Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Fear Inoculum: Τελικά οι Tool άλλαξαν αυτά τα δεκατρία χρόνια ή εμείς;

Fear Inoculum: Τελικά οι Tool άλλαξαν αυτά τα δεκατρία χρόνια ή εμείς;

  • A-
  • A+

Για οποιονδήποτε παρακολουθεί τη rock μουσική, έχει μια σύνδεση internet και γενικότερα δεν ζει κάτω από μια πέτρα, τον τελευταίο μήνα τα νέα έχουν κατακλύσει newsfeeds, ενημερώσεις γνωστών και φίλων, δηλώσεις διασήμων και είναι μισό βήμα πριν τα δελτία ειδήσεων. 

Το “Fear Inoculum”, το album που οι Tool ετοίμαζαν εν κρυπτώ τα τελευταία 13 χρόνια, κυκλοφόρησε την προτελευταία μέρα του Αυγούστου και ο κόσμος αγωνίζεται να το διαχειριστεί. 

Ο λόγος που μια ακόμα rock κυκλοφορία ανάμεσα σε τόσες άλλες διαφέρει τόσο, έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι Καλιφορνέζοι ποτέ δεν ήταν ένα σχήμα όπως όλα τα άλλα. Στα 30 χρόνια της ύπαρξης τους και διατηρώντας πάντα ένα μυστηριακό προφίλ, κατάφεραν να χτίσουν έναν απόλυτα προσωπικό ήχο, να αφήσουν ανεξίτηλο αποτύπωμα στο σύνολο του rock'n'roll και ταυτόχρονα να μείνουν μακριά από τον ψηφιακό κόσμο και την κουλτούρα της γρήγορης και ευκαιριακής κατανάλωσης. 

Όλα αυτά τους έφεραν σε θέση να μπορούν να διατηρούν μια τεράστια βάση αφοσιωμένων οπαδών, που ανέκαθεν απογείωναν εμπορικά τις κυκλοφορίες και τις ζωντανές εμφανίσεις τους, όσο σπάνιες και αν ήταν, όσο απρόσιτοι και να ήταν οι ίδιοι και όσο μη εύπεπτες και περίπλοκες ήταν οι δομές της μουσικής τους. 

Προφανώς και υπάρχει ένα παράδοξο εδώ, καθώς το star system πάντοτε υποδείκνυε ότι η μεν εμπορική επιτυχία έρχεται από την υπερπροβολή και στον αντίποδα, η καλλιτεχνική εκτίμηση αποδίδεται ευκολότερα σε απομονωμένες και εκκεντρικές περσόνες. Στην περίπτωση μας συμβαίνουν και τα δύο καθώς δεν έχει υπάρξει κυκλοφορία τους - ανεξαρτήτως τιμής και συλλεκτικής αξίας – που να μη γίνεται ανάρπαστη, δεν έχει υπάρξει ζωντανή τους εμφάνιση ανά τον κόσμο που να μην έχει συρρεύσει το κοινό και ταυτόχρονα η rock ιντελιγκέντσια τους έχει τοποθετήσει σε μια ελίτ σχημάτων που η συνολική τους στάση, η επιρροή και η πρωτοτυπία τους κάνει να στέκουν σε ένα υψηλότερο βάθρο εκτίμησης, μαζί με τους Pink Floyd, τους King Crimson, τους Meshuggah, τους Rush. 

Όλα αυτά μας φέρνουν στο 2019 και το “Fear Inoculum” album, όπου κάποια πράγματα έχουν παραμείνει τα ίδια στην Tool μεθοδολογία αλλά και κάποια έχουν αλλάξει. 


Οι αλλαγές; Φέτος για πρώτη φορά οι ήρωες μας αφέθηκαν στα χέρια της ψηφιακής μουσικής και ύστερα από πεισματικές αρνήσεις ετών, δέχτηκαν να συμπεριλάβουν τον κατάλογο τους στις σχετικές πλατφόρμες. Για πρώτη φορά οι πάροχοι που άλλαξαν τη μορφή της βιομηχανίας φιλοξενούν τους Tool και η επιτυχία είναι σαρωτική, με τις πρώτες θέσεις να καταλαμβάνονται από τις 5 κυκλοφορίες τους, τα “10,000 Days” (2006), “Lateralus” (2001), “Aenima” (1996), “Undertow” (1993) και “Opiate” (1992). Με τo φετινό album μάλιστα, μπήκαν πιο βαθιά στο παιχνίδι, δίνοντας 3 επιπλέον κομμάτια σαν bonus μόνο για την ψηφιακή έκδοση. 

Τι δεν έχει αλλάξει; Φυσικά το μουσικό ύφος. Κανείς δεν περίμενε δραστικές αλλαγές σε αυτό τον τομέα και το μακρόσυρτο, ατμοσφαιρικό heavy alternative που (ας είμαστε ειλικρινείς) είναι η τελευταία μεγάλη ηχητική καινοτομία που έχει να παρουσιάσει το rock ετούτο τον αιώνα, εξυπηρετείται στο μέγιστο βαθμό. Δεν έχει αλλάξει η αβίαστη πολυμορφία στα τύμπανα του Danny Carey, ο Maynard Keenan συνεχίζει να αποδίδει φαινομενικά μη απαιτητικές φωνητικές γραμμές, που όμως κανείς δεν έχει καταφέρει να αναπαράγει επιτυχημένα, ο Justin Chancellor κρατάει με το μπάσο του άνετα το οικοδόμημα όρθιο όση ώρα ο Adam Jones επιδίδεται όσο ποτέ άλλοτε σε πειραματισμούς με τα πετάλια του και κιθαριστικά solos που δε φοβούνται το χρονόμετρο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το κάθε ένα συστατικό που συμπληρώνει την Tool συνταγή είναι στη θέση του και σηκώνει το βάρος που του αναλογεί. Μέχρι λοιπόν να φτάσει η ώρα της αναλυτικής σταχυολόγησης (το απόλυτο τίμημα της επιτυχίας) από τους φανατικούς ακροατές, όλα φαίνεται να είναι στη θέση τους.  


Εδώ είναι λοιπόν ακριβώς το σημείο που αυτό το ορόσημο στην πορεία των Tool διαφοροποιείται σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα. Έως τώρα, οι Tool δεν είχαν κυκλοφορήσει ποτέ album σε έναν κόσμο που τα social media ήταν τόσο διαδεδομένα. Το 2006, το Facebook ήταν πολύ φρέσκο, το Instagram ανύπαρκτο και η χρήση του internet γενικώς για ψυχαγωγικούς σκοπούς περιοριζόταν στα online video games. Οι πλατφόρμες άποψης δε διαμόρφωναν ούτε τακτικές καλλιτεχνικής έκφρασης και το σημαντικότερο, ούτε συμπεριφορές του ευρέως κοινού. Προφανώς και είναι μια αναπόφευκτη εξέλιξη, προφανώς και θα πρέπει να είναι κάποιος οπισθοδρομικός κρετίνος για να αντιτίθεται στο πως λειτουργεί πλέον ο κόσμος. Είναι απαραίτητο όμως να μπουν τα πράγματα πίσω από το κατάλληλο πρίσμα. 

Μέσα λοιπόν στη βροχή πληροφορίας και άποψης (συνυπολογίζοντας μάλιστα πόσο συχνά τα δυο συγχέονται), κάνουμε όλοι το λάθος να θέσουμε το “Fear Inoculum” σε μια πλάστιγγα αξιολόγησης λες και είναι απλά το νέο album ενός rock σχήματος. Δεν είναι καθόλου κάτι τέτοιο. Αυτή η διαδικασία έχει νόημα όταν έχουμε να κάνουμε με λειτουργικούς καλλιτέχνες που ακολουθούν το σύνηθες μοτίβο album-περιοδεία-σύνθεση, σε επανάληψη ανα 2-3 χρόνια. Σε αυτό το επίπεδο θα βάζαμε αυτά τα κομμάτια σε σύγκριση με τα προηγούμενα, ή σε σχέση με ότι άρεσε στον καθένα μας από τη δισκογραφία τους, ή αναλογικά με το τι θα περιμέναμε να είχαν κάνει σε αυτά τα 13 χρόνια που μεσολάβησαν. Οι Tool όμως, δεν ήταν ποτέ τέτοια κατηγορία συγκροτήματος. 

Στο βαθμό που νιώθω ότι είναι δίκαιο, η κάθε μια κυκλοφορία τους έχει το ρόλο μιας ακόμα κολώνας που δουλειά της είναι να στηρίζει το συνολικό οικοδόμημα. Σε ένα κτίριο, δε θα έμπαινε κανείς στη διαδικασία να αξιολογήσει τη μια κολώνα σε σχέση με την προηγούμενη, έτσι δεν είναι;  Εφόσον το κτίσμα συνεχίζει να στέκει και να μεγαλώνει, θεωρούμε πως όλα βαίνουν καλώς. Το “Fear Inoculum” είναι μια τέτοια κολώνα. Δεν του λείπει κάτι, δε θα γκρεμιστεί μετά την πρώτη εντύπωση, σίγουρα δεν είναι πρόχειρα φτιαγμένο, η ποιότητα των υλικών συνεχίζει με χαρακτηριστική άνεση να είναι ανώτερη από οτιδήποτε άλλο κυκλοφορεί στην αγορά και κανείς δε μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό.

Πως εξηγείται λοιπόν η σχετική γκρίνια που αναδύεται από τις προαναφερθείσες πλατφόρμες άποψης; Υπάρχει πολύς κόσμος που έσπευσε να δηλώσει τον μη εντυπωσιασμό του από το πολυαναμενόμενο album, και παρόλο που είναι ηλίου φαεινότερον ότι η υπομονή και η ψυχραιμία δεν έχουν βρει ακόμα το δρόμο τους στον κόσμο των ιντερνετικών απόψεων, θα ήταν άδικο να τις καταδικάσουμε συλλήβδην σε ανυποληψία, μόνο και μόνο επειδή είναι τέτοιες. Πολλοί μεγάλωσαν με τους Tool, έμαθαν μέσω αυτών να ξεχωρίζουν την ποιοτική μουσική, πέρασαν δεκαετίες έχοντας αυτούς τους δίσκους ως τον πήχη και πλέον με την εμπειρία που αποκόμισαν, δε νιώθουν ικανοποιημένοι από αυτό που περίμεναν από αυτούς τα τελευταία 13 χρόνια. Μήπως όμως άθελα μας απαντήσαμε την ερώτηση;

Κυκλοφορεί ένα πετυχημένο meme που υπονοεί ότι δε μας αρέσει το “Fear Inoculum” επειδή δεν περάσαμε ακόμα 20 χρόνια ακούγοντας το. Ίσως έχει δίκιο. Προσωπικά μπήκα στο Tool σύμπαν, ακούγοντας το “Lateralus” όταν βγήκε, στα 21 μου. Όλοι μας έχουμε ένα αντίστοιχο σημείο ένταξης, σε τρυφερή μουσικά ηλικία, που όλα ακούγονταν καλύτερα. Ποιος δεν παραδέχεται ότι τα πιο αγαπημένα του τραγούδια είναι εκείνα που άκουσε στα 14; Πόσο πιο συναρπαστικά ήταν όλα τότε; 

Ας είμαστε ειλικρινείς τώρα. Οι Tool άλλαξαν μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια ή εμείς και η εποχή μας; Είναι ένα απλό ερώτημα. Ήταν όλα στη μουσική παλιότερα καλύτερα, ή εμείς τα νιώθαμε όλα πιο μαγικά επειδή ήμασταν νέοι;

   

ΜΟΥΣΙΚΑ ΝΕΑ
Και το όνομα αυτού...
Αναμονή τέλος για τον επικείμενο καινούργιο δίσκο των Tool, με την αμερικανική μπάντα να ανακοινώνει ότι το όνομά του θα είναι “Fear Inoculum”.
Και το όνομα αυτού...
ΜΟΥΣΙΚΑ ΝΕΑ
Κάτι κινείται στο στρατόπεδο των Tool
Εάν μπορούμε να πούμε κάτι με βεβαιότητα για τους Tool είναι ότι ξέρουν να μας κρατούν πραγματικά σε αγωνία και τώρα, μόλις λίγες εβδομάδες πριν από την κυκλοφορία του νέους album συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο.
Κάτι κινείται στο στρατόπεδο των Tool
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Generation Y: Τραγουδοποιητική, ευαισθησία και δεινόσαυροι
Ο τελευταίος δίσκος του υπερδραστήριου ερμηνευτή, τραγουδοποιού και παραγωγού, Δημήτρη Πολιούδη, που ακολουθώ σε όποια μπάντα, είναι αναμφίβολα η πιο ώριμη δουλειά του και για πάρα πολλούς λόγους η πιο...
Generation Y: Τραγουδοποιητική, ευαισθησία και δεινόσαυροι
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Αποχαιρετώντας το 2018 με δέκα εξαιρετικούς ελληνικούς δίσκους
Ήρθε για ακόμη μία χρονιά η ώρα της… «σπαζοκεφαλιάς». Ποιος είναι ο καλύτερος ελληνικός δίσκος για τη χρονιά που τελείωσε; Ποιος καλλιτέχνης και ποιο σχήμα μας εντυπωσίασε με τη δουλειά του; Στην efsyn city...
Αποχαιρετώντας το 2018 με δέκα εξαιρετικούς ελληνικούς δίσκους
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
«Μουσική μας πρόταση είναι η αλληλεγγύη»
Συναντήσαμε τους Empty Frame λίγο μετά την κυκλοφορία του 3ου άλμπουμ τους «Who wants to ride the horse» και λίγο πριν από τη συναυλία τους στο ΙΛΙΟΝ Plus, την ερχόμενη Παρασκευή 23 Μαρτίου, στην οποία θα...
«Μουσική μας πρόταση είναι η αλληλεγγύη»
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
«Ομαδική δουλειά, πίστη και αφοσίωση στον στόχο»
Η αλήθεια είναι ότι οι Verbal Delirium έχουν μια ξεχωριστή πορεία στην ελληνική progressive σκηνή. Είναι από τις «παλιές καραβάνες» της σκηνής, αλλά ούτε στατικοί έμειναν ούτε θέλησαν να περιοριστούν εντός...
«Ομαδική δουλειά, πίστη και αφοσίωση στον στόχο»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας