Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ο αντισημιτισμός στην ελληνική Βουλή

Το εβραϊκό νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης που καταστράφηκε

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ο αντισημιτισμός στην ελληνική Βουλή

  • A-
  • A+
Μια αποκαλυπτική συζήτηση πριν από 11 χρόνια για την καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης.

Συμπληρώνονται σήμερα 77 χρόνια από τη μαύρη μέρα που οι ναζιστικές δυνάμεις κατοχής διέταξαν όλους τους Εβραίους άνδρες της Θεσσαλονίκης ηλικίας 18 μέχρι 45 ετών να συγκεντρωθούν στις 8 το πρωί στην πλατεία Ελευθερίας. Ηταν Σάββατο, 11 Ιουλίου του 1942. «Σκοπός, να επιστρατευθούν για καταναγκαστικά έργα. Εξι ως επτά χιλιάδες άτομα συγκεντρώνονται, κάτω από τον αμείλικτο ήλιο, ώς το απόγευμα, περικυκλωμένοι από οπλισμένους στρατιώτες. Κάθε κίνηση ή η παραμικρή αδυναμία τιμωρούνταν σκληρά. Ο απροκάλυπτος διωγμός των Ισραηλιτών της Θεσσαλονίκης έχει αρχίσει» (Bernard Pierron, «Εβραίοι και Χριστιανοί στη Νεότερη Ελλάδα», μτφρ. Γιώργος Σαρατσιώτης, εκδ. Πόλις, Αθήνα 2004, σ. 260).

Θα ανήκε κανονικά η αναφορά αυτή μόνο σε ιστορικούς, αν δεν αναπαραγόταν μέχρι σήμερα το αντισημιτικό δηλητήριο σε διάφορες μορφές και στη χώρα μας. Δυστυχώς η κορυφαία αυτή εκδοχή του ρατσισμού ενδημεί και στην Ελλάδα, μολύνοντας όχι μόνο τα περιθωριακά τηλεοπτικά κανάλια και τους συνωμοσιολόγους «αναλυτές» και δημοσιολόγους, αλλά ακόμα και τον ίδιο τον υποτιθέμενο «ναό της δημοκρατίας», τη Βουλή.

Πριν από λίγες μέρες ζήσαμε την έξωση από το Κοινοβούλιο της κατεξοχήν αντισημιτικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Ως γνήσια ναζιστική, αυτή η «σπορά των ηττημένων του 1945» δεν θα μπορούσε παρά να αμφισβητεί το Ολοκαύτωμα να στρέφεται εναντίον κάθε εβραϊκής παράδοσης και να ενοχοποιεί τον «αιώνιο Εβραίο» για τα δεινά όλων των λαών και φυσικά πρώτα πρώτα του ελληνικού.

Σκηνή από τη συγκέντρωση των Εβραίων πολιτών στην πλατεία Ελευθερίας της Θεσσαλονίκης από τις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής στις 11.7.1942

Αλλά θα ήταν πρόωρη και δυστυχώς απατηλή η ανακουφιστική υπόθεση εργασίας ότι το πολιτικό προσωπικό που προέκυψε από τις τελευταίες εκλογές σε όλα τα επίπεδα είναι πλέον απαλλαγμένο από το αντισημιτικό δηλητήριο. Βέβαια κανείς από τους νεοεκλεγμένους βουλευτές δεν θα ήταν πρόθυμος να αποδεχτεί κάτι τέτοιο.

Ολοι δηλώνουν πεπεισμένοι αντιρατσιστές και το πολύ πολύ να αποδώσουν κάποιες παλιότερες δηλώσεις τους που θα μπορούσαν να παρεξηγηθούν ως αντισημιτικές στον «αντισιωνιστικό» τους οίστρο και τη διάθεσή τους να επικρίνουν την πολιτική του κράτους του Ισραήλ και όχι των Εβραίων ως ομάδας του πληθυσμού.

Θα επαναλάβω εδώ ότι πολύ συχνά ο «αντισιωνισμός» είναι απλά το προκάλυμμα του ανοιχτού αντισημιτισμού, ειδικά όταν χρησιμοποιεί το Ολοκαύτωμα ως «επιχείρημα» εναντίον του Ισραήλ. Η αναγωγή των σημερινών απογόνων των επιζώντων του Ολοκαυτώματος σε «σύγχρονους ναζί» είναι βέβαια η πιο άθλια σχετικοποίηση της Σοά. Εδώ ο διακηρυγμένος «αντισιωνισμός» λειτουργεί ως πρόσχημα της ιστορικής αναθεώρησης.

Κατά του... σιωνισμού

Για να το αντιληφθεί κανείς αυτό καλύτερα μπορούμε και πάλι να πάρουμε το παράδειγμα της Χρυσής Αυγής. Η οργάνωση του Ν. Μιχαλολιάκου διακηρύσσει κι αυτή ότι παλεύει κατά του σιωνισμού και όχι κατά των Εβραίων! Υπάρχει, μάλιστα, στην ογκώδη δικογραφία που έχει σχηματιστεί εναντίον της ένα εξαιρετικά αποκαλυπτικό έγγραφο, με οδηγίες για τους συντάκτες της ιστοσελίδας της, που βρέθηκε στον σκληρό δίσκο του Μιχαλολιάκου: «Δεν υπάρχουν νέγροι υπάρχουν μαύροι.

Δεν υπάρχουν Εβραίοι υπάρχουν σιωνιστές». Αλλά αν η Χρυσή Αυγή δεν μιλά για «Εβραίους», παρά μόνο για «σιωνιστές», κατά μείζονα λόγο εκείνοι που δεν αρέσκονται στα «πολύ ναζιστικά», όπως ο Κυριάκος Βελόπουλος, το αποφεύγουν απολύτως. Υπάρχει, μάλιστα, και μια μόδα στον χώρο της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς να συνδυάζεται ο ανομολόγητος αντισημιτισμός με έναν επιδεικτικό θαυμασμό στο κράτος του Ισραήλ, κάτι που πρώτος εμπνεύστηκε ο Τζιανφράνκο Φίνι εδώ και 15 χρόνια (βλ. Ιός, «Οι νέοι “φίλοι” του Ισραήλ», «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 20.2.2005, https://bit.ly/2XQ9uE4).

Εδώ δεν μας ενδιαφέρουν, όμως, οι ποικίλες εκφάνσεις της Ακροδεξιάς και οι προσπάθειες των ηγετών τους να κρύψουν ή και να αποτινάξουν το αντισημιτικό τους παρελθόν, αλλά η διάχυση των αντισημιτικών ιδεών στα μεγάλα κόμματα του λεγόμενου δημοκρατικού τόξου.

Ο Βορίδης και ο Γεωργιάδης μαζί με τους Καρατζαφέρη, Θ. Πλεύρη, Ροντούλη και Μαρκάκη αντιτάχθηκαν στην αποζημίωση του Δημοσίου προς την Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης

Προκειμένου να ελέγξουμε το αν υπάρχει ένα παρόμοιο φαινόμενο πρέπει να διερευνήσουμε όχι τόσο το προσωπικό παρελθόν των κομματικών στελεχών, όσο τον τρόπο που πολιτεύονται στην πράξη τα στελέχη αυτά και κυρίως το τι λένε και τι ψηφίζουν στη Βουλή. Θα το κάνουμε με αφορμή μια συζήτηση στο ελληνικό Κοινοβούλιο που αναφερόταν στον ελληνικό εβραϊσμό, έτσι ώστε να αποφύγουμε τις εύκολες απαντήσεις όσων συνηθίζουν να κρύβονται ως «αντισιωνιστές». Ηταν Μάρτιος του 2011 και η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου είχε φέρει για συζήτηση και ψήφιση ένα μεγάλο νομοσχέδιο για την «πάταξη της φοροδιαφυγής».

Η μεγαλύτερη συζήτηση όμως έγινε γύρω από το άρθρο 45 του νομοσχεδίου, το οποίο πρόβλεπε μεταξύ άλλων την οριστική επίλυση της δικαστικής διαφοράς μεταξύ της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης (ΙΚΘ), του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του Ελληνικού Δημοσίου, μετά από την αγωγή που είχε υποβάλει η ΙΚΘ στις 21.9.1961, σχετικά με την καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου της πόλης και τη χρήση των ακινήτων του για την ανέγερση και την επέκταση του ΑΠΘ. Με τη ρύθμιση αυτή το Δημόσιο αναλάμβανε την υποχρέωση καταβολής στην ΙΚΘ συνολικά ποσού 9.943.697 ευρώ και έτσι θα έληγε η διαμάχη.

Οπως ανέφερε η αιτιολογική έκθεση, η ρύθμιση «εντάσσεται στο πλαίσιο της ευρύτερης αποκατάστασης των συνεπειών του Ολοκαυτώματος, ενόψει του γεγονότος ότι συνάπτεται με την προκληθείσα κατά τρόπο βέβηλο καταστροφή, κατά διαταγή των αρχών κατοχής, σχεδόν του συνόλου της Ισραηλιτικής Κοινότητας της Θεσσαλονίκης, καθώς και της συνδεδεμένης με το νεκροταφείο μακραίωνης ιστορικής της μνήμης».

Η καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης τον Δεκέμβριο του 1942 υπήρξε ένα από τα πάμπολλα εγκλήματα πολέμου των ναζί στην Ελλάδα και προετοίμασε την εφαρμογή της «τελικής λύσης» στην πόλη που φιλοξενούσε την πολυπληθέστερη εβραϊκή κοινότητα της Ελλάδας.

Η τραγική ιστορία του νεκροταφείου έχει καταγραφεί στο κλασικό «In Memoriam» που εκδόθηκε υπό τη διεύθυνση του Μικαέλ Μόλχο, ενώ δεν έληξε ούτε μετά την απελευθέρωση, όπως αποδεικνύεται σε πρόσφατη μελέτη (Λέων Ναρ, «Ξανά στη Σαλονίκη. Η μετέωρη επιστροφή των Ελλήνων Εβραίων στον γενέθλιο τόπο (1945-1946)», εκδ. Πόλις, 2018) και ειδική μονογραφία (Leon Saltiel, «Dehumanizing the Dead. The Destruction of Thessaloniki’s Jewish Cemetery in the Light of New Sources», Yad Vashem Studies, Vol. 42, No. 1, Ιούλιος 2014).

Στη συζήτηση στη Βουλή πήραν μέρος μεταξύ άλλων ο Γιώργος Καρατζαφέρης, πρόεδρος του ΛΑΟΣ και οι βουλευτές του Μάκης Βορίδης, Αδωνις Γεωργιάδης, Παύλος Μαρκάκης, Θάνος Πλεύρης και Αστέριος Ροντούλης. Ολοι επέμειναν με πάθος και με κάθε δυνατό επιχείρημα (όχι το ίδιο!) να μην περάσει το μέτρο.

Ξεκίνησε ο Μάκης Βορίδης, ο οποίος εγκάλεσε την κυβερνητική πλειοψηφία: «Κόβει εδώ μερίσματα Μετοχικού Ταμείου Στρατού, Μετοχικού Ταμείου Αεροπορίας, Μετοχικού Ταμείου Ναυτικού –αυτό κάνει– που δικαιούνται χήρες και ορφανά αποθανόντων αξιωματικών των αντιστοίχων Σωμάτων. […]

Θα κόψετε αυτό το συγκεκριμένο κονδύλι, για το οποίο έχουν πληρώσει μερίσματα οι άνθρωποι αυτοί όλα αυτά τα χρόνια, αλλά στο αμέσως επόμενο ή μεθεπόμενο άρθρο θα δώσετε 10 εκατομμύρια για τον συμβιβασμό με την ισραηλιτική κοινότητα και θα δώσετε και 85 εκατομμύρια στο Μέγαρο Μουσικής».

Η Αγωγή του 1961

Λίγο αργότερα επικαλέστηκε άλλο επιχείρημα: «Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης: Αγωγή του 1961 για διαφορά που προέκυψε το 1938. Εγινε, λοιπόν, το 1961 αγωγή που στρέφεται κατά του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Μπορεί η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης να έχει απόλυτο δίκιο. Μπορεί να πρέπει να πάρουν περισσότερα χρήματα από τα 10 εκατομμύρια. Δεν έχω ιδέα».

Τα είπε πιο καθαρά ο αρχηγός του ΛΑΟΣ Καρατζαφέρης, ο οποίος ποτέ δεν έμαθε τη διαφορά μεταξύ Ισραηλινών (πολιτών του κράτους Ισραήλ) και Ισραηλιτών (της εβραϊκής θρησκείας): «Το άλλο θέμα αφορά στο νεκροταφείο των Ισραηλινών, των Εβραίων. Κατ’ αρχάς, για την ιστορία, να πω ότι το Αριστοτέλειο το έκαναν δύο “κακοί” δικτάτορες. Ο πρώτος κακός δικτάτορας ήταν ο παππούς του Πάγκαλου.

Αυτός το ξεκίνησε εκεί στο νεκροταφείο των Εβραίων. Μετά ένας άλλος δικτάτορας, “χειρότερος” από αυτόν, ο Μεταξάς, μεγάλωσε το Αριστοτέλειο. Και ο τελευταίος δικτάτορας έκανε το Αριστοτέλειο στο μέγεθος που είναι. Εν πάση περιπτώσει είναι ένα κακό πανεπιστήμιο από τη στιγμή που έγινε από κακούς δικτάτορες. Το θέμα είναι ότι αυτή η ιστορία εκκρεμεί από το 1938. Κάνει μια αγωγή το 1961 το Ισραηλινό Συμβούλιο.

Καλώς την έκανε, δικαίωμά του είναι. Εμείς γιατί δεν περιμένουμε την απόφαση του δικαστηρίου; […] Δεν μπορούμε να καταργούμε τα δικαστήρια. Είναι σε εξέλιξη μια δίκη. Μπαίνουμε εμείς στη μέση, η εκτελεστική εξουσία, χρησιμοποιώντας ως άλλοθι τη νομοθετική εξουσία, για να τακτοποιήσουμε λογαριασμούς άλλης υφής και άλλου είδους; Οχι! Αυτό είναι απαράδεκτο και μάλιστα τώρα σε μια περίοδο που το Ισραήλ επιζητάει τη φιλία της Ελλάδας για λόγους τους οποίους βεβαίως όλοι αντιλαμβανόμαστε».

Από κοντά και ο άλλος βουλευτής του ΛΑΟΣ Παύλος Μαρκάκης, τον οποίο υποδέχτηκε τον Μάιο του 2012 στη Ν.Δ. ο Αντώνης Σαμαράς μαζί με τον Κυριάκο Βελόπουλο. Αυτός μιλά για «σκανδαλώδεις διατάξεις του χαρίσματος των 10.000.000 ευρώ στην Ισραηλινή [sic] Κοινότητα Θεσσαλονίκης».

Και στη συνέχεια: «Πάω στο δεύτερο σκάνδαλο των 10.000.000 ευρώ που αφορά στην ισραηλινή κοινότητα. Είναι δυνατόν μια επιτροπή με λίγα άτομα, στην οποία μάλιστα συμμετέχει ο πρόεδρος της ισραηλινής κοινότητας, να αντικαθιστά τα δικαστήρια και τους δικηγόρους, τους συμβούλους του κράτους; Αγνοείτε ότι το 1992 το ελληνικό δημόσιο είχε αποφανθεί υπέρ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης; Υπάρχει κάποια αξιολόγηση για το ποσόν, το οποίο θέλετε να πληρώσετε; Θα κάνετε το ίδιο και για άλλες εκτάσεις που διεκδικεί η ισραηλινή κοινότητα; Τώρα έχουν τακτοποιηθεί οι υποχρεώσεις όλων των χωρών προς τη χώρα μας από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μένει το χρέος της Ελλάδος στην ισραηλινή κοινότητα;»

Ο πάντοτε εφευρετικός Αδωνις Γεωργιάδης ανακάλυψε άλλο πρόβλημα στη ρύθμιση. Οτι δήθεν θα ίσχυε έντοκα από το 1961, δηλαδή το ποσόν θα έφτανε «Εδώ αυτό που διαβάζουμε λέει ότι εξουσιοδοτείτε διά της ψήφου σας τον Υπουργό να εκδώσει κοινή υπουργική απόφαση που κατά το δοκούν πάλι, σε συνεννόηση με την Κεντρική Ισραηλιτική Κοινότητα, θα καθορίσει τους τόκους επιπλέον αυτού του ποσού. Εάν, όπως αντιλαμβάνεστε, μπουν τόκοι επ’ αυτού του ποσού, αγαπητοί κύριοι συνάδελφοι, με συγχωρείτε, αλλά εδώ μιλάμε για ποσά τερατώδη τα οποία δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι η Βουλή των Ελλήνων έχει τη διάθεση να δώσει. Ξέρετε, κύριε Πρόεδρε, πόσο θα φτάσει; Θα φτάσει στα 150 εκατομμύρια».

Φυσικά τίποτα τέτοιο δεν ίσχυε. Αλλά για τον κ. Γεωργιάδη το ζήτημα ήταν να μην περάσει η ρύθμιση. Στο ίδιο κλίμα μίλησαν και οι Θάνος Πλεύρης και Αστέριος Ροντούλης.

Στην ίδια συζήτηση έλαβαν τον λόγο για να αντιταχθούν στη ρύθμιση ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, βουλευτής τότε του ΣΥΡΙΖΑ και η Ελίζα Βόζεμπεργκ, ήδη ευρωβουλεύτρια της Ν.Δ.

Ασφαλώς δεν ξαφνιάζεται κανείς για τη στάση αυτή της ομάδας των βουλευτών του ΛΑΟΣ. Είχαν όλοι δώσει σχετικά διαπιστευτήρια. Απλώς αυτή η συζήτηση επιβεβαιώνει ότι οι αντισημιτικές απόψεις δεν υπήρξε ένα περαστικό «νεανικό» τους σφάλμα. Λίγους μήνες αργότερα, δύο απ’ αυτούς θα μετείχαν στην τρικομματική κυβέρνηση Παπαδήμου ως υπουργοί και μετά από ένα χρόνο θα γίνονταν πανηγυρικά δεκτοί στη Ν.Δ. του κ. Σαμαρά.

ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Ο Βορίδης εγκαλείται από το Ισραήλ
Στελέχη της κυβέρνησης Μητσοτάκη με αντισημιτικές απόψεις και ακροδεξιό παρελθόν φαίνεται ότι προβληματίζουν την κυβέρνηση του Ισραήλ. Τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν το όνομα του Μάκη Βορίδη, αλλά και...
Ο Βορίδης εγκαλείται από το Ισραήλ
ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Η ελληνική «Νύχτα των Κρυστάλλων»
Η 9η Νοεμβρίου είναι μια σημαδιακή μέρα για τη γερμανική ιστορία. Το 1918 ξέσπασε η επανάσταση, ο Χίτλερ έκανε το δικό του αποτυχημένο πραξικόπημα το 1923.Δίπλα σ’ αυτά τα γνωστά ιστορικά γεγονότα,...
Η ελληνική «Νύχτα των Κρυστάλλων»
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Οι δολοφόνοι της μνήμης στην Ελλάδα
Παρά το γεγονός ότι η χώρα μας ήταν εκείνη που είδε τον εβραϊκό πληθυσμό της να αφανίζεται στα ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης, σε μεγαλύτερο ποσοστό από τις περισσότερες άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ο πολιτικός και...
Οι δολοφόνοι της μνήμης στην Ελλάδα
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
Πήγε για μαλλί ο κ. Βορίδης...
Με τον υπερβάλλοντα ζήλο του να αποδείξει πως δεν είναι αντισημίτης, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης πήγε... μερικά βήματα παραπέρα, Υιοθετώντας ακραίες θέσεις υπέρ του κράτους του Ισραήλ, ήρθε σε ευθεία...
Πήγε για μαλλί ο κ. Βορίδης...
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
«Είμαι φιλοϊσραηλινός και όχι αντισημίτης»
Τελικά, με τρεις μέρες καθυστέρηση, ο Μάκης Βορίδης, απάντησε το μεσημέρι του Σαββάτου σε όσα του καταλογίζονται από κυβερνητικές πηγές του Ισραήλ για το νεοναζιστικό και το αντισημιτικό του παρελθόν.
«Είμαι φιλοϊσραηλινός και όχι αντισημίτης»
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
Τα Πρωτόκολλα των Σοφών του Κυριάκου
Η πρόσφατη δήλωση του Ισραηλινού ΥΠΕΞ, ότι προβληματίζεται για «τον διορισμό ενός υπουργού που έχει υποστηρίξει ρατσιστικές και αντισημιτικές απόψεις», δεν αποτελεί την πρώτη φορά που η Ν.Δ. εκτίθεται με τον...
Τα Πρωτόκολλα των Σοφών του Κυριάκου

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας