Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Γιατί αργοπεθαίνει η δημοκρατία;
EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Γιατί αργοπεθαίνει η δημοκρατία;

  • A-
  • A+

Πρόσφατα ο κ. Μητσοτάκης ανήγγειλε ένα νέο ασφαλιστικό σύστημα για τους 1.440.000 ελεύθερους επαγγελματίες και αγρότες που θα «προσφέρει –όπως είπε– ελεύθερη επιλογή εισφορών ανάλογα με την επιθυμία και τον σχεδιασμό του κάθε ασφαλισμένου». Μάλιστα ο υπουργός Εργασίας κ. Βρούτσης επαναλάμβανε θριαμβευτικά ότι οι ασφαλισμένοι θα μπορούν «ελεύθερα» πλέον ο καθένας να επιλέγουν την ασφάλιση που επιθυμούν, υποτιμώντας προφανώς τη νοημοσύνη τους.

Διότι, οι συλλογικότητες ενώνουν πολυπληθείς ομάδες στη διεκδίκηση των δικαίων τους αλλά και στην αντίσταση έναντι της υπεξαίρεσης των κεκτημένων τους. Η «ελεύθερη επιλογή» που διαφημίζεται αποτελεί τον δούρειο ίππο κατά του ασφαλιστικού συστήματος, τον προθάλαμο της ιδιωτικοποίησής του, διότι εξατομικεύει έναν συλλογικό θεσμό, με αποτέλεσμα ο κάθε ασφαλισμένος να πρέπει να αντισταθεί μόνος για να υπερασπίσει τα συμφέροντά του, αφού τα συμφέροντα πλέον θα εξατομικευτούν και θα διαφέρουν μεταξύ των ασφαλισμένων. Μηδενίζει, δηλαδή, τη συλλογική αντίστασή τους στα νεοφιλελεύθερα σχέδια της Ν.Δ.

Οπως σημειώνει ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν στις «Παράπλευρες απώλειες», «Η “ιδιώτευση” μεταθέτει το βαρύτατο έργο της προβολής αντίστασης ενάντια στα κοινωνικά παραγόμενα προβλήματα και της επίλυσής τους στους ώμους ανδρών και γυναικών ατομικά,[…] φέρνει τα άτομα σε αμοιβαίο ανταγωνισμό […] ενώ αντίθετα το κοινωνικό κράτος τείνει να ενώνει τα μέλη του σε μια προσπάθεια να προστατεύσει όλα και καθένα από αυτά». Κατά τον Μπάουμαν, ένα κράτος είναι κοινωνικό όταν προωθεί την «αρχή της κοινοτικά κυρωμένης συλλογικής ασφάλειας» ενάντια στις ατομικές ατυχίες και τις επιπτώσεις τους.

Ο υπουργός Επικρατείας κ. Γεραπετρίτης αναφερόμενος στο ασφαλιστικό τόνισε ότι για να είναι βιώσιμη μια πολιτική «οφείλει να είναι μια πολιτική ΣΔΙΤ, σύμπραξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα». Τι σημαίνει αυτό; Οτι το ασφαλιστικό θα υφίσταται τις διακυμάνσεις του χρηματιστηρίου, γεγονός που θα αμφισβητεί ανά πάσα στιγμή τη βιωσιμότητά του.

Αλλά υπάρχει και άλλη μια διάσταση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής: αποσαθρώνει τα θεμέλια στα οποία η κρατική εξουσία στηριζόταν ολοένα και περισσότερο κατά το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης εποχής. Αποκαθηλώνει στις συνειδήσεις των πολιτών, που υφίστανται τις συνέπειές της, την κρατική εξουσία, που προσπαθεί να υπερασπιστεί η Ν.Δ. με την καταστολή και όχι με την αναθεώρηση της πολιτικής της.

Προς τι όμως αυτή η καταχρηστική ερμηνεία του Νόμου και της Τάξης από τη Ν.Δ.; Οταν αδυνατείς να οδηγήσεις έναν λαό στην ευημερία, διότι έχεις ασπαστεί τον νεοφιλελευθερισμό, η καλύτερη λύση για να συγκαλύψεις τις προθέσεις σου ή την αδυναμία σου είναι να μεταφέρεις το ενδιαφέρον του αλλού, στην προσωπική του ασφάλεια με τέτοιον τρόπο ώστε να προταχθεί έναντι της οικονομικής του ανασφάλειας που δημιουργεί ο νεοφιλελευθερισμός.

Μας λέει πάλι ο Μπάουμαν: «Το σύγχρονο (νεοφιλελεύθερο) κράτος έχοντας αναιρέσει την προηγούμενη προγραμματική του δέσμευση να πατάξει την υπαρξιακή αβεβαιότητα κι ανασφάλεια που παράγεται από την αγορά… πρέπει να αναζητήσει άλλες, μη οικονομικές εκδοχές αβεβαιότητας πάνω στις οποίες θα στηρίξει την αβεβαιότητά του. Αυτή η εναλλακτική λύση φαίνεται να έχει εντοπιστεί στο θέμα της προσωπικής ασφάλειας: Πραγματικοί ή υποτιθέμενοι φόβοι για απειλές ενάντια στην ανθρώπινη ζωή, τις περιουσίες ή τις κατοικίες».

Πώς θα το επιτύχει αυτό; «[Θα] πρέπει να ενισχυθεί τεχνητά ή τουλάχιστον να δραματοποιηθεί τεχνητά [το θέμα της προσωπικής ασφάλειας] σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εμπνεύσει ένα επαρκές επίπεδο φόβου και την ίδια στιγμή να υπερβεί σε βαρύτητα, να επισκιάσει και να υποβιβάσει σε δευτερεύουσα θέση την οικονομικά παραγόμενη ανασφάλεια, για την οποία η κυβέρνηση του κράτους δεν μπορεί να κάνει σχεδόν τίποτα, με το τίποτα να είναι αυτό που πρόθυμα θέλει τελικά να κάνει. Οπως, για παράδειγμα, η απομάκρυνση γυναικόπαιδων κυρίως από τα υπό κατάληψη κτίρια που προβλήθηκε δυσανάλογα από την κυβέρνηση, τα περιστατικά βίας σε βάρος πολιτών τις μέρες εορτασμού του Πολυτεχνείου ή στο όνομα της «προστασίας» του πανεπιστημιακού ασύλου.

Πού οδηγούν όλα αυτά τις νοητικές μας αντιλήψεις; Να προσαρμόζονται βαθμιαία και να αποδέχονται ως δημοκρατική και αναγκαία κάθε προτεραιότητα προβαλλόμενη από τους φορείς της εξουσίας. Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Μας το λένε ο Στιβ Λεβίτσκι και ο Ντάνιελ Ζίμπλατ στο βιβλίο τους «Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες»: «Το τραγικό παράδοξο στην περίπτωση του εκλογικού δρόμου προς τον αυταρχισμό είναι ότι αυτοί που επιδιώκουν την κατάλυση της δημοκρατίας χρησιμοποιούν συχνά τους ίδιους τους δημοκρατικούς θεσμούς ώστε σταδιακά, “ανεπαισθήτως”, ακόμη και νομιμοφανώς, να πετύχουν τον στόχο τους».

Για να επεξηγήσουν: «Ο εκλογικός νόμος προς την κατάλυση της δημοκρατίας είναι και πιο ύπουλος ίσως… Με την έννοια ότι έχουν την έγκριση εκλεγμένων νομοθετικών σωμάτων ή γίνονται αποδεκτές από τα δικαστήρια. Μάλιστα, συχνά παρουσιάζονται σαν προσπάθεια για μια “καλύτερη”, “πιο αποτελεσματική” δημοκρατία… Ετσι για πολλούς η διάβρωση και η “αποψίλωση” της δημοκρατίας δεν γίνεται καν αντιληπτή».

* πολιτικός μηχανικός

ΑΠΟΨΕΙΣ
Μπολσονάρο: η συντηρητική ολιγαρχία ανακτά την εξουσία
Ενα από τα πιο κωμικοτραγικά στοιχεία της προεκλογικής εκστρατείας ήταν η διαρκής αναφορά του Μπολσονάρο στο ότι η Αριστερά θέλει να διδάξει στα παιδιά την ομοφυλοφιλία και να τα ενθαρρύνει να αλλάξουν φύλο....
Μπολσονάρο: η συντηρητική ολιγαρχία ανακτά την εξουσία
ΑΠΟΨΕΙΣ
Δομή της πολιτικής εξουσίας και εκλογικό σύστημα
Η ισοτιμία της βούλησης των εκλεκτόρων είναι μία σοβαρή και διά γυμνού οφθαλμού εντοπιζόμενη όψη του δημοκρατικού πολιτισμού. Και όσοι υποστηρίζουν την κατάργηση της απλής αναλογικής θα πρέπει να δώσουν μία...
Δομή της πολιτικής εξουσίας και εκλογικό σύστημα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Γιατρέ μου, γιατί έχασα στις εκλογές;
Το νεοφιλελεύθερο ιδεολόγημα της αδιαμφισβήτητης -καθ’ ότι ακριβώς «ιδεολογικά ουδέτερης»- ευθυκρισίας των «ειδικών» είναι τόσο διάχυτο και επιδραστικό που φαίνεται πως συμπαρασύρει και αριστερές ηγεσίες. Και...
Γιατρέ μου, γιατί έχασα στις εκλογές;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Σκόρπιες σκέψεις το βράδυ των εκλογών
Οπως εκατομμύρια συνέλληνες, έτσι κι εγώ παρακολούθησα στην οθόνη τη γιορτή της δημοκρατίας, δηλαδή τις εθνικές εκλογές, την περασμένη Κυριακή. Με την εξής διαφορά: η οθόνη ήταν του υπολογιστή μου και το...
Σκόρπιες σκέψεις το βράδυ των εκλογών
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η σιωπή των αμνών
Ο φόβος ως όπλο κυριαρχίας είναι μια πολιτική πραγματικότητα τόσο παλιά όσο η ίδια η εξουσία. Θα λέγαμε μάλιστα πως είναι τόσο διάχυτη ώστε δεν περιορίζεται καν στην άμεση απειλή βίας από την κρατική εξουσία....
Η σιωπή των αμνών
ΑΠΟΨΕΙΣ
Τι τραγούδια θα ακούσουμε αύριο;
Οι ιδέες τους για τα κοινωνικά δικαιώματα –δώστε bonus αν έχετε κέρδη– για την κοινωνική ασφάλιση όπου τα αποθεματικά θα τα διαχειρίζονται ασφαλιστικές εταιρείες, για την εκποίηση της υγείας, και τη διάλυση...
Τι τραγούδια θα ακούσουμε αύριο;

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας