνταν για την παράδοση της εθνικής κυριαρχίας τους στους Αμερικανούς μέσω της νέας στρατιωτικής υπερδομής, αφού εν τω μεταξύ, με το τέλος του πολέμου στην Κορέα, το καλοκαίρι του 1953, ο «κομμουνιστικός κίνδυνος» βρισκόταν σε προπαγανδιστική ύφεση. Η εξέλιξη αυτή επιτάχυνε τις διαδικασίες για την ευρωπαϊκή ενοποίηση πάνω σε ένα πολιτικό σχέδιο.

Είχε προηγηθεί στις 9 Μαΐου 1950 με τη Διακήρυξη Σουμάν, μια διακήρυξη εμπνευσμένη κι αυτή από τις ιδέες του Ζ. Μονέ, η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ανθρακα και Χάλυβα, η συγκέντρωση των πόρων άνθρακα και χάλυβα της Γαλλίας και της Γερμανίας σε έναν οργανισμό στον οποίο θα μπορούσαν να προσχωρήσουν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

«Η ΕΚΑΧ, μια εμβρυϊκή Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), συνέβαλε στη συμφιλίωση μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας συγκεντρώνοντας τους πόρους άνθρακα και χάλυβα. Ηταν επίσης ένας τρόπος για να σταματήσει η εσωτερική ανησυχία του γαλλικού καπιταλισμού με τον εαυτό του και τις αποικίες του και να τον αναγκάσει να υιοθετήσει ένα αγγλοσαξονικό μοντέλο ελεύθερου εμπορίου που να δίνει έμφαση στην παραγωγικότητα. Η χρηματοδότηση από το σχέδιο Μάρσαλ των ΗΠΑ εξαρτάται από τη συμμόρφωση με αυτές τις αρχές».1

Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ένα βασικό τμήμα της Διακήρυξης Σουμάν που έχει σοβαρές σημερινές πολιτικές διαστάσεις: «Με αυξημένους πόρους, η Ευρώπη θα μπορέσει να επιδιώξει την εκπλήρωση ενός από τα κύρια καθήκοντά της: την ανάπτυξη της αφρικανικής ηπείρου».

Στις 13 Νοεμβρίου 2017, μια ιστορική μέρα για την Ευρώπη, όπως είπαν οι εκπρόσωποι της Ε.Ε., υπογράφτηκε από 23 κράτη-μέλη η Συνθήκη για τη Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία, που είναι ένα πλαίσιο στρατιωτικής συνεργασίας με τη δημιουργία μόνιμου ευρωπαϊκού στρατού.

Αναφέρει η Κομισιόν: «Η Συνθήκη της Λισαβόνας προέβλεψε τη δυνατότητα ενίσχυσης της συνεργασίας μεταξύ ορισμένων χωρών της Ε.Ε. στον στρατιωτικό τομέα, δημιουργώντας τη μόνιμη διαρθρωμένη συνεργασία».

Η Γαλλία σήμερα έχει στρατιωτικές δυνάμεις σε πέντε αφρικανικές χώρες. Η «ανάπτυξη» της Αφρικής δεν ξεχάστηκε ποτέ από τους Ευρωπαίους. Εχει αρχίσει και θα συνεχιστεί με πιο συγκροτημένο τρόπο με τη βοήθεια και του ευρωπαϊκού στρατού. Υπέγραψε και η ελληνική κυβέρνηση, περήφανα.

Η άρνηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς να επαναπροσδιορίσει τη μεταπολεμική ευρωπαϊκή ενοποίηση μέσα από την κατανόηση των ιστορικών, οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων των κυρίαρχων δυνάμεων δεν έχει βάση στη νωθρότητα της καρδιάς, στην ακηδία για τη γνήσια ιστορική εικόνα ή στη θλίψη κάποιου που θα προσπαθούσε «να αναστήσει την Καρχηδόνα»2, αλλά μπορεί να τεκμηριωθεί στη μεθόδευση της κατασκευής ενός ανθρωπιστικού ιδεαλισμού μιας αδιάλειπτης προόδου, που αγνοεί τους νικητές και τους ηττημένους, τα τεκμήρια βαρβαρότητας και τον ιστορικό κόσμο. Μια μέρα όμως κάποιος θα τραγουδήσει πάλι τη Μασσαλιώτιδα.

(1) Why the EU has no industrial policy by Jean-Michel Quatrepoint (http://mondediplo.com/2017/08/08industry), August 2017, Le Monde diplomatique (2) Φλομπέρ στο Β. Μπένγιαμιν: Εκλογή, 2014

* πολιτική επιστήμονας, διδάκτωρ Επιστήμης της Πληροφορίας

ΑΠΟΨΕΙΣ
Μάης ’68: από το μονοδιάστατο στο μονοπολικό
Ο Μάης ’68 άσκησε παγκόσμια αντισυστημική επιρροή. Το βλέπουμε στις μαρτυρίες, στα αφιερώματα. Ηταν, για ακόμα μια φορά, «ημέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο». Η φθορά του, όμως, οφείλεται σε δύο παράγοντες που...
Μάης ’68: από το μονοδιάστατο στο μονοπολικό
ΑΠΟΨΕΙΣ
Υπό το «φως του Μεσαίωνα»
Στην εποχή μας, οι ηγεμονικοί χαρακτήρες, όπως ο Μακρόν ή η Μέρκελ, και οι καθοριστικές τους επιλογές φαίνεται να συμβολίζουν την παρουσία ενός ολόκληρου σαρκοφαγικού παρελθόντος μέσα στο ίδιο μας το...
Υπό το «φως του Μεσαίωνα»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Γιατί χαίρεται ο Σαλβίνι και χαμογελάει, Μακρόν;
Η πτώση του Μακρόν και η αποχώρηση της Μέρκελ, η ανυπαρξία άλλων ηγετικών μορφών στο «άλλο στρατόπεδο» στην Ευρώπη, αφήνει την «τρόικα» Σαλβίνι, Ορμπαν και Κουρτς και τη μισαλλόδοξη ρητορεία τους σε...
Γιατί χαίρεται ο Σαλβίνι και χαμογελάει, Μακρόν;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο μπλανκιστής «Μπάιρον της Κρήτης»
Λίγοι γνωρίζουν ποιος ήταν ο Γκουστάβ Φλουράνς, ο Γάλλος επαναστάτης που πολέμησε στην Κρήτη του 1866 για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού και την ένωση με την Ελλάδα. Ηρθε στα 1864 στην Αθήνα, μαζί με τον...
Ο μπλανκιστής «Μπάιρον της Κρήτης»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Και για το Σύμφωνο Σταθερότητας τσιμουδιά...
Ο κ. Μακρόν με τα «κίτρινα γιλέκα» εφάρμοσε κατά γράμμα το «εγχειρίδιο». Σιώπησε, απείλησε, έδωσε ψίχουλα, έκανε επίκληση στον πατριωτισμό, απέφυγε να μιλήσει για ευθύνες -τις δικές του και των προκατόχων του-...
Και για το Σύμφωνο Σταθερότητας τσιμουδιά...
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η αβάσταχτη υποκρισία των Eυρωπαίων ηγετών
Η Μέρκελ, ο Μακρόν και οι άλλοι συστημικοί ηγέτες όταν μιλούν κρύβουν το βασικό: η απειλή των λαϊκιστών υπάρχει διότι τους στηρίζουν και τους αποδέχονται εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρωπαίων, οι οποίοι αντιδρούν...
Η αβάσταχτη υποκρισία των Eυρωπαίων ηγετών

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας