Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Μνημόσυνο στα ζώα που φάγαμε
ΦΩΤ.: ΑΡΧΕΙΟΥ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Μνημόσυνο στα ζώα που φάγαμε

  • A-
  • A+

Σ' ένα ταξίδι στην Ισπανία επισκέφτηκα την πανέμορφη πόλη Σεγκόβια. «Πρέπει να δοκιμάσεις τη σπεσιαλιτέ της πόλης, το κουτσινίλιο ασάδο», με συμβούλεψε η αρχηγός του γκρουπ. «Είναι γουρουνάκι αγέννητο, το παίρνουν απ' την κοιλιά της μάνας του πριν καν γεννηθεί. Νοστιμότατο!».

Στο εστιατόριο όλοι πήραμε τη σπεσιαλιτέ της πόλης: ήταν ένα πραγματάκι 20 εκατοστά μήκος, καλοψημένο, με λίγο σκληρή πέτσα, σερβιρισμένο πάνω σ' ένα ξύλινο μακρόστενο πιάτο. Σου έδιναν κι ένα μεγάλο κουζινομάχαιρο για να το κόψεις. Το κοίταξα με τύψεις. Για λίγο όμως. Μετά άρπαξα το μαχαίρι και άρχισα να κόβω και να μασουλάω. Οι τύψεις απωθήθηκαν στο πίσω πίσω μέρος του μυαλού μου.

Ανάλογα με την ψυχοσύνθεση -και την ευαισθησία- του καθενός μας, οι τύψεις αυτές είτε εξαφανίζονται είτε βγαίνουν απ' την αποθήκη του μυαλού τους από καιρού εις καιρόν. Οι πολλοί δέχονται το βολικό «ο άνθρωπος ανέκαθεν έτρωγε τα ζώα για να ζήσει», ενώ άλλοι επιλέγουν τη χορτοφαγία, αρνούμενοι να σφάζονται ζώα, ψάρια κ.λπ. για να ζουν οι ίδιοι.

Η σφαγή ζώων για να τραφούμε είναι το θέμα του μικρού βιβλίου του Ζαχαρία Στουφή, Ζακυνθινού ποιητή και συγγραφέα, που ζει εδώ και 25 χρόνια στην Αττική. Αποτελείται από μικρά κείμενα, «σκληρά» για πολλούς από μας, αλλά ενδιαφέροντα. Η σελίδα αυτή δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με το ζήτημα αυτό. Ε, καιρός ήταν. (Ακολουθούν τρία από τα κείμενα του Ζ. Στουφή. Το βιβλίο βγήκε απ' τις εκδόσεις Α-Ω και εικονογραφήθηκε απ' τη ζωγράφο, εκπαιδευτικό Μαργαρίτα Βασιλάκου).

Θυσία

Με το βλέμμα του στο κενό και το στόμα μισάνοιχτο, χωρίς να με κοιτάει, χωρίς να μου μιλάει, τρόχιζε εμμονικά το μαχαίρι ο πατέρας. Μετά βγαίναμε στην αυλή και, αφού ξάπλωνε το ζωντανό, γονάτιζε πάνω στο στήθος του και με το αριστερό χέρι τού κρατούσε τεντωμένο τον λαιμό, ενώ με το δεξί, που κρατούσε το μαχαίρι, έκανε το σημείο του σταυρού εκεί που θα χτυπούσε και κατευθείαν, με μία γρήγορη και αποφασιστική κίνηση, του χώριζε το κεφάλι από το σώμα.

Οταν ήμουν παιδί, έσφαζαν τα ζώα μπροστά μου.

Μύηση

Το Μαγιάπριλο ευωδίαζε την ατμόσφαιρα και το κατσίκι κρεμόταν ανάποδα από τη μουριά· τικ τοκ, τικ τοκ, ακουγόταν το αίμα που έσταζε από τη μύτη του στην πλαστική λεκάνη. Θα το ψήναμε τη Λαμπρή. Αυτό το ζώο εγώ το είχα ξεγεννήσει, εγώ το είχα βοηθήσει να βρει τη ρώγα, μεγάλωσε στην αγκαλιά μου και είχαμε γίνει αχώριστοι, όμως μπροστά στον πατέρα έπρεπε να φανώ δυνατός. Ούτε συναισθηματισμοί, ούτε κλάματα και φυσικά, σε αντίθεση με τις ξαδέλφες μου, που σε καμία περίπτωση δεν δοκίμαζαν από τα ζώα τους, εγώ θα έτρωγα, και μάλιστα τον αγαπημένο μου μεζέ, που ήταν το μυαλό.

Λύτρωση

Κάπως έτσι εθίστηκα κι εγώ στη θανάτωση των ζώων. Επαιρνα ένα όπλο από το σπίτι και σκότωνα ό,τι έβρισκα μπροστά μου, ακόμα και φίδια και ποντικούς, όλα τα πουλιά του δάσους. Μέχρι και μυρμηγκοφωλιές κατέστρεφα μες στη μανία μου. Οταν καμιά φορά ξεστράτιζε κανένα αδέσποτο σκυλί ή γατί στο χωριό, το έπιανα και το βασάνιζα μέχρι θανάτου.

Αν ποτέ πεισθώ πως μπορεί να συγχωρέσει ο Θεός αυτά τα εγκλήματα που διέπραξα τον καιρό της αθωότητας, θα του το ζητήσω· όπως θα του ζητήσω να συγχωρέσει και την επιλογή μου να μη βασανίσω μέχρι θανάτου κάποιους συνανθρώπους μου, την εποχή της ενοχής.

Κόλαση

Αναζητώντας τα ταφικά έθιμα των ανθρώπων, παρατήρησα ότι δεν βάζουν ποτέ φωτογραφία σε τάφο που να απεικονίζει τον νεκρό με το αγαπημένο του κατοικίδιο. Τα αντιμετωπίζουν σαν μέλη της οικογένειας, φαίνεται, και θεωρείται κακό, όπως ακριβώς δεν μπαίνουν φωτογραφίες του νεκρού παππού που κρατούσε εν ζωή αγκαλιά το εγγονάκι του.

Οι γάτοι και οι σκύλοι θάβονται σε αυτοσχέδιους τάφους στους κήπους των σπιτιών, ενώ πρόσφατα ανακάλυψα ένα άτυπο νεκροταφείο σκύλων στους πρόποδες της Πάρνηθας.

Τι γίνεται, όμως, με τα ζώα που σφαγιάζονται για να τα φάμε; Διαλύονται στο «κρεματόριο» που λέγεται ανθρώπινο στομάχι και τα απόβλητα της «καύσης» παρασύρονται για πάντα στο κοιμητήριο των αμνών: τους υπονόμους.


 

ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Της Αλλοπάρ*
Υπάρχουν σκύλοι που καταβροχθίζουν με τη μία τη λιχουδιά που θα τους δώσουν οι δικοί τους. Εγώ, αντίθετα, τη γλεντάω. Δηλαδή, την τρώω σιγά σιγά, ώστε να παρατείνω όσο γίνεται την ευχαρίστηση
Της Αλλοπάρ*
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Ατακτος γάτος- γενναίο περιστέρι
Αν κάποια μέρα, εκεί που περπατάτε δείτε ένα γκρίζο, παχουλό περιστέρι, φωνάξτε του «Παππού Πέρι»! Αν είναι αυτός, θα ’ρθει και θα καθίσει στον ώμο σας και, αν θέλετε, θα βγάλετε και μια φωτογραφία μαζί του!
Ατακτος γάτος- γενναίο περιστέρι
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Της Αλλοπάρ*
Κυρίες και κύριοι, με λύπη (!) σας ανακοινώνω ότι τελείωσα την ανάγνωση του πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου της κυρίας Λύντιας Τρίχα για τον Σπυρίδωνα Τρικούπη («Σπυρίδων, ο άλλος Τρικούπης, 1788-1873», εκδόσεις...
Της Αλλοπάρ*
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Γουρουνάκια ή σκυλάκια;
Οι παράγοντες που προδιαθέτουν σε παχυσαρκία είναι αρκετοί, όπως η γενετική προδιάθεση, η μειωμένη άσκηση, η αύξηση της ποσότητας της τροφής και κάποιες παθολογικές καταστάσεις.
Γουρουνάκια ή σκυλάκια;
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Οδηγός αυτοβοήθειας
Το βιβλίο της Γιόλας Αργυροπούλου, δημοσιογράφου, με τίτλο «Τα 24 κλειδιά της ζωής» (εκδόσεις Απαρσις) είναι, για όποιον το διαβάσει, μια αφορμή σκέψης, που ίσως οδηγήσει σε αλλαγή της ζωής του.
Οδηγός αυτοβοήθειας

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας