Τον θυμάμαι στη γέφυρα του ελληνικού πλοίου για τη Γάζα να προτείνει «να τους περικυκλώσουμε». Εκεί, στο «Ελεύθερη Μεσόγειος», να μου διηγείται όσα είχε ζήσει στο προηγούμενο ταξίδι με τους Παλαιστινίους – νιώθω ακόμα τη συγκίνησή του όταν περιέγραφε τη σκηνή με τα καΐκια να μπαίνουν στο μέχρι τότε αποκλεισμένο λιμάνι. Και μετά, δεν μπορώ να ξεχάσω τη σκηνή έξω από το ανακριτικό κέντρο που είχε στηθεί για τα μέλη της αποστολή μας: χτυπημένος από τους Ισραηλινούς, δεμένος πισθάγκωνα, να μεταφέρεται στη φυλακή του Ασντόντ…
Ο Γιάννης Καρυπίδης δεν είναι πια μαζί μας. Ο σκηνοθέτης, ο ακτιβιστής, ο «πειρατής» μας στο «Καράβι για τη Γάζα». Δύσκολο να το πιστέψεις για έναν άνθρωπο που ήταν πάντα παρών… Σε πορείες, κοινωνικούς αγώνες, κινητοποιήσεις για το περιβάλλον.
Σε όλα τα εγχειρήματα για να σπάσει ο ισραηλινός αποκλεισμός στη Γάζα ο Γιάννης ήταν μέσα. Το 2008, είχε καταγράψει το συγκλονιστικό ταξίδι της αποστολής, όταν δύο μικρά ελληνικά καΐκια έσπασαν για πρώτη φορά ύστερα από 41 χρόνια τον ναυτικό αποκλεισμό της μεγαλύτερης φυλακής στον κόσμο. Το ντοκιμαντέρ «Γάζα ερχόμαστε», που συνυπέγραψε σκηνοθετικά με τον Γιώργο Αυγερόπουλο, είναι το συγκλονιστικό ντοκουμέντο των ιστορικών αυτών στιγμών.
Προσωπικά, είχα την τύχη να τον γνωρίσω το 2010, όταν συμμετείχαμε μαζί με άλλους 38 Ελληνες και περίπου 600 διεθνείς ακτιβιστές και δημοσιογράφους στο μεγάλο εγχείρημα του «Στόλου της Ελευθερίας».
Αυτή τη φορά δεν μας έμελλε η χαρά που μου περιέγραφε ο Γιάννης. Οι ισραηλινές δυνάμεις, με πάνοπλους κομάντος, πολεμικά πλοία και αληθινά πυρά, εξαπέλυσαν δολοφονική επίθεση στα διεθνή ύδατα. Δέκα επιβαίνοντες στο πλοίο «Μαβί Μαρμαρά» δολοφονήθηκαν, δεκάδες είχαν τραυματιστεί βαριά.
Οι λεπτομέρειες δεν έχουν σημασία. Αυτό που μετράει πια είναι ότι ο Γιάννης στάθηκε βράχος απέναντι στους Ισραηλινούς και ποτέ δεν υποχώρησε από τα «πιστεύω του». Για να θυμηθούμε τα λόγια μιας άλλης μεγάλης προσωπικότητας που μας άφησε πρόσφατα, ο Γιάννης ήταν ένας πολίτης που έκανε το καθήκον του. Θα τον θυμόμαστε πάντα.
