Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Μακριά όσο ένα τραγούδι
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Μακριά όσο ένα τραγούδι

  • A-
  • A+

Το Ανοιχτό Βιβλίο, για όγδοη συνεχή χρονιά, θα σας κρατήσει συντροφιά με πρωτότυπες καλοκαιρινές ιστορίες. Φέτος δώδεκα συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας γράφουν, αποκλειστικά για την «Εφ.Συν.», ένα διήγημα που συνδυάζει ήρωες (παιδιά ή εφήβους), πλαίσιο (καλοκαίρι-όπως πάντα) και μια έκτακτη δυσοίωνη συγκυρία (Covid-19) συναρθρωμένα όλα σε μια ενιαία αφήγηση.

Δώδεκα πρόσωπα της γραφής μιας ευρείας ηλικιακής κλίμακας, ετερογενών θεματικών κάδρων και αφηγηματικών τρόπων, δώδεκα βραβευμένοι, σημαντικοί συγγραφείς που γνωρίζουν, εκ των έσω, συνήθειες, κώδικες και γλώσσα νεαρών αφηγητών και αναγνωστών μάς αποκαλύπτουν εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα που προκαλεί σε μια άγουρη ψυχή (κι όχι μόνο) αυτό το αλλόκοτο, ανήσυχο καλοκαίρι της πανδημίας.

Μετά τη Μαρία Παπαγιάννη, την Ελένη Σβορώνου, τον Γιώργο Παναγιωτάκη, την Αγγελική Δαρλάση, τον Φίλιππο Μανδηλαρά, την Ελένη Κατσαμά, τον Φίλιππο Φωτιάδη, τον Πολυχρόνη Κουτσάκη, την Αργυρώ Πιπίνη και τον Κωνσταντίνο Πατσαρό, το αφηγηματικό νήμα πιάνει η Μιράντα Βατικιώτη.


«Σε 5' φεύγουμε, ετοιμάσου».

Οταν η μαμά λέει σε 5' εννοεί τουλάχιστον 15'. Πάντα κάτι ξεχνάει. Τα γυαλιά ηλίου, το τετράδιο που σημειώνει τα ψώνια, να συμπληρώσει τη φόρμα που γράφει πού πάει και γιατί και μετά να το τσαλακώσει να φτιάξει καινούργιο γιατί όλο μπερδεύει το Β6 με το Β2, να φορέσει τα γάντια της και να βάλει το αντισηπτικό στο έξω τσεπάκι της τσάντας για να το έχει εύκαιρο να λούζεται κάθε τρεις και λίγο, να πάρει τα κουπόνια για να αγοράσει το σετ με τα μαχαιροπίρουνα.

«Μαρκέλλα μου, άσε το κινητό να φύγουμε. Μα τι αηδία είναι αυτή όλη μέρα στο κινητό!»

Η Μαρκέλλα αφήνει το κινητό να γλιστρήσει μέσα στην τσέπη του μπουφάν της και φοράει τα γάντια της. Η μαμά ξεφυσάει με εκνευρισμό.

«Ελεος πια μ' αυτό το κινητό», μουρμουρίζει όσο φοράει τα δικά της γάντια. «Βρες κάτι άλλο να κάνεις, να διαβάσεις ένα βιβλίο, να γράψεις ένα ποίημα να μαλακώσει η ψυχή σου, θα στερέψετε από συναίσθημα, παιδάκι μου!»

Οσο υπάρχει το κινητό υπάρχει και ο έξω κόσμος. Ο κόσμος που εδώ και λίγο καιρό έχει σταματήσει να υπάρχει. Η Μαρκέλλα δεν επιτρέπεται να βγαίνει έξω. Δεν την εμπιστεύονται. Το μόνο που της επιτρέπουν είναι να συνοδεύει ως πιστή ακόλουθος τη μαμά στο σούπερ μάρκετ για να κουβαλάει εκατό κιλά ψώνια κάθε φορά. Και μετά σχολείο στην οθόνη.

«Και χαρτί υγείας να πάρετε», ακούγεται ο μπαμπάς απ' το σαλόνι.

«Θα πάρουμε, άσε μας», μουρμουρίζει η μαμά όσο συμπληρώνει τη φόρμα βιαστικά.

Μήνυμα στο κινητό της Μαρκέλλας. Χωρίς να το βγάλει από την τσέπη κοιτάζει στα κλεφτά να δει.

σε ποιο αστέρι σήμερα;

«Και χλωρίνη!», ακούγεται πάλι ο μπαμπάς.

«Μαρκέλλα, τσέκαρε ότι γράψαμε τη χλωρίνη», λέει η μαμά και φωνάζει προς το σαλόνι: «Ναι, Τάκη μου, θα πάρουμε!»

Η μαμά ψεκάζει με αντισηπτικό το πόμολο της πόρτας και ανοίγει να φύγουν.

«38 νεκροί σήμερα», ενημερώνει όλη την οικογένεια με βροντερή φωνή ο μπαμπάς. «Ανάμεσά τους κι ένας κάτω των 35 ετών! Ακούς, Πέτρο;»

Ο Πέτρος, ο μεγάλος αδερφός της Μαρκέλλας, δεν απαντά. Φοράει ακουστικά, ακούει black metal και διαβάζει για τις Πανελλήνιες που δεν ξέρει πότε θα γίνουν, πώς θα γίνουν και άμα θα γίνουν.

όπως κοιτάς το φεγγάρι στο τρίτο αστέρι αριστερά,

γράφει όσο πιο γρήγορα μπορεί η Μαρκέλλα πριν την πιάσει στα πράσα η μαμά και αρχίσει πάλι το παραλήρημα με τα έλεος και με τα κινητά.

«Μα πώς στο διάολο έχει καταντήσει έτσι η ζωή μας», μουρμουρίζει η μαμά στη διαδρομή. «Μια αηδία! Εσύ γιατί χασκογελάς τώρα σαν ηλίθια; Πεθαίνει κόσμος, Μαρκέλλα μου, δεν είναι αστείο! Ξυπνάμε και κοιμόμαστε με θάνατο».

Η Μαρκέλλα προσπαθεί να κρύψει το χαμόγελό της που εκνευρίζει τη μαμά.

αφού ταξιδεύεις στον ουρανό,

γιατί δεν έρχεσαι λίγο πιο κοντά μου;

Ο τσιριχτός ήχος ενός ασθενοφόρου τούς τρυπάει τ' αυτιά.

«Ο Μπάμπης», ακούγεται η φωνή μιας κυρίας από δίπλα τους. «Μέσα σε μια νύχτα τού γύρισε σε πνευμονία».

«Σαν τον κύριο Βαγγέλη από τον τρίτο, στην πολυκατοικία μας», απαντάει η μαμά και ξεφυσάνε ταυτόχρονα μαζί με την κυρία.

«Δεν θα τη βγάλουμε καθαρή», λέει η κυρία.

να ήμασταν αστροναύτες και να πηγαίναμε σε όποιο αστέρι θέλαμε,

γράφει η Μαρκέλλα κρυφά μέσα στην τσέπη της.

«Αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα στον θάνατο, δεν ξέρουν τι θα πει ζωή και χαρά», λέει η μαμά δείχνοντας τη Μαρκέλλα με το γαντοφορεμένο δάχτυλό της.

να ήμασταν σε έναν διαστημικό σταθμό φτιαγμένο από σύννεφα,

«Ολη μέρα σε μια οθόνη μπροστά, καμία φυσιολογική επαφή με άνθρωπο, σαν ρομπότ έχουνε καταντήσει», λέει η κυρία κοιτώντας με λύπηση τη Μαρκέλλα.

να ήμασταν σύννεφα που πετούν πάνω απ' όλες τις χώρες

Η ουρά έξω από το σούπερ μάρκετ είναι τεράστια όπως κάθε φορά. Ολη η γειτονιά μαζεύεται εκεί με μάσκες και αποστάσεις.

«Κρατήστε τις αποστάσεις, παρακαλώ», φωνάζει ο υπάλληλος του σούπερ μάρκετ.

Η ουρά αραιώνει αμέσως.

«Μα τον ακούς αυτόν που βήχει;», λέει η μαμά στον κύριο μπροστά της. «Τι ανευθυνότητα είναι αυτή!»

«Πηγαίνετε σπίτι σας, κύριε!», φωνάζει μια γυναίκα που μόλις έφτασε στο τέλος της ατελείωτης ουράς.

Αρχίζει σούσουρο και εκνευρισμός.

να παίρναμε ό,τι σχήμα θέλουμε

«Απαιτώ τώρα να φύγει ο κύριος από δω!», φωνάζει κάποιος.

Η μαμά τραβάει τη Μαρκέλλα στην άκρη του πεζοδρομίου. Το χέρι της τρέμει.

«Θα πάρουμε την αστυνομία», απειλεί κάποιος άλλος.

«Είστε όλοι τρελοί! Ο άνθρωπος θέλει βοήθεια», λέει μια κυρία.

θα ήμουν πεταλούδα με τεράστια φτερά

Η μαμά είναι πολύ αναστατωμένη.

«Πάει, έχει χαθεί το μέτρο πια, έχουμε γίνει ζώα», μουρμουρίζει και κοιτάζει τη Μαρκέλλα. «Πού να ξέρετε εσείς από αλληλεγγύη, ποίηση και τραγούδι, που γεννηθήκατε μέσα στον θάνατο και τις οθόνες. Ο κόσμος μας πάει κατά διαόλου κι αυτή η άθλια εικόνα με το κινητό είναι η ταφόπλακα του είδους μας».

θα ήμουν τα φτερά σου να σε πηγαίνω όπου θέλεις,

πού θέλεις;

θέλω μακριά

μακριά όσο ένα τραγούδι;

μακριά όσο ένα τραγούδι.


📍 Τελευταίο βιβλίο της Μ. Βατικιώτη είναι «Η συμμορία με τις μπλε κάλτσες: Ο Βαγγέλης ζει» (Αίολος, 2019)

ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Οι ελιγμοί μιας άπιαστης γραφής
Ο Παναγιώτης Κουσαθανάς απαθανατίζει την (παλιά) Μύκονο και τους κατοίκους της, και ο Κώστας Καβανόζης αποτυπώνει το ίχνος των φίλων και των συγγενών του μεταξύ ζωής και θανάτου.
Οι ελιγμοί μιας άπιαστης γραφής
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Εδώ αλλά όχι εδώ
Πρωτότυπες καλοκαιρινές ιστορίες ● Δώδεκα συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας γράφουν, αποκλειστικά για την «Εφ.Συν.» ένα διήγημα. Το αφηγηματικό νήμα πιάνει ο Κωνσταντίνος Πατσαρός.
Εδώ αλλά όχι εδώ
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Τα κατεστραμμένα σου έντερα, η τσακισμένη σου μέση
Ο Εντουάρ Λουί τάραξε τα λογοτεχνικά νερά άμα τη εμφανίσει του και δεν έπαψε έκτοτε να συζητιέται. Εδραίωσε τη φήμη του με την Ιστορία της βίας (2016), για να επανέλθει πρόπερσι με το Ποιος σκότωσε τον πατέρα...
Τα κατεστραμμένα σου έντερα, η τσακισμένη σου μέση
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Αίμα από φράουλες
Κυκλοφόρησε πρόσφατα το ημιτελές αφήγημα Φράουλες του Γιόζεφ Ροτ. Για τον μη τόπο, την ουτοπία της γενέθλιας πόλης του, γράφει ο Ροτ, ξεκινώντας την πρωτοπρόσωπη αφήγησή του με τον τόνο της παραδοσιακής...
Αίμα από φράουλες
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Πολιτικές του εμφυλίου
Η πολιτική θεωρία του εμφυλίου πολέμου γνωρίζει μια διακριτική άνθηση τα τελευταία χρόνια, συγκροτώντας ένα περιορισμένο αλλά πολύ ζωντανό πεδίο αντιπαράθεσης στο οποίο συμμετέχουν σημαντικοί φιλόσοφοι και...
Πολιτικές του εμφυλίου

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας