Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η Κυπροποίηση της Ελλάδας
AP Photo/Petros Giannakouris

Η Κυπροποίηση της Ελλάδας

  • A-
  • A+

Στην Ελλάδα γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε με το “μολών λαβέ”, το “οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες”, “this is Sparta” που μαζί με άλλα ηρωικά, έρχονταν να δηλώσουν την εικόνα ενός αξιοπρεπή λαού, με ανυποχώρητη και ισχυρή εθνική συνείδηση.

Στην Κύπρο ήδη από την εποχή του Καποδίστρια, οι ιδέες αυτές βρήκαν πρόσφορο έδαφος και στους Ελληνοκύπριους, που αγκάλιασαν αυτό το δοξασμένο παρελθόν, που τους οδήγησε στο Ενωτικό κίνημα, αυτοπροσδιορζόμενοι ως μια «καθαρή» αρχαία φυλή και ως ιστορικοί συνεχιστές του Ελληνισμού.

Στην πιο πρόσφατη ιστορία της Κύπρου όταν αυτή βρισκόταν υπό Βρετανική κατοχή και μετά από διάφορες διακυμάνσεις, η ιδέα της ένωσης με την Ελλάδα άνθισε για τους ηρωϊκά μαχόμενους Έλληνες και Ελληνοκύπριους στο πλευρό των Βρετανών, μετά το επιτυχημένο τέλος του Β'παγκοσμίου πολέμου και το σύνθημα "Fight for Freedom and Greece" που κυκλοφορούσε. Οι Ελληνοκύπριοι θεώρησαν ότι οι Βρετανοί θα παρέδιδαν την Κύπρο στην Ελλάδα, ως ανταμοιβή του αγώνα της Ελλάδας.

Το πρόβλημα ήταν ότι για την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της Ελλάδας, η ένωση με την Κύπρο δεν φαίνεται να ήταν αντικείμενο προτεραιότητας και οι σχετικές αποφάσεις της, ρυθμίζονταν ανάλογα με την θετική ή αρνητική στάση που είχαν απέναντι στους Βρετανούς. Η αλλοπρόσαλλη στάση της Ελλάδας επέτρεψε στους Βρετανούς να βάλλουν στο παιχνίδι τους Τούρκους που ανέκαθεν θεωρούσαν την Κύπρο ως προέκταση της “Ανατολής” Η αξία που έχει η Κύπρος στο “Τουρκικό γίγνεσθαι”.αναφέρεται και στο “Στρατηγικό Βάθος”, (Stratejik Derinlink) του Davutoğlu λέγοντας “ότι κι αν ακόμα δεν υπήρχε ένας Τουρκοκύπριος, η Τουρκία πρέπει να ελέγχει τις Κυπριακές εξελίξεις γιατί η Κύπρος είναι απαραίτητη στους σχεδιασμούς της να καταστεί περιφερειακή υπερδύναμη με παγκόσμια εμβέλεια”.

Έτσι επί “Εθνάρχη” Κωνσταντίνου Καραμανλή, με τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, ιδρύθηκε ένα δικοινοτικό κράτος, το οποίο δεν ήταν η “Ένωσις” που οραματίζονταν οι αγωνιστές και υποστηρικτές της, του οποίου τελικά την ασφάλεια εγγυώνται πλέον τρεις “προστάτιδες” δυνάμεις Ελλάδα, Τουρκία και Βρετανία. Η προσπάθεια Κοτζιά να τροποποιηθεί το καθεστώς εγγυήσεων που επιχειρεί η Ελλάδα εκτιμάται ως ουτοπική, τόσο λόγω Τουρκίας, όσο και λόγω του ειδικού καθεστώτος που απολαμβάνουν οι εγκατεστημένες στρατιωτικές βάσεις της Βρετανίας στο νησί.

Σε κάθε περίπτωση το καθεστώς εγγυήσεων, ιστορικά, δεν ήταν κάτι άγνωστο για το μεγαλύτερο νησί της ΝΑ Μεσογείου, καθότι οι κάτοικοί του βρέθηκαν πολλές φορές κάτω από τον ζυγό κατακτητών: Ασσύριοι, Αιγύπτιοι, Πέρσες, Έλληνες, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Φράγκοι, Βενετοί, Οθωμανοί, μερικοί από αυτούς και τέλος Βρετανοί και στο βόρειο τρίτο αυτής εδώ και 46 χρόνια Τούρκοι. Είναι χαρακτηριστική η αμυντική θωράκιση του νησιού από τους Βενετούς, που όμως δεν ήταν ικανή να αποκρούσει τους Οθωμανούς στους οποίους, μετά την κατάκτησή τους, οι Ορθόδοξοι ελληνοκύπριοι πλήρωναν “χαράτσι” μέσω του εντεταλμένου γι'αυτό Αρχιεπισκόπου. Τέλος το 1878 μετά από το Συνέδριο του Βερολίνου (κάθε ομοιότητα με το πρόσφατο συνέδριο είναι συμπτωματική(;)) το νησί “εκμισθώθηκε” στους Βρετανούς από τους Οθωμανούς.

Η άμυνα κατά των επίδοξων εισβολέων του νησιού είχε αναληφθεί από τους εκάστοτε κατακτητές του. Η λογική της θέσης της παραμέτρου “Εθνική Άμυνα” σε δευτερεύοντα παράγοντα, υπάρχει και στην σημερινή κυβέρνηση της Κύπρου. Έτσι ο Πρόεδρός της κ. Αναστασιάδης, στην 73η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ευκρινώς αναφέρει “Συμμεριζόμαστε πλήρως την έννοια της υπεροχής της διπλωματίας στην ειρηνευτική διαδικασία και την επίλυση συγκρούσεων και τον υποστηρικτικό, αλλά καταλυτικό, ρόλο των ειρηνευτικών αποστολών (peace keeping operations Σ.Σ. Κυανόκρανοι;;;) σε αυτήν. Πρέπει όμως να παραδεχτούμε ότι το πρώτο τίθεται σε κίνδυνο χωρίς το τελευταίο και ότι, ελλείψει διαπραγματευτικής διαδικασίας, η ανάγκη ειρηνευτικών αποστολών, καθίσταται πολύ μεγαλύτερη και απαραίτητη. Από αυτή την άποψη, η κατάσταση στη χώρα μου αποτελεί ένα σημαντικό παράδειγμα”.

Το ίδιο επαναλαμβάνει και για την κατάσταση που επικρατεί στην ΑΟΖ της Κύπρου από την κατάληψη μέρους της από την Τουρκία για θαλάσσιες γεωτρήσεις. Η κυβέρνηση της Κύπρου παραπέμπει τη λύση του θέματος στο Διεθνές δικαστήριο και χρησιμοποιεί διπλωματικά και αστυνομικά εργαλεία, στερούμενη αμυντικών δυνατοτήτων ενδεχομένως και από επιλογή. Σε αυτό βέβαια έχει συμβάλει και το εμπάργκο όπλων που έχουν επιβάλλει στην Τουρκία και την Κυπριακή Δημοκρατία οι ΗΠΑ, μετά την εισβολή του “Αττίλα” το 1974, που όμως για τους Τούρκους διατηρήθηκε μόνο για τέσσερα χρόνια (1978), με απόφαση του τότε Προέδρου Κάρτερ.
Όμως μεταξύ άλλων ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, στην υπόψη συνέλευση, είχε πει και ότι: “Η αποστολή μας βασίζεται στο όραμα και τη φιλοδοξία μας να είμαστε φάρος σταθερότητας, προβλεψιμότητας (predictability) και δημιουργίας συνεργιών για την προώθηση της κοινής ευημερίας και σταθερότητας για όλους”.

Η προβλεψιμότητα φαίνεται ότι αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στην περίπτωση αναζήτησης εξωτερικής βοήθειας, καθότι ο συνδράμων θα πρέπει να είναι σίγουρος για τις προθέσεις του ευεργετούμενου και την διασφάλιση των συμφερόντων του.

Την αντίληψη αυτή περί προβλεψιμότητας έχει υιοθετήσει πλήρως και η Ελληνική κυβέρνηση, που, όπως και η προηγούμενη του ΣΥΡΙΖΑ, έχει προετοιμάσει το έδαφος για τον χαρακτηρισμό της Χώρας μας ως διεκπεραιωτή συμφερόντων. Έτσι, με την Ελληνική Βουλή να έχει εγκρίνει το σχέδιο “αμοιβαίας” αμυντικής συνεργασίας με την Αμερική που είχε σχεδιαστεί και εξελιχθεί από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ο Έλληνας πρωθυπουργός ως φίλαρχος μιας ιδιότυπης νεοαποικίας, ανέφερε δύο φορές κατά την πρόσφατη συνάντησή του με τον Trump ότι η Ελλάδα είναι ένας προβλέψιμος σύμμαχος της Αμερικής. Ενδεχομένως και να ήθελε να αντιπαραβάλλει την “predictable” στάση της Ελληνικής κυβέρνησης με την, κατ'αυτόν, “unpredictable” συμπεριφορά του Τούρκου προέδρου.

Στην περίπτωση αυτή έκανε τρία λάθη: Πρώτον απευθυνόταν σε έναν άνθρωπο που τον είχε βάλει στον “αυτόματο”, δεύτερο μιλούσε σε έναν άνθρωπο που είχε την ίδια ιδιοσυγκρασία με αυτόν που προσπαθούσε να εκθέσει και τρίτο και σπουδαιότερο, η συμπεριφορά του Τούρκου προέδρου είναι κατ' εξοχήν προβλέψιμη. Όλες οι κινήσεις της Τουρκίας έχουν σχεδιαστεί, όπως έχω γράψει και σε προηγούμενα άρθρα μου στην ΕΦΣΥΝ, πριν από πολλά χρόνια, ενώ την τελευταία δεκαετία έχει κατορθώσει να αναδειχθεί σαν υπολογίσιμη ναυτική δύναμη, όντας συνεπής στην τήρηση ενός σχεδίου αναβάθμισης των θαλασσίων επιχειρησιακών δυνατοτήτων της, που πλέον της επιτρέπει να λειτουργεί σαν ο “μπαμπούλας” της περιοχής (μπλε πατρίδα την ονομάζει) και ένεκα τούτου να θέτει, κατά το δοκούν και σε τακτικά διαστήματα, τις Ελληνικές Ένοπλες σε κατάσταση επιφυλακής, δοκιμάζοντάς τες.

Βέβαια το “απρόβλεπτο” που επικαλούνται οι Ελληνικές κυβερνήσεις έχει αποδέκτη όχι τον Trump αλλά τον Ελληνικό λαό, καθότι για το “προβλεπόμενο” θα έπρεπε να κάνουν κάτι, κάτι το οποίο είτε δεν επιθυμούν, είτε είναι ανίκανοι να αντιμετωπίσουν. Η συμπεριφορά αυτή, της παρούσας, της προηγούμενης και της προ -προηγούμενης κυβέρνησης, οδηγεί σε μονόδρομους, λέξη που πολλές φορές έχουμε ακούσει τελευταία από παρόντα και τέως ηγετικά στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί οι μονόδρομοι συμπίπτουν με συγκεκριμένα οικονομικά και όχι μόνο, συμφέροντα.

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας το ανέφερε με ευκρίνεια κατά την ψήφιση της “αμοιβαίας” αμυντικής συμφωνίας Ελλάδας, ΗΠΑ στην Βουλή των Ελλήνων. “Το πνεύμα της συμφωνίας στηρίζεται στην Κοινωνία Συμφερόντων” είπε ο κ. Παναγιωτόπουλος περιορίζοντας τις εντυπώσεις που άφησε στο παρελθόν το περί “ματώματος” των Ελλήνων στρατιωτών δίπλα στους Αμερικάνους συντρόφους τους.

Από αυτή τη συμφωνία η Ελλάδα θα κερδίσει, κατά τον Υπουργό, την ενισχυμένη παρουσία των Αμερικανών, επενδύσεις 21 εκατομμυρίων δολαρίων σε υποδομές “κοινής χρήσης” και κάλυψη στρατιωτικών αναγκών των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων από παραχώρηση μεταχειρισμένου Αμερικάνικου Αμυντικού Υλικού, που αυτή τη φορά θα έχουν την δυνατότητα να επιλέξουν.

Για όλα αυτά τα “σημαντικά”, η Ελλάδα θα παραχωρήσει μεταξύ άλλων την ευκολία χρήσης τριών στρατοπέδων και ενός λιμανιού, την αποκλειστική χρήση συχνοτήτων και θα απόσχει, κατά περίπτωση, από την αναζήτηση ΦΠΑ και δασμών.

Σε όλους αυτούς για τους οποίους όλα αυτά φαίνονται ανισοβαρή και παραπέμπουν σε κάποιο βαθμό στην κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην Κύπρο και αφορά στην Βρετανική στρατιωτική παρουσία, ο Υπουργός Εξωτερικών κ. Δένδιας έθεσε μερικούς φιλοσοφικούς προβληματισμούς, σχετικά με τα όρια μεταξύ εθνικών μειοδοτών, υποτελών, εθελόδουλων και πατριωτών και υπερπατριωτών. “Υπηρετούμε την ανεξαρτησία και την ευημερία της Χώρας” είπε.

Συνεπής με την αντίληψη περί προβλεπτικότητας η μη, της Ελληνικής πραγματικότητας, στο τέλος της ομιλίας του ο Πρωθυπουργός, είπε ότι για την Ελλάδα η συμφωνία “θα είναι ένα απρόβλεπτο κέρδος” και το νομοσχέδιο εγκρίθηκε με τις ψήφους της ΝΔ, του ΚΙΝ.ΑΛΛ. και το “παρών” του ΣΥΡΙΖΑ.

Ήταν μια αναμενόμενη ψήφος των τριών κομμάτων που φλερτάρουν με την εξουσία, γιατί ο μέχρι πρότινος, για κάποιους, απεχθής Αμερικάνικος παράγων, τώρα μετά από τις συνέπειες, που είχαν τα δέκα χρόνια μνημόνια στην Εθνική κυριαρχία, λειτουργεί για να καλύψει έστω και προσχηματικά την ανικανότητά τους να εκπονήσουν μια ρεαλιστική Πολιτική Εθνικής Άμυνας και να την υλοποιήσουν στο στρατιωτικό σκέλος με μια αντίστοιχη Εθνική Στρατιωτική Στρατηγική και τα σχετικά Επιχειρησιακά Σχέδια. Η ανικανότητα αυτή επιβεβαιώθηκε από το γεγονός ότι η συζήτηση για ένα τόσο σοβαρό θέμα, που αφορούσε την άμυνα της χώρας, τελικά εκφυλίστηκε σε αναφορές περί “νταβατζίδων” του ποδοσφαίρου.

Σε κάθε περίπτωση στη συμφωνία αυτή, η Αμερικάνικη παρουσία στην Ελλάδα συνδέθηκε άμεσα με την αντιμετώπιση της Τουρκικής προκλητικότητας, έτσι κάποιο μαθηματικό και ενδεχομένως διεστραμμένο μυαλό, θα μπορούσε να βγάλει το συμπέρασμα ότι όσο αυξάνει η Τουρκική προκλητικότητα, τόσο περισσότερο είναι αναγκαία η Αμερικάνικη παρουσία και συμβολή. Ο νοών νοείτω.

Δυστυχώς ο Ελληνικός λαός θα πρέπει από εδώ και πέρα να συνηθίσει να παρακολουθεί στην τηλεόραση τις διαδρομές του κάθε Oruc Reis στο Αιγαίο και την ΝΑ Μεσόγειο, βάζοντας στην άκρη υπερπατριωτικές, κατά τον κ. Δένδια, αντιλήψεις περιμένοντας την ευημερία που αυτός επικαλείται και οραματιζόμενος την εξίσωση του κατά κεφαλήν εισοδήματός του με αυτό της Κύπρου, μια και βρέθηκαν σύμμαχοι να “ματώσουν” μαζί του και να αναλάβουν, όπως και εκείνης, μέρος του φορτίου της εξωτερικής (προς το παρόν) ασφάλειας της Χώρας.
 

(*) Υποπτέραρχος (Ι) ε.α.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Πραγματισμός στην αντιμετώπιση της Τουρκίας
Πώς πιστεύουν οι Ελληνες και οι Ελληνίδες πως πρέπει να διαχειριστούμε την όλο και περισσότερο δύσκολη γείτονα; Τι συνέπειες έχει η συνεχώς ενισχυόμενη αίσθηση της απειλής που βιώνουμε από την Τουρκία στον...
Πραγματισμός στην αντιμετώπιση της Τουρκίας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η Τουρκία κινείται ξεκάθαρα εκτός κανόνων του Διεθνούς Δικαίου
Η επίσκεψη του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ είχε θετικό πρόσημο. Δύσκολο να το αντιληφθούν αυτό όσοι δεν γνωρίζουν τις έννοιες της εθνικής στρατηγικής και συναίνεσης, που είχαν ως επάγγελμα τον «αντιαμερικανισμό» για...
Η Τουρκία κινείται ξεκάθαρα εκτός κανόνων του Διεθνούς Δικαίου
ΑΠΟΨΕΙΣ
Τι γίνεται με την Κίνα;
Τις υπεράνθρωπες διαστάσεις του ηγέτη μιας γης που δεν την αντιλαμβάνονταν ως χώρα, όπως τις άλλες χώρες, αλλά ως κάτι που το πεπρωμένο του προστατεύεται από την Εντολή του Ουρανού, τις συγκεντρώνει σήμερα ο...
Τι γίνεται με την Κίνα;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Οχι αναλώσιμοι οι Ελληνες και Τούρκοι φαντάροι
Τον τελευταίο καιρό γινόμαστε μάρτυρες μιας αδιάλειπτης ροής ειδήσεων που αφορά τα τεκταινόμενα του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού, με κεντρικό πυλώνα συζήτησης κάποιο επικείμενο θερμό επεισόδιο και έναν...
Οχι αναλώσιμοι οι Ελληνες και Τούρκοι φαντάροι
ΑΠΟΨΕΙΣ
Διεθνής εκστρατεία για την Κύπρο
Διεθνή εκστρατεία για την «αυθεντική» Μακεδονία υποσχέθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στις 13 Ιουνίου μιλώντας στη Θεσσαλονίκη. Δεν είπε για το όνομα...
Διεθνής εκστρατεία για την Κύπρο
ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Αποστολάκης: Η Αθήνα είναι σε συνεννόηση με τους συμμάχους
Η προκλητική γραμμή που έχει υιοθετήσει η Άγκυρα στην ανατολική Μεσόγειο δεν έμεινε αναπάντητη από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας.
Αποστολάκης: Η Αθήνα είναι σε συνεννόηση με τους συμμάχους

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας