Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το γηροκομείο του πολιτισμού μας
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Το γηροκομείο του πολιτισμού μας

  • A-
  • A+

Ανθρωποι μονάχοι, έρημοι, παραιτημένοι, περιφρονημένοι. Κλεισμένοι σε τέσσερις τοίχους πεθαίνουν χωρίς κανέναν δίπλα τους, ένα χαμόγελο, ένα σφίξιμο του χεριού, ένα βλέμμα αποχαιρετισμού από τα επίγεια· δίχως έναν τελευταίο ασπασμό από αγαπημένα πρόσωπα. (Πού πάνε τέτοιες ώρες τα αγαπημένα πρόσωπα;).

Λοιπόν, τέτοιες ώρες η συντριπτική πλειονότητα νοσταλγεί την ηρεμία και την «κανονικότητά» της πριν από την επίθεση του ιού στα αγαθά της καθημερινότητας της ζωούλας της: την υλική της ευμάρεια, την ισχύ των καθημερινών συνηθειών της -και ας ήταν αυτός ο βίος ένας ανελέητος αγώνας για επιβίωση, ένα ατέλειωτο μεροδούλι-μεροφάι. Είμαστε σοβαροί; Αυτό ψάχναμε; Αυτός ήταν ο σκοπός; Η δουλοπρεπής επιβίωση;

Η διακόσμηση με ψεύτικα στολίδια της κεκοσμημένης ύπαρξής μας; Ισως ναι, τι να πει κανείς; Πού οδήγησαν η απερισκεψία και η μανία για απόκτηση «αγαθών»; Και όμως, όλα αυτά οδήγησαν και δημιούργησαν τη φρίκη στα γηροκομεία της Ισπανίας, αυτό, όμως, αρνούμαστε να το παραδεχτούμε ή αποφεύγουμε να το θίξουμε στις βαρύτιμες αναλύσεις μας.

Προβάλλει η άτεγκτη λογική ότι είναι προτιμότερο να πεθαίνουν οι υπερήλικες από ό,τι οι νεότεροι. Και είμαστε υπερήφανοι γι' αυτό; Ο πολιτισμός μας δηλαδή αδιαφορεί για την τύχη τους; Αυτήν την «εύνοια» τους επιφυλάσσει; Γονείς είναι και παππούδες και γιαγιάδες, δεν είναι ακριβώς αδέσποτα τετράποδα [που και γι' αυτά χύνει κανείς πικρό δάκρυ όταν τα βλέπει να ξεψυχάνε αβοήθητα και παραπεταμένα]. Είναι οδυνηρή η εργασία του εργαζόμενου σε εφημερίδα τέτοιες στιγμές, ειδικά όταν «συνοδεύεται» από προσωπικά προβλήματα.

♦♦♦

Ας πούμε ότι αφήνουμε κατά μέρος τον φόβο και τον πανικό. Πώς περπατά κανείς στον πόνο και στην αγωνία; Πώς αντέχεται τούτη η (δική του) έρημος; Προσπαθεί ο εαυτός να ανασάνει σε τόπους ψυχραιμίας· στέκεται δύσκολο. Παίρνει κουράγιο από τον τιτάνιο αγώνα ιατρών και νοσηλευτών, από τους επιστήμονες που καταφθάνουν από την Κούβα, από την αλληλεγγύη που εμφανίζεται σε πολλούς συνανθρώπους -ελπίζει στη βαθιά δύναμη της αγάπης προς τη ζωή, στους νέους ανθρώπους.

Στέκεται απέναντι στα καθεστώτα εξαίρεσης, μην παγιωθούν, μην εγχύσουν ολοκληρωτικές νοοτροπίες (εποχές Καρλ Σμιτ). Απεχθάνεται τους πολιτικούς, που ενώ καθύβριζαν και απαξίωναν το εθνικό σύστημα υγείας βγαίνουν τώρα και προτρέπουν τον κόσμο να χειροκροτάει στα μπαλκόνια τον αγώνα που κάνουν οι γιατροί του συστήματος αυτού που χλεύαζαν και υποβάθμιζαν. Και το κυριότερο: Δεν ντρέπονται -δεν θα ήταν χίλιες φορές καλύτερα να το βουλώσουν και να κοιτάξουν πώς θα ενισχυθεί το απεχθές αυτό σύστημα;

Είναι φανερό. Δεν ντρέπονται. Είναι θρασύτατοι, απαράδεκτοι, υποκριτές -και γι' αυτόν τον λόγο επικίνδυνοι. Να το θυμόμαστε αυτό όποτε συρρικνωθεί ο ιός. Να θυμόμαστε και αυτούς και τα παπαγαλάκια τους (αλλά με τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας δεν μπορείς να κάνεις τίποτε, άσε που μπορεί να σου επιτεθούν για αντισυναδελφική συμπεριφορά έτσι και στηλιτεύσεις τον ασύδοτο ψιττακισμό τους).

Αυτή η αφελής πίστη τους [πολιτικών και δημοσιογράφων-ψιττακών] στον ιδιωτικό τομέα οικοδόμησε τα γηροκομεία της Ισπανίας -και όλων των δυτικών χωρών.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Ο κορονοϊός και ο επαναστοχασμός
Τώρα συνειδητοποιήσαμε την αξία της ανθρώπινης ζωής; Οταν, κατά εκατομμύρια, πεθαίνουν άνθρωποι στη μαύρη ήπειρο από ασθένειες και ασιτία, πού είναι η δυτική συνείδηση, πού είναι η ανθρωπιά;
Ο κορονοϊός και ο επαναστοχασμός
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Για το ρίγος της αλληλεγγύης
Με την αλληλεγγύη η συνοχή του πέριξ του ποταμού τοπίου είναι τόση ώστε, παρά τη διακοπή της ροής, ο ποταμός [η ζωή] εξακολουθεί να κυλάει· κυλάει, κυλάει... δεν θα παύσει να κυλάει. Το πάθος για ζωή δεν μένει...
Για το ρίγος της αλληλεγγύης
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Οι αποστάσεις και η εμπιστοσύνη
Nα λοιπόν, εκόντες άκοντες, επιδιδόμαστε στην επαναξιολόγηση της κοινότητας, της ζωής της ίδιας. Οταν αυτό γίνεται υπό συνθήκες φόβου ή και πανικού, είναι πολύ δύσκολο να προβλέψει κανείς το εγγύς μέλλον της...
Οι αποστάσεις και η εμπιστοσύνη
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Οι ιεράρχες και η κοινότητα
Ολα τα είχαμε, οι ιεράρχες μάς έλειπαν, πολλοί εκ των οποίων δεν λένε, ακόμα, να απαγορεύσουν την προσέλευση των πιστών στις εκκλησίες. Δεν χωράνε εδώ μεταφυσικές ρητορείες, εδώ έχουμε να κάνουμε με την υγεία...
Οι ιεράρχες και η κοινότητα
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Οι ανακοινώσεις του πρωθυπουργού
Τι νόημα έχει να επαναλαμβάνει ο πρωθυπουργός τα μέτρα πρόληψης που μέρες πριν έχουν ανακοινώσει οι αρμόδιοι; Μήπως, για παράδειγμα, θα προσέξουμε καλύτερα τους παππούδες και τις γιαγιάδες επειδή στις...
Οι ανακοινώσεις του πρωθυπουργού
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Πρόσφυγες και ιός
Πολιτεία και Εκκλησία: έννοιες κενές, εντυπωσιακά ανυπόστατες όταν πρόκειται να λύσουν προβλήματα και φοβερές και τρομερές όταν ανέξοδα διακηρύσσουν τη δύναμή τους και την επιρροή τους στο πόπολο.
Πρόσφυγες και ιός

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας