Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Οταν χαθεί το ζωάκι μας
ΦΩΤ.: ΑΡΧΕΙΟΥ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Οταν χαθεί το ζωάκι μας

  • A-
  • A+

Πρέπει να 'μουνα 4-5 χρονών όταν, ξεφεύγοντας απ' την προσοχή της κοπέλας που μας φρόντιζε όσο η μητέρα μας έλειπε στη δουλειά, την... έκανα κανονικά, με μικρά, αβέβαια βηματάκια προς το άγνωστο. Ποτέ δεν είχα βρεθεί μόνος στον δρόμο και φαίνεται πως αυτή η ελευθερία μού άρεσε. Διέσχισα δρόμους και πλατείες κι έφτασα τελικά σ' ένα φαρμακείο, στην πλατεία Πλαστήρα, στο Παγκράτι. Θυμάμαι αχνά τον διάλογο που είχα με τον φαρμακοποιό:

- Θέλω να πάω σπίτι μου, του είχα πει.

- Και πού κάθεσαι;

- Στο σπίτι μου.

- Πού είναι το σπίτι σου;

- Στην κάμαρή μου.

Πριν ο φαρμακοποιός πάρει την αστυνομία, ένας πελάτης με αναγνώρισε, καθώς ήταν γείτονάς μας. Με πήρε απ' το χέρι και με πήγε σπίτι, όπου ήδη είχε καταφτάσει η μητέρα μου και κατσάδιαζε την κοπελιά μας, ενώ σε λίγο ήρθε και ο πατέρας μου απ' τον Πειραιά, όπου είχε το δικηγορικό του γραφείο. Και όλα πήγαν καλά.

Τη λαχτάρα αυτή δεν την πήρα ποτέ στη ζωή μου από δικό μου παιδί, μια και δεν έχω. Την πήρα όμως από σκυλιά. Και πιστεύω ότι, τηρουμένων κάποιων αναλογιών, είναι περίπου η ίδια. Την πρώτη φορά την κοπάνησε ο Αρης, απ' το σπίτι μας στον Λυκαβηττό. Ηταν τότε περίπου 7 μηνών και κάναμε μια ανακαίνιση στο σπίτι. Οι τεχνίτες μπαινόβγαιναν και είχα τις πόρτες του διαμερίσματος και της πολυκατοικίας τέντα. Είδε φως ο Αρούλης και βγήκε. Και χάθηκε.

Η γυναίκα μου, εγώ και οι τρεις τεχνίτες ξαμοληθήκαμε στους δρόμους να τον βρούμε. Ηταν η πρώτη φορά που νοιώθαμε τέτοια αγωνία. Θυμάμαι τη χαρά που πήρα όταν, κάποια στιγμή, τον είδα να γυρίζει σπίτι μαζί με τη γυναίκα μου: Τον είχε βρει έξω απ' ένα μπακαλικάκι, να τρώει ένα λουκάνικο που του είχε ρίξει ο καλός μας μπακάλης, ο κύριος Ευάγγελος!

Τη δεύτερη φορά ήταν πάλι ο Αρης που το 'σκασε. Ηταν πια 2 χρονών και έτρεχε λυτός στον λόφο του Λυκαβηττού, μέχρι που μύρισε μια σκυλίτσα στις «μέρες» της. Την ακολούθησε και χάθηκε. Ευτυχώς, όμως, ο Αρης είχε προλάβει να γίνει γνωστός σ' όσους έβγαζαν κάθε μέρα βόλτα τα σκυλιά τους. Ετσι, ρωτώντας τους αν τον έχουν δει, κατευθύνθηκα προς ένα σπίτι με κήπο - το σπίτι της «καλής» του. Μπήκα και είδα μια ολόκληρη οικογένεια να πίνει καφέ και να διασκεδάζει με τον Αρη και τη σκυλίτσα που έπαιζαν δίπλα τους. Ουφ!

Η τρίτη λαχτάρα ήταν απ' την Αλλοπάρ, τον πρώτο χρόνο που τη μάζεψα απ' τον δρόμο και την έφερα εδώ, στον Μαραθώνα. Εβρεχε και μπουμπούναγε, τρελάθηκε η (κροτοφοβική) σκύλα, σκαρφάλωσε στον φράχτη και μην την είδατε. Εκανα αφίσες και τις κόλλησα παντού, μέχρι τη Νέα Μάκρη, αλλά τίποτα. Είχαν ήδη περάσει 5 μέρες αφ' ότου χάθηκε και αποφάσισε να γυρίσει. Είχε τα μαύρα της τα χάλια, βρόμικη, πετσί και κόκαλο, ένα κουρέλι.

Για ένα σπιτόσκυλο, που δεν έχει συνηθίσει τη ζωή στον δρόμο, όπως ένα αδέσποτο, το να βρεθεί μόνο του στο πουθενά είναι τρομακτικό. Δεν ξέρει πώς να προστατευτεί, πού να βρει φαΐ, πώς να αποφεύγει τα αυτοκίνητα. Φοβάται όπως ακριβώς ένα χαμένο παιδάκι, ειδικά αν πρόκειται για μικρόσωμο ή, έστω, μικρομεσαίο μέγεθος. Θέλει να γυρίσει σπίτι του αλλά δεν ξέρει πώς. Είναι μια τραγωδία.

Σας μιλάω εκ πείρας: Αν έχετε την ατυχία να χάσετε το σκυλί σας, μη σταματήσετε να το ψάχνετε. Κάπου θα είναι, κάποιος θα το έχει δει ή θα το έχει πάρει, κάποιοι θα ξέρουν κάτι. Αναζητήστε το με κάθε τρόπο, με υπομονή και επιμονή. Τις περισσότερες φορές οι προσπάθειες για να βρεθεί ο χαμένος σκύλος έχουν αίσιο τέλος.

● Ενα τσιπάκι κάτω απ' το δέρμα του ζώου ή ο αριθμός του τηλεφώνου σας στο κολάρο του βοηθάνε πολύ να βρεθεί το χαμένο ζώο. Βάλτε το ΤΩΡΑ!

ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Οι μεγάλες αποδράσεις!
Λένε για τις γάτες πως είναι σχεδόν αδύνατον να τις περιορίσεις σε κάποιον χώρο: αργά ή γρήγορα θα σκαρφιστούν κάποιον τρόπο να δραπετεύσουν. Αλλά υπάρχουν και μερικοί σκύλοι που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν.
Οι μεγάλες αποδράσεις!
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
ΕΠΕΙΓΟΝ
Η Ράνια η πιτ-μπουλίτσα είναι 5 ετών, 28 κιλά, πανέμορφη, τρυφερή, φιλική με όλους... αλλά άτυχη: ο δικός της, λόγω υγείας, δεν μπορεί πια να τη φροντίζει.
ΕΠΕΙΓΟΝ
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Ατακτος γάτος- γενναίο περιστέρι
Αν κάποια μέρα, εκεί που περπατάτε δείτε ένα γκρίζο, παχουλό περιστέρι, φωνάξτε του «Παππού Πέρι»! Αν είναι αυτός, θα ’ρθει και θα καθίσει στον ώμο σας και, αν θέλετε, θα βγάλετε και μια φωτογραφία μαζί του!
Ατακτος γάτος- γενναίο περιστέρι
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Της Αλλοπάρ*
Κυρίες και κύριοι, με λύπη (!) σας ανακοινώνω ότι τελείωσα την ανάγνωση του πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου της κυρίας Λύντιας Τρίχα για τον Σπυρίδωνα Τρικούπη («Σπυρίδων, ο άλλος Τρικούπης, 1788-1873», εκδόσεις...
Της Αλλοπάρ*
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Της Αλλοπάρ*
Πολύ συχνά, κυρίες και κύριοι, διάφοροι σκύλοι-φίλοι της σελίδας μας μού στέλνουν προσωπικές επιστολές στο e-mail μου, σχολιάζοντας -ζοχαδιασμένοι ή χαρούμενοι, αναλόγως- την επικαιρότητα.
Της Αλλοπάρ*
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Η Σίβα χάθηκε στην Αλεξάνδρας!
Η Σίβα χάθηκε κάπου μεταξύ λεωφόρου Αλεξάνδρας και Μουστοξύδη, κατά περίεργο τρόπο: Είχε έρθει απ' τη Ρόδο, με τη «μαμά» της, και περπατώντας κάπου στάθηκε, κάπου έχασε την επαφή και εξαφανίστηκε.
Η Σίβα χάθηκε στην Αλεξάνδρας!

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας