Τι είν’ η πατρίδα μας

apergia.jpg

ΕUROKINISSI/ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Αν θέλουμε να δώσουμε μια σύντομη και περιεκτική απάντηση στο ερώτημα του τίτλου, νομίζω πως μπορούμε να πούμε ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να οριστεί ως ανελέητο και αδίστακτο εργοδοτικό κράτος. Για να σεβαστούμε, μάλιστα, το γνωστικό κεκτημένο των ευαίσθητων φιλελεύθερων μπορούμε να ισχυριστούμε, χωρίς μεγάλη υπερβολή, πως πρόκειται, σε ό,τι αφορά την κοινωνική πλειοψηφία, για ένα είδος ιδιότυπου, πρωτοφανούς στην Ιστορία, «ολοκληρωτικού» κράτους.

Η πατρίδα μας είναι μια εργοδοτική δικτατορία.

Οι εργαζόμενοι στερούνται ακόμη και τα στοιχειώδη δικαιώματά τους και, κυρίως, στερούνται τις ελάχιστες προϋποθέσεις άσκησής τους. Είναι σε τέτοιο βαθμό εξαρτημένοι από τα αφεντικά, που αδυνατούν και να σκεφτούν ακόμη πως θα μπορούσαν να διεκδικήσουν το παραμικρό. Η καθημερινή τους συνθήκη είναι η ανοιχτή τρομοκρατία του χειρότερου είδους.

Με το ένα τρίτο σχεδόν του εργατικού δυναμικού, όπως δείχνει η τελευταία έρευνα του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, στην ανεργία, δεν έχουν παρά να δεχτούν όχι τον ευτελισμό του εισοδήματός τους, αλλά και την άποψη των εργοδοτών πως περίπου τους κάνουν χάρη. Γι’ αυτό, άλλωστε, οι τελευταίοι θεωρούν εαυτούς καθόλα νομιμοποιημένους να πληρώνουν και να ασφαλίζουν για μερική απασχόληση, ενώ οι εργάτες και οι υπάλληλοί τους δουλεύουν περισσότερο από πλήρως. Ή να μην πληρώνουν άνω του 90% των πραγματοποιούμενων υπερωριών. Ή και να μην πληρώνουν και καθόλου ή να ευαρεστούνται στη χάση και στη φέξη. Διότι, ως γνωστόν, «άμα δεν σ’ αρέσει, ο δρόμος ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα».

Πρόκειται για πραγματική και ακραία δουλοπαροικία. Κατάσταση που δεν επιδέχεται ευφημισμούς ούτε «παράλληλα προγράμματα». Ο Μαρξ επέμενε να περιγράφει την απόλυτη εξουσία του εργοδότη πάνω στον υπάλληλό του με την αναφορά στην εντολή «Απαγορεύεται η είσοδος στους μη έχοντας εργασίαν», που στόλιζε τις πύλες των χώρων δουλειάς.

Στην Ελλάδα των Μνημονίων αυτός ο εργοδοτικός δεσποτισμός έχει επεκταθεί στο σύνολο της κοινωνικής πραγματικότητας. Ολα καθορίζονται απροκάλυπτα από τις επιθυμίες των αφεντικών, των «επενδυτών», των «ανθρώπων που επιχειρούν». Γι’ αυτό και με τόση άνεση διεθνείς οργανισμοί, αλλά και ο δικός μας δυσώνυμος ΣΕΒ, μπορούν να αναλύουν την κατάσταση της εργατικής τάξης χρησιμοποιώντας τα μελανότερα χρώματα και, ταυτόχρονα, χωρίς ντροπή, να ισχυρίζονται πως γι’ αυτή την ομολογημένη αθλιότητα ευθύνεται εν τέλει… ο Χατζηπετρής. Οι ίδιοι, πάντως, όχι μόνο δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη, αλλά αποτελούν και τη μοναδική ελπίδα των μισθωτών, των ανέργων και των, εν γένει, ενδεών.

Είναι χαρακτηριστικό πως η τελευταία έκθεση του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών -τι περίεργο όνομα για όσους νομίζουν πως και οι Βιομηχανίες δεν είναι παρά ένα είδος Επιχειρήσεων- καταλήγει ότι η μόνη λύση παραμένει η συνέχιση των «μεταρρυθμίσεων» και η μείωση της φορολογικής «επιβάρυνσης των επιχειρήσεων». Και μαζί, βεβαίως, η διατήρηση της δημοσιονομικά σιδηράς διαχείρισης.

Πάει να πει, δηλαδή, να συνεχίσουμε να πληρώνουμε όλοι οι άλλοι τους φόρους -αλλιώς είναι αδύνατη η δημοσιονομική ισορροπία- για να μην πληρώνουν αυτοί, να συνεχίσουμε να «μεταρρυθμιζόμαστε», έως ότου ο Ολιβερ Τουίστ γίνει πρότυπο επιτυχίας στη ζωή.

Γιατί, όπως λέει ο Μητσοτάκης, πρέπει να πάψουμε να φθονούμε «όσους τα καταφέρνουν». Γενικότερα, «να σταματήσουν οι μετριότητες να εμποδίζουν την προκοπή των αρίστων», όπως ο ίδιος και οι 106 αντιγραφείς των Πατρών.

Ο παγκόσμιος αετονύχης του χρήματος Γουόρεν Μπάφετ, στην αρχή της κρίσης, είχε διατυπώσει τη -διάσημη έκτοτε- πρόταση: «Η ταξική πάλη υπάρχει και, ευτυχώς, είναι η δική μου τάξη που νικάει»!

Αυτή η πρόταση έμελλε να αποκτήσει την απόλυτη ονομαστική της αξία στη χώρα μας.

Αυτό είν’ η πατρίδα μας, λοιπόν.

Μια ακραία εργοδοτική δικτατορία. Και, ταυτόχρονα, ένα πείραμα κοινωνικής μηχανικής με παγκόσμια σημασία.

Λένε συχνά διάφοροι «νουνεχείς» πως δεν θα πρέπει να ρίχνουμε τις ευθύνες για τη δυστυχία μας στους ξένους. Εχουν δίκιο, έστω κι αν πολλοί «ξένοι» πια δέχονται ότι πολλά από όσα έγιναν δεν ήταν παρά για τη διάσωση ενίων γαλλικών και γερμανικών τραπεζών. Ή πως το ελληνικό «πρόγραμμα» ήταν, από επιστημονικής απόψεως, που λένε, τέτοια παπάντζα, που αν έκανε, σε μια άσκηση στο μάθημα της μακροοικονομίας ή της δημόσιας οικονομικής, ένας προπτυχιακός φοιτητής τα μισά υπολογιστικά λάθη, όχι δεν θα περνούσε, αλλά θα διαγραφόταν διά παντός από το τμήμα.

Εχουν δίκιο οι νουνεχείς στο μέτρο που, πράγματι, οι πρώτοι υπεύθυνοι για τη βασανιστική μας κατάντια είναι τα δικά μας αφεντικά, οι ντόπιοι εκμεταλλευτές. Και το ενιαίο και διαχρονικό πολιτικό μας σύστημα που τόσο τους υπηρετεί και τους χαϊδεύει. Οχι, βέβαια, τους κακούς, ανάμεσά τους. Αλλά τους άλλους, τους πολλούς (!), που ασκούν την «υγιή επιχειρηματικότητα» και μπορούν να συμβάλλουν τα μέγιστα στη «δίκαιη ανάπτυξη».

Κούνια που μας κούναγε.

* εκπαιδευτικός

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ