Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Στον Δεσποτίδη…»

Νέο επεισόδιο στις τεταμένες σχέσεις της Ρωσίας με το ΝΑΤΟ για την εισδοχή των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών

«Στον Δεσποτίδη…»

  • A-
  • A+

Σε μία από τις παρουσιάσεις του βιβλίου του Βαγγέλη Σιαφάκα, «Με μια χιλιάρα Καβασάκι» (Πόλις), η Μ. Χούκλη, στον ρόλο της ομιλήτριας, είχε μια έκπληξη για τον συγγραφέα.

Του αφιέρωσε το τραγούδι: «Οι παλιοί μας φίλοι». Ακούσαμε το αγαπημένο τραγούδι του Σαββόπουλου. Η συγκίνησή του (όλων μας) ήταν έκδηλη.

«Με ρωτούν συχνά», συνέχισε ο Β. Σιαφάκας, «σε ποιον θα αφιέρωνα το βιβλίο. Δεν το είχα σκεφτεί, αλλά αν σε κάποιον το αφιέρωνα αυτός θα ήταν ο Δεσποτίδης, που από ό,τι ξέρω δεν έγραψε ποτέ τίποτα…»

Το όνομα του ιστορικού στελέχους της Ανανεωτικής Αριστεράς, του θρυλικού «Πέτρου της ΕΠΟΝ», ψυχή του περιοδικού «Επιθεώρηση Τέχνης» και συνιδρυτή του εκδοτικού οίκου «Θεμέλιο», ίσως για τη δική μου γενιά των σαραντάρηδων, να μη λέει και πολλά.

Εάν γνωρίζαμε καλύτερα την προσφορά του στον πολιτισμό και τη διανόηση στην Ελλάδα, θα καταλαβαίναμε ίσως γιατί ο συγγραφέας συγκινημένος αφιέρωσε στη μνήμη του το βιβλίο.

Γιατί δεν έγραψε ποτέ ο Δεσποτίδης; Αναρωτιέμαι από εκείνο το βράδυ.

Υπάρχει μια σπάνια κατηγορία ανθρώπων που, ενώ βρίσκονται στον πυρήνα των εξελίξεων και της πρωτοπορίας του πνευματικού κόσμου, δεν επέλεξαν να γράψουν, όμως άφησαν το στίγμα τους έντονα πίσω από μεγάλα πράγματα.

Σε μια παλιά δήλωση του ο Μ. Θεοδωράκης λέει: «Ο Μίμης δεν ασχολιόταν με τον εαυτό του. Εφτιαχνε ανθρώπους και ήταν αυτός για μένα ένας από εκείνους τους αριστερούς που με ενέπνευσαν με τη στάση της ζωής τους… Ηταν ο άνθρωπος που σε μια μετεμφυλιακή εποχή ακραίας πόλωσης υποστήριξε και επέβαλε τον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, τον Κατσαρό…»

Ο Θ. Σκρουμπέλος, συγγραφέας του βιβλίου «Το δίκοχο του Μίμη» (Θεμέλιο), λέει στην «Αυγή»: «Τον συνάντησα στο Παρίσι γύρω στο 1970, μέσα από κομματικό ραντεβού που είχα με τον Αντώνη Μπριλλάκη. Ενα ολόκληρο βράδυ χαθήκαμε σε κουβέντες μαγικές και πραγματικές ταυτόχρονα, γιατί είχε αυτή την ικανότητα ο Μίμης, να ενσαρκώνει άμεσα το όνειρο».

Ο Δεσποτίδης ενέπνευσε και παρότρυνε μεγάλους δημιουργούς, στην αρχή της πορείας τους, έτσι ώστε το έργο τους να φτάσει στα χείλη όλων των Ελλήνων, αριστερών και συντηρητικών.

Λίγο από το πνεύμα του βρίσκεται σε πολλά τραγούδια, μουσικές, ποιήματα, βιβλία που αγαπάμε.

«Στον Δεσποτίδη» λέω και βάζω ν’ ακούσω ένα άλλο τραγούδι του Σαββόπουλου: «Είδα τη Σούλα (Αλεξανδροπούλου) και τον Δεσποτίδη, στο όνειρό μου τους είδα ζωντανούς/ κι άστραψε το όνειρο σαν δαχτυλίδι, που ήρθε να ντύσει πάλι τους γυμνούς…».

[ad-slot]

ΑΠΟΨΕΙΣ
Ανίκητοι ευτελισμένοι
Νομίζω πως ο καθένας καταλαβαίνει ότι ο τίτλος που προηγείται αποτελεί λογοκλοπή και παραφθορά του τίτλου του ευπώλητου βιβλίου του Γ. Βαρουφάκη...
Ανίκητοι ευτελισμένοι
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η μετακαπιταλιστική άνοιξη και ο μαρασμός των ιδεολογιών
Η κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού, όχι μόνο δεν συντελεί στη μακροβιότητα του σημερινού οικονομικού συστήματος της οικονομίας της αγοράς, αλλά...
Η μετακαπιταλιστική άνοιξη και ο μαρασμός των ιδεολογιών
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η «Ελένη» και οι άλλοι
Με εντυπωσίασε η διαφήμιση κυριακάτικης εφημερίδας για την προσφορά του βιβλίου «Ελένη» του Γκατζογιάννη. Ενα βιβλίο του οποίου η έκδοση, στα μέσα...
Η «Ελένη» και οι άλλοι
ΑΠΟΨΕΙΣ
Περί ταυτότητας λόγος κι αντίλογος
Επειδή η αυτογνωσία δεν αποτελεί το προσφιλέστερο θέμα συζήτησης και αυτοανάλυσης των περισσότερων Ελλήνων, οι οποίοι προτιμούν να κολυμπάνε στα...
Περί ταυτότητας λόγος κι αντίλογος