Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η αγέλη μας γράφει διηγήματα!
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η αγέλη μας γράφει διηγήματα!

  • A-
  • A+

Καθώς βρισκόμαστε ακριβώς στην καρδιά του καλοκαιριού, αποφασίσαμε να την κάνουμε, όπως λέμε, με ελαφρά πηδηματάκια προς την αγαπημένη μας παραλία. Θα επιστρέψουμε αρχή Σεπτέμβρη – οι σκύλοι, ως γνωστόν, έχουν ειδική νομοθεσία περί «θερινών διακοπών», κάπως πιο τεντωμένη.

Πριν φύγουμε, όμως, είπα να σας γράψουμε από ένα μικρό διήγημα, ένα ο Ταρζάν κι ένα εγώ. Οταν ανακοίνωσα την πρότασή μου στον πανάθλιο σκύλο (δηλαδή τον Ταρζάν), αυτός γούρλωσε με πελώρια έκπληξη τα μάτια του: «Μα εγώ δεν έχω γράψει ποτέ μου τίποτα...» είπε. Με τα πολλά, τον έπεισα να προσπαθήσει «και ό,τι βγει». Μεταξύ μας, τα κατάφερε αρκετά καλά, αλλά δεν τού είπα τίποτα για να μην το πάρει επάνω του.

Τέλος πάντων, κάντε έναν κόπο να τα διαβάσετε και μού λέτε. Και καλό καλό καλοκαίρι!

Κάθε πρωί πάω στο περίπτερο, εδώ στον Μαραθώνα, για εφημερίδα και τσιγάρα. Με περιμένει, πάντα γλυκύτατη και εξυπηρετική, η Μυρτώ, ίσως η πιο ευγενική σκυλίτσα της ΝΑ Μεσογείου. Λέμε μια-δυο κουβέντες, σχολιάζουμε γενικώς τα πάντα, της δίνω το μπισκοτάκι της, μου δίνει ρέστα... και η ζωή συνεχίζεται

Ξεσκονί­ζοντας τους φίλους του

Της Αλλοπάρ

Οταν ερχόταν η κυρία από τη Βουλγαρία για την εβδομαδιαία καθαριότητα, δεν της επέτρεπε να ξεσκονίζει τους πίνακες, τα μπιμπελό και τις φωτογραφίες των σκύλων του, που έπιαναν με τις κορνιζούλες τους όλη την επιφάνεια ενός μικρού τραπεζιού.

Τους πίνακες τους άφηνε στραβούς κι έπρεπε μετά ο ίδιος να τους ισιώνει έναν έναν. Τα μπιμπελό κινδύνευαν απ’ το ξεσκονιστήρι της, δύο μάλιστα είχαν σπάσει και είδε κι έπαθε να τα ξανακολλήσει. Κι όταν έφτανε στις φωτογραφίες των σκύλων, πάντα κάτι έλεγε στη γλώσσα της, σαν ειρωνικά σχόλια του φαίνονταν. Π.χ. «Μμμ, φωτογραφίες σκύλων...» ή κάτι τέτοιο.

Οταν έφευγε όμως η κυρία, έπαιρνε ο ίδιος το ξεσκονιστήρι και ξεσκόνιζε μία μία τις φωτογραφίες των πεθαμένων φίλων του. Τους πεθαμένους συγγενείς τούς είχε στην καρδιά του – όσους το άξιζαν. Τα σκυλιά του, όμως, ήθελε και να τα βλέπει. Επαιρνε μια φωτογραφία, την καθάριζε από μυγοχεσίματα και σκόνες, την κοίταζε καλά και θυμόταν...

«Αχ, μωρέ Μπόμπο, θυμάσαι που σε βρήκα πεταμένο, μια χούφτα σκυλί, να σκούζεις απ’ το κρύο και την πείνα;»

«Αχ, μωρέ Τζακ, που ψόφαγες για καβγάδες κι είχες γίνει ο καπετάν φασαρίας του Λυκαβηττού...»

«Κι εσύ, βρε Τινάκι, που μόλις άκουγες μηχανάκι να περνάει έβγαινες κι άρχιζες τις βρισιές;»

Καμιά δεκαπενταριά φωτογραφίες, ισάριθμων σκύλων, που ο καθένας είχε τη δική του ιστορία, τα δικά του χούγια, τις δικές του παραξενιές, τα δικά του χαρίσματα. Και για τον καθένα ο Σπύρος είχε μερικά λόγια να πει. Και μετά, έβαζε τις κορνιζούλες πάνω στο τραπεζάκι, αλλάζοντας συνήθως τη χωροταξία. Αλλοτε έμπαινε μπροστά μπροστά ο Σλουφ, ο μαλλιαρός κούκλος, με παραστάτες τον Τζακ και τη Λου. Κι άλλοτε πάλι η Κάθριν έμπαινε στη μέση, με την Κική και την Τζένη στο πλάι.

«Ετσι, για να μην έχει παράπονο κανένας και καμιά σας», έλεγε. Και μετά πήγαινε να ξεσκονίσει τους πίνακες και τα λίγα μπιμπελό – όσα είχαν μείνει απ’ το απρόσεκτο ξεσκονιστήρι της κυρίας απ’ τη Βουλγαρία...

Μ’ έναν σκύλο γνωρίζεις κόσμο

Του Ταρζάν

Ο Γιάννης τα ’χε τακτοποιήσει καλά όλα: είχε βρει μια καλή δουλειά, είχε ανακαινίσει και το σπιτάκι που του ’χε αφήσει ο πατέρας του, είχε υιοθετήσει κι ένα σκυλί που το είχε βρει να κλαίει στους πρόποδες του Υμηττού... Τι του ’λειπε; Μια καλή κοπέλα. Εντάξει, δεν ήταν ανάγκη να ’ναι και πανέμορφη, θα συμβιβαζόταν και με μια συμπαθητική εμφάνιση.

Βασική προϋπόθεση για τον Γιάννη ήταν η κοπέλα που θα γνώριζε να αγαπάει τα ζώα και ειδικά τα σκυλιά. Αν είχε κι αυτή ένα, θα ήταν το ιδανικό. Σκεφτόταν ότι κάθονταν κι οι 4 στον καναπέ –αυτός, η κοπέλα του και τα σκυλιά τους– κι έβλεπαν ταινία στην τηλεόραση και τρελαινόταν. Κάτι τέτοιο ήθελε. Κι αν όλα πήγαιναν καλά, γιατί όχι; Θα παντρεύονταν και θα κάνανε και οικογένεια!

Την Ελπίδα τη γνώρισε στο δασάκι όπου πήγαινε τον σκύλο του για τις ανάγκες του. Είχε κι εκείνη μια σκυλίτσα. «Ο Γιάννης και ο Βρούτος». «Χαίρω πολύ, Ελπίδα, και η Τίνι». Αρχικά μίλησαν για τα σκυλιά τους. Την άλλη μέρα ξανασυναντήθηκαν και μίλησαν για τους εαυτούς τους. Αναπτύχθηκε μια χημεία. Την τρίτη μέρα ήρθαν πιο κοντά, την τέταρτη ακόμα πιο κοντά και το Σάββατο κοιμήθηκε σπίτι της. Οπου γνώρισε και τον Μπόμπι, τον γέρο σκύλο της, που δεν άντεχε να πάει κι αυτός βόλτα και τα ’κανε και πάνω του.

Εναν μήνα μετά η Ελπίδα τον παρακάλεσε να πάει την Τίνι βόλτα αυτός, διότι εκείνη δεν είχε χρόνο. Δύο μέρες μετά, η παράκληση επαναλήφθηκε. Και τρεις μέρες μετά, του ζήτησε, αν μπορεί, να πάρει για μια βδομάδα την Τίνι και τον Μπόμπι σπίτι του, διότι έπρεπε να λείψει στην Ολλανδία, όπου μια φίλη της ήταν πολύ άρρωστη.

Μόνος στον καναπέ, με τον Βρούτο εκ δεξιών, την Τίνι εξ αριστερών και τον γέρο Μπόμπι στο κρεβατάκι του, πάνω στο χαλί, έβλεπε τηλεόραση τρώγοντας πίτσα. Χτυπάει το τηλέφωνο. Ηταν η Ελπίδα: «Ξέρεις, μωρέ, ντρέπομαι, αλλά πρέπει να στο πω. Δεν θα ’ρθω πίσω. Γνώρισα στην Αθήνα έναν Ολλανδό και ήρθα στη Χάγη μαζί του. Θα μείνω εδώ. Μη μου κρατάς κακία. Αν θες, κράτα τα σκυλιά μου. Αν όχι, άσε στον δρόμο την Τίνι, θα τα καταφέρει. Και “κοίμησε” τον Μπόμπι...».

Ο Γιάννης έμεινε αμίλητος. Μετά έβγαλε βόλτα τον Βρούτο και την Τίνι. Κι όταν γύρισε σπίτι, έπλυνε τον Μπόμπι, τον χάιδεψε κι έπεσε για ύπνο. Η επόμενη κοπέλα που θα ’βρισκε, σκέφτηκε, θα πρέπει να αγαπάει πολύ τα ζώα, για να ζήσει μαζί του, με τρία σκυλιά...

Ο Παναγιώτης Διαμαντής θα παίρνει τα γράμματά σας στη διεύθυνση: Κολοκοτρώνη 8, Αθήνα (στήλη «Εμείς και αυτά»), τα τηλεφωνήματά σας στον αριθμό 211 1045000, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, 11.00-13.00 και τα e-mails σας στη διεύθυνση [email protected]

 

ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Τα σκυλιά της άνοιας
Τα σκυλιά μπορούν να κάνουν όμως 3-4 πράγματα που βελτιώνουν τη ζωή ατόμων με Αλτσχάιμερ: να πηγαίνουν τα φάρμακα στον ασθενή ακριβώς στην ώρα του, να φέρνουν την εφημερίδα από την πόρτα κάθε πρωί και κυρίως...
Τα σκυλιά της άνοιας
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Στείρωση - όχι εξορία για τα αδέσποτα ζωα
Πιστεύω ότι τα αδέσποτα δεν είναι ανάγκη να τα μαντρώνουμε σε άθλιες φυλακές. Με τη φροντίδα εθελοντών μπορούν -και πρέπει- να ζουν στις γειτονιές τους και μόνο σε περιπτώσεις τραυματισμών ή ασθενειών -ειδικά...
Στείρωση - όχι εξορία για τα αδέσποτα ζωα
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Της Αλλοπάρ*
Στη διάρκεια της καραντίνας, κυρίες και κύριοι, ο τρισάθλιος Ταρζανάκος μας, μην έχοντας τι άλλο να κάνει, καθόταν και παρακολουθούσε ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές, πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Οχι για να ξεστραβωθεί,...
Της Αλλοπάρ*
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Της Αλλοπάρ*
Αν κάτι μου αρέσει στον λόγο κάποιων πολιτικών, κυρίες και κύριοι, είναι το ότι αντί να πουν σταράτα αυτό που πιστεύουν, το λένε μ' άλλα λόγια και κρυπτογραφημένα. Και άντε μετά, εμείς οι δημοσιογράφοι-σκύλοι,...
Της Αλλοπάρ*
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Της Αλλοπάρ*
Η περίπτωση του απατεώνα ψευτογιατρού, κυρίες και κύριοι, απέδειξε δυο πράγματα: τη διαχρονική αφέλεια και ευπιστία του Ελληνα και της Ελληνίδας και την ευκολία με την οποία ανοίγουν ένα στόμα... νά! και...
Της Αλλοπάρ*

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας