Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Γερμανία-Γαλλία απαιτούν από την Ελλάδα μέτρα που οι ίδιες δεν εφάρμοσαν ποτέ»

Η ιστορική αμνησία της Γερμανίας είναι απίστευτη, αλλά και η ευθύνη της Γαλλίας που δεν εναντιώνεται έντονα, τονίζει ο γνωστός οικονομολόγος, σημειώνοντας ότι επί της ουσίας και οι δύο σκάβουν τον λάκκο τους

ΕPA/ SEBASTIAN SILVA

«Γερμανία-Γαλλία απαιτούν από την Ελλάδα μέτρα που οι ίδιες δεν εφάρμοσαν ποτέ»

  • A-
  • A+

Παρ’ ότι ποικίλλουν, οι μέθοδοι μέσω των οποίων διάφορες χώρες κατάφεραν στο παρελθόν να βγουν από τη δίνη του υψηλού δημόσιου χρέους συνοψίζονται βασικά σε δύο, υποστηρίζει ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος, συγγραφέας του γνωστού οικονομικού best seller «Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα», Τομά Πικετί:

1. Στη μακροπρόθεσμη και αργή μέθοδο που στοχεύει στην υπομονετική συσσώρευση πλεονασμάτων και τη σταδιακή επιστροφή τόκων και δανείων,

2. Στην άμεση και γρήγορη, που περιλαμβάνει διάφορες υπο-μεθόδους όπως η δημιουργία πληθωρισμού, οι έκτακτοι φόροι, η οριστική διαγραφή και ακύρωση χρέους. Ωστόσο, Γερμανία και Γαλλία, που απαιτούν σήμερα τη δημιουργία πλεονασμάτων από την Ελλάδα, επέλεξαν για τον εαυτό τους στο παρελθόν τη δεύτερη μέθοδο.

Σε άρθρο του στη γαλλική «Liberation», ο Πικετί παρατηρεί ότι το 1945 οι δύο ευρωπαϊκές υπερδυνάμεις είχαν δημόσιο χρέος κοντά στο 200% του ΑΕΠ, μεγαλύτερο απ’ ό,τι η Ελλάδα και η Ιταλία σήμερα. Ομως στις αρχές της δεκαετίας του '50 και οι δύο είχαν καταφέρει να το μειώσουν κάτω από το 30% του ΑΕΠ, αξιοποιώντας σωρεία γρήγορων μεθόδων.

Κοινός τόπος για τις δύο χώρες ήταν η δημιουργία πληθωρισμού, ο οποίος μεταξύ 1945 και 1950 και από τις δύο πλευρές του Ρήνου ήταν υψηλός. Παράλληλα, οι δύο χώρες υιοθέτησαν και κάποιες άλλες «υπο-μεθόδους» γρήγορης και άμεσης μείωσης του χρέους. Μεταξύ άλλων η Γαλλία επέβαλε έκτακτο φόρο στον ιδιωτικό πλούτο, όπως φόρο κληρονομιάς έως και 25%, ενώ η Γερμανία κούρεψε δραστικά το χρέος της στη γνωστή Σύνοδο του Λονδίνου το 1953.

Ο πληθωρισμός και οι παραπάνω μέθοδοι γρήγορης μείωσης του χρέους επέτρεψαν, σύμφωνα με τον Πικετί, σε Γαλλία και Γερμανία να συμμετάσχουν στην ανοικοδόμηση και την ανάπτυξη στη μετά τον πόλεμο εποχή. Απαλλαγμένες από το βάρος του χρέους, και οι δύο επένδυσαν στις δεκαετίες του '50 και του '60 σε δημόσιες υποδομές, εκπαίδευση, ανάπτυξη.

Σήμερα όμως οι ίδιες χώρες απαιτούν από τον ευρωπαϊκό Νότο να αποπληρώσει το χρέος του μέχρι το τελευταίο ευρώ, χωρίς πληθωρισμό, χωρίς άλλα έκτακτα μέτρα: «Γερμανία και Γαλλία απαιτούν από την Ελλάδα να πάρει μέτρα που οι ίδιες δεν εφάρμοσαν ποτέ [..] Ζητούν σήμερα από την Ελλάδα ένα τεράστιο πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 4% του ΑΕΠ, ενώ οι ίδιες δεν το εφάρμοσαν ποτέ», τονίζει ο Πικετί.

Η ιστορική αμνησία της Γερμανίας είναι απίστευτη, αλλά και η ευθύνη της Γαλλίας που δεν εναντιώνεται έντονα, τονίζει ο Γάλλος, σημειώνοντας ότι επί της ουσίας και οι δύο σκάβουν τον λάκκο τους, αφού με το δημόσιο χρέος τους σήμερα πάνω από το 100% του ΑΕΠ, με ανύπαρκτο πληθωρισμό και αδύναμη ανάπτυξη μποϊκοτάρουν τη μελλοντική τους ισχύ.

Το πιο παράλογο όμως για τον Πικετί είναι το γεγονός ότι τα ευρωπαϊκά χρέη είναι επί της ουσίας σήμερα εσωτερικά. «Οι καταθέτες των γαλλικών τραπεζών κατέχουν ένα μέρος των γερμανικών και ιταλικών χρεών, τα γερμανικά και ιταλικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα κατέχουν μεγάλο μέρος του γαλλικού χρέους κοκ». «Αν δούμε την ευρωζώνη ως σύνολο, τότε θα αντιληφθούμε ότι κατέχουμε τα χρέη του εαυτού μας... Αντί να αποπληρώνουμε για δεκαετίες το χρέος στον εαυτό μας, ας οργανωθούμε διαφορετικά», καταλήγει.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Αλλάζει ο κόσμος... ώς το 2030
Ενδιαφέρουσες μεταβολές στην παγκόσμια οικονομική σκακιέρα προβλέπει για τα επόμενα 15 χρόνια η βρετανική συμβουλευτική εταιρεία Centre for Economics and Business Research. Οι μετανάστες αναμένεται να...
Αλλάζει ο κόσμος... ώς το 2030
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
«Τζούφιο» το σχέδιο Γιούνκερ
Βασική υπεύθυνη για τη σημερινή υποεπένδυση στην ευρωπαϊκή οικονομία είναι η Γερμανία, που εδώ και χρόνια υποεπενδύει σε υποδομές προκειμένου να μειώσει το δημόσιο χρέος και έχει υποχρεώσει στο όνομα της...
«Τζούφιο» το σχέδιο Γιούνκερ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
ΔΝΤ: Μη βιώσιμο το ελληνικό χρέος
Το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο, ομολόγησε χθες το ΔΝΤ, ζητώντας την ελάφρυνσή του σε μια έκθεση που αποτελεί κόλαφο για την περίσσια υποκρισία που επέδειξαν στις διαπραγματεύσεις με την ελληνική κυβέρνηση...
ΔΝΤ: Μη βιώσιμο το ελληνικό χρέος
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
«Το ευρώ αντί να ενώσει χώρισε την Ευρώπη»
Η οικονομική τρέλα της Ευρώπης δεν μπορεί να συνεχιστεί, προειδοποιεί στο τελευταίο του άρθρο στο «Project Syndicate» ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς και καλεί κυβερνήσεις και κέντρα αποφάσεων της...
«Το ευρώ αντί να ενώσει χώρισε την Ευρώπη»
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Ρεκόρ υπερχρέωσης
To παγκόσμιο χρέος αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς και ώς το τέλος του πρώτου τριμήνου του 2020 θα έχει φτάσει τα 257 τρισ. δολάρια, εκτιμά το IIF προειδοποιώντας πως δεν υπάρχει ένδειξη αναστροφής.
Ρεκόρ υπερχρέωσης
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Αλλαγές στο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης;
Για έγγραφο της νέας προέδρου της Κομισιόν, στο οποίο προτείνονται «ορθολογικές» αλλαγές στους όρους που αφορούν το δημόσιο χρέος των πιο ευάλωτων κρατών-μελών, μιλά δημοσίευμα των Financial Times.
Αλλαγές στο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης;

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας