Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ο δαγκωνιάρης, η όμορφη, ο έξυπνος και τ' άλλα τα «παιδιά»
EUROKINISSI/ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΣΙΝΑΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ο δαγκωνιάρης, η όμορφη, ο έξυπνος και τ' άλλα τα «παιδιά»

  • A-
  • A+

«Γεννήθηκα στο Κορωπί, σε ένα κυνοτροφείο. Οταν ήρθε Εκείνη ένα Σάββατο πρωί να διαλέξει σκυλάκι, την αγάπησα από την πρώτη ματιά και γαντζώθηκα με όλη μου τη δύναμη επάνω της. Υπέκυψε μάλλον εύκολα, είναι και αδυνάτου χαρακτήρος. Αλλά κι εγώ ήμουν ένας κούκλος. “Αυτό θα πάρω”. Ουφ! Σε λίγο βρέθηκα σε μια λεκάνη και μέσα στο αυτοκίνητό της.

Ολα τα χαρτιά που επιβεβαίωναν τη γνησιότητα της ράτσας μου, το πεντιγκρί μου, θα της τα έστελναν τη Δευτέρα από το Ταχυδρομείο της Ομόνοιας. Ακόμη τα περιμένει. Φαίνεται ότι τελικά δεν ήμουν τόσο καθαρόαιμος και αριστοκράτης όσο θα έπρεπε, όσο ήταν εκείνος ο κοκκινωπός Φλας, το κόκερ της βικτωριανής ποιήτριας Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ, που αξιώθηκε ολόκληρο βιβλίο της Βιρτζίνια Γουλφ».

***

«Στο σπίτι το όνομά μου ακουγόταν πολύ συχνά, συνήθως συνοδευόμενο από το “όχι” ή το “άσ' το κάτω”. Σκανταλιάρης; Εντάξει, ναι ήμουν, αλλά μπορούμε να το πούμε και διαφορετικά: ήμουν υπερενεργητικός. Τον πρώτο χρόνο τούς τρέλανα: έφαγα τις καρέκλες της κουζίνας, έφαγα τη μοκέτα και λίγο από την ταπετσαρία στον διάδρομο, έφαγα το καλώδιο του ηλεκτρικού ρολογιού, που ευτυχώς δεν ήταν στην πρίζα, εξαφάνισα κάλτσες και εσώρουχα. Μια μέρα έκανα πικνίκ στο κρεβάτι τους αδειάζοντας την τσάντα της και δοκιμάζοντας όλες τις καραμέλες και τις τσίχλες που είχε. Καμία δεν μου άρεσε. Ηταν όλες μέντες. Η μεγαλύτερη αταξία μου όμως, που εκνεύρισε φοβερά Εκείνη, δεν ήταν τότε που ανέβηκα στο στρωμένο τραπέζι της τραπεζαρίας, ούτε τότε που έκλεψα σε ξένο σπίτι ένα κομμάτι βραστό ψάρι (ναι, σωστά το λέω, ψάρι -μου άρεσε πολύ το ψάρι) ή τότε που έφαγα ένα κιλό μελομακάρονα από ένα χριστουγεννιάτικο καλάθι που βρήκα στο πάτωμα· ήταν όταν άρπαξα το κουβάρι από το πουλόβερ που έπλεκε και έτρεχα, εγώ μπροστά και Εκείνη πίσω μου, γύρω από το τραπέζι, τις καρέκλες και τις πολυθρόνες, ξηλώνοντας όλο το πουλόβερ και πλέκοντας έναν δικό μου ιστό ανάμεσα στα έπιπλα. “Θα πας σούμπιτος πίσω στο Κορωπί”, απείλησε, αλλά δεν με έστειλε».

***

«Το μόνο που είχα μάθει ήταν να μη ζητιανεύω και να μην ανεβαίνω στα έπιπλα του σαλονιού. Ανέβαινα όμως στον κίτρινο καναπέ, όπως τον λέγανε. Ηταν ένας σπονδυλωτός καναπές που πήγαινε γύρω γύρω σχεδόν σε όλο το δωμάτιο, στο γραφείο της, όπου αρχικά είχαν και την τηλεόραση. Οταν ήρθα εγώ στο σπίτι, Εκείνοι έβλεπαν στην τηλεόραση το περίφημο συνονόματό μου έργο, καθισμένοι στον καναπέ. Εγώ, κάτω στο πάτωμα. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί εγώ θα έπρεπε να κάθομαι χωριστά και κάθε τόσο έκανα μια προσπάθεια να ανέβω ανάμεσά τους. Εκείνη είχε διαβάσει ότι “για να μην ανεβαίνει το σκυλάκι σας στον καναπέ, κάθε φορά που θα ανεβαίνει, κάθε φορά εσείς να το κατεβάζετε. Αν επιμένει, καθίστε εσείς μαζί του στο πάτωμα”. Εκείνος δεν ήθελε να δει το έργο από το πάτωμα. Το ορκίζομαι, δεν διάλεγα επίτηδες τις πιο σημαντικές σκηνές, τύχαινε. Ανέβα κατέβα, ανέβα κατέβα, κάποια στιγμή, ενώ κορυφωνόταν η αγωνία στο έργο, εγκαταστάθηκα στον καναπέ. Και δεν ξανακατέβηκα. Στο δωμάτιο αυτό δεν περπατούσα πλέον στο πάτωμα.

Αλλά αν ήμουν ένα απολύτως φρόνιμο και ήσυχο σκυλί, σαν τη Λώρα και τη Φαίδρα, τι θα είχα να διηγηθώ; Είμαι πολύ περίεργος να διαβάσω αυτά που θα γράψουν. Εκείνη, όπως καταλάβατε, μου είχε τρελή αδυναμία. Δεν θα 'λεγα το ίδιο και για Εκείνον. Μια μέρα, ήμουν περίπου εννιά χρονών και προφανώς κάτι χοντρό θα είχα κάνει, δεν θυμάμαι τι, που τον θύμωσε πολύ. “Αμα πεθάνει ο Shogun μη μου ξαναπείς για άλλο σκυλί” , της είπε. Είκοσι ημέρες αργότερα, μας έφερε την Blackie. Εκείνος».

ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Της Αλλοπάρ*
Γράφοντάς σας, το περασμένο Σάββατο, για την συνήθεια των Ελλήνων κυνηγών να βάζουν τους σκύλους-βοηθούς τους σ' ένα κουτί πίσω απ' τα αυτοκίνητά τους, θυμήθηκα το πώς κυνηγούσαν οι πρόγονοί μας.
Της Αλλοπάρ*
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Τα «έκανε» στον δρόμο; Μάζεψέ τα!
Υπήρξε μια γαλλική ταινία που εκτυλισσόταν στο Παρίσι και είχε ως επαναλαμβανόμενο «γελαστικό» μοτίβο τις τούμπες που κάθε τόσο έπαιρναν οι ηθοποιοί πατώντας τα κακά των σκύλων της γαλλικής πρωτεύουσας.
Τα «έκανε» στον δρόμο; Μάζεψέ τα!
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Ιστορίες καθημερινής τρέλας
Βρίσκω διασκεδαστικά τα βιβλία με τις περιπέτειες διάφορων σκύλων, ειδικά όταν είναι γραμμένα από τους δικούς τους -και ειδικότερα όταν αυτοί και ξέρουν να γράφουν και έχουν και χιούμορ.
Ιστορίες καθημερινής τρέλας
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Του Ταρζάν*
Είχε αρχίσει να βραδιάζει πια, καθώς ο δρόμος έπιασε να κατηφορίζει. Φάνηκε ο Κόλπος του Μαραθώνα και, κάτω κάτω, αμφιθεατρικά, τα σπίτια της Ν. Μάκρης. Πηγαινοερχόταν απ' αυτόν τον δρόμο Αθήνα - Μαραθώνα,...
Του Ταρζάν*
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Οσα πρέπει να ξέρεις πριν πας να χαϊδέψεις έναν άγνωστό σου σκύλο
Uυμηθείτε τα παιδικά -τα πολύ μικρά- χρόνια σας. Σας άρεσε πολύ, κάθε ξένος σε σας που έμπαινε στο σπίτι να σας πλησιάζει και να σας τσιμπάει το μάγουλο ή, με τη χερούκλα του, να σας χαϊδεύει άγαρμπα στο...
Οσα πρέπει να ξέρεις πριν πας να χαϊδέψεις έναν άγνωστό σου σκύλο

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας