Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Tα πρώτα μας Χριστούγεννα στον Μαραθώνα

Αριστερά: Η Φέη (αριστερά) θέλει να παίξει, ο Μπόμπης δυσφορεί και ο Αρης (στο βάθος) παρακολουθεί τα δρώμενα...Δεξιά: Η ανιψιά μας η Αθηνά με τον λατρεμένο της Αρη, δύο χρόνια μετά την Παραμονή εκείνη

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Tα πρώτα μας Χριστούγεννα στον Μαραθώνα

  • A-
  • A+

Μια αξέχαστη παραμονή για 3 σκύλους, 3 ανθρώπους κι ένα τζάκι

Το σπίτι μας του Μαραθώνα είχε τελειώσει απ' τον Αύγουστο του 1990. Δηλαδή είχε «κλείσει» - παράθυρα, τζαμιλίκια, πόρτες. Βγάλαμε όπως όπως το υπόλοιπο καλοκαίρι, με ρεύμα που παίρναμε από διπλανό σπίτι μέσω μιας μπαλαντέζας με 50 μέτρα καλώδιο. Ισα ίσα για το ψυγείο και την τηλεόραση. Βγάλαμε και το φθινόπωρο, μέχρι που άρχισε το κρύο και μαζευτήκαμε ξανά στην Αθήνα.

Καθώς πλησίαζαν οι γιορτές πήραμε τη μεγάλη απόφαση: Θα κάνουμε Χριστούγεννα στον Μαραθώνα! Στην πράξη, όταν δηλαδή πήγαμε και οι 4 -εγώ, η σύζυγος, ο Αρης και το κουτάβι η Φέη- διαπιστώσαμε ότι τα πράγματα ήταν δύσκολα.

Το σπίτι ήταν μες στην υγρασία, ο κήπος -δηλαδή, το οικόπεδο, διότι κήπος ακόμα δεν υπήρχε- μέσα στη λάσπη, τα χρώματα μύριζαν ακόμα, φράχτης δεν υπήρχε κι έμπαινε όποιος ήθελε.

Αλλά ήταν το σπιτάκι μας, το καμαρώναμε και δεν κάναμε πίσω. Αλλωστε, είχε έρθει και το ρεύμα πια.

Παραμονές Χριστουγέννων ήρθε και μια ανιψούλα μας για μερικές μέρες να κάνει μαζί μας Χριστούγεννα. Λάτρευε τον Αρη και θέλησε να μείνει μαζί του τις Αγιες Μέρες. Ετσι γίναμε πέντε - τρεις άνθρωποι και δύο σκύλοι. Και αρχίσαμε τις ετοιμασίες. Πήραμε πολλά καυσόξυλα και παϊδάκια, πήρα κι ένα πλιάν κρεβάτι και δύο κουβέρτες ακόμα. Το σχέδιο ήταν το εξής:

Θα τη βγάζαμε μπροστά στο τζάκι, θα ψήναμε τα παϊδάκια βλέποντας τηλεόραση και κατά τα μεσάνυχτα, όταν νυστάζαμε εν πάση περιπτώσει, θα κοιμόμασταν εκεί, μπροστά στο τζάκι που θα το είχαμε φουλάρει με ξύλα.

Εγώ στο πλιάν κρεβάτι, η σύζυγος και η ανιψούλα στον τεράστιο χτιστό καναπέ με τα μεγάλα μαξιλάρια. Ο Αρης κι η Φέη θα βολεύονταν σ' ένα χαλάκι, μια φλοκάτη, κοντά στο τζάκι κι αυτά. Υπέροχα!

Το απόγευμα της παραμονής ο Αρης μάς έφερε κι έναν φίλο του απ' τη γειτονιά, τον Μπόμπη. Εναν νεαρό «λύκο» που τον είχε σήκω-σήκω, κάτσε-κάτσε.

Ο Μπόμπης ζούσε σ' ένα γιαπί εκεί κοντά και μόλις έμαθε ότι θα ψήναμε παϊδάκια στο τζάκι πέταξε απ' τη χαρά του. Τον βάλαμε μέσα κι αυτόν, μη μείνει μόνος του στο ξεροβόρι χριστουγεννιάτικα. Αλλωστε, όλοι οι καλοί χωράνε. Και γίναμε έξι: τρεις εμείς και τρεις οι σκύλοι.

Το βράδυ της παραμονής ήταν αξέχαστο: εγώ είχα αναλάβει τον Μπόμπη, η γυναίκα μου τον Αρη και η Αθηνά, η ανιψούλα, τη Φέη. Μια μπουκιά εμείς, μια μπουκιά κι αυτά. Μιλάμε για γλέντια!

Μετά, είδαμε τηλεόραση και, όταν γλαρώσαμε, ξαπλώσαμε. Και να δεις που είχε ζεστάνει ο χώρος απ' τη δυνατή φωτιά που έκαιγε απ' το μεσημέρι. Είχαν θαμπώσει και τα τζάμια, μιας και έξω είχε ψοφόκρυο.

Ξύπνησα πρώτος, γύρω στις 7. Ξεσκέπαστος. Ο Αρης είχε κάνει κρεβάτι του την κουβέρτα μου, που προφανώς είχε πέσει καθώς άλλαζα πλευρό το βράδυ.

Ο Μπόμπης κοιμόταν μπροστά στο τζάκι - σχεδόν μέσα. Η συμβία μου κοιμόταν του καλού καιρού, το ίδιο και η Αθηνά, η οποία είχε αγκαλιά τη Φέη - το μουσουδάκι της μόλις που έβγαινε απ' την κουβέρτα.

Εξω μόλις είχε ξημερώσει. Εβγαλα τον Αρη και τον Μπόμπη έξω για τα σχετικά, τίναξα την κουβέρτα μου, γέμισα ξύλα το τζάκι, έφτιαξα τις κουβέρτες της Αθηνάς και της γυναίκας μου και ξανακοιμήθηκα.

Αυτή ήταν η πρώτη -και ηρωική!- παραμονή Χριστουγέννων μας στον Μαραθώνα.

ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Η ψυχή του σκύλου
Το σκυλί συνέχιζε να είναι ξαπλωμένο και μ' ένα θλιμμένο κλάμα να προσπαθεί να σηκωθεί. Δεν τα κατάφερνε κι όλο έπεφτε. Δοκίμαζε και ξαναδοκίμαζε αλλά πάντα βρισκόταν στο χώμα.
Η ψυχή του σκύλου
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Της Αλλοπάρ*
Το χωριό μου είναι το Παγκράτι: ζηλεύω όσους λένε από ποιο χωριό κατάγονται και είπα να λέω κι εγώ πως έχω χωριό. Εδώ που τα λέμε, το Παγκράτι τότε, αρχές δεκαετίας του '50, ήταν κάτι σαν χωριό, κάπως περίεργο...
Της Αλλοπάρ*
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Της Αλλοπάρ*
Μαθαίνω, κυρίες και κύριοι, πως πολύ έχουν αναστατωθεί εκεί στο ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. επειδή κάποιοι βουλευτές, πρώην λεβεντικοί, νεοδημοκράτες, ποταμίσιοι και καμμένοι, άλλαξαν ρότα και συντάχτηκαν με το κυβερνών...
Της Αλλοπάρ*
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
2 σε 1: και pet και φύλακας
Σκύλος-φύλακας ή σύστημα συναγερμού; Το δίλημμα απασχόλησε σοβαρά έναν πρώην εκπαιδευτή των σκύλων της Σκότλαντ Γιαρντ, που αποφάσισε να δημιουργήσει έναν σκύλο «ρόμποκοπ».
2 σε 1: και pet και φύλακας
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Ετοιμα για επανένταξη τα 3 ορφανά
Στην πραγματικά φιλοζωική και πάντα ενημερωμένη «σελίδα» zoosos.gr διαβάζω συχνά θέματα που με χαροποιούν και με γεμίζουν αισιοδοξία. Ενα απ' αυτά διάβασα και θέλω να το μοιραστώ με σας, μιας και δείχνει ότι...
Ετοιμα για επανένταξη τα 3 ορφανά
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Της Αλλοπάρ*
Προ ημερών παρακολούθησα, μέσω ίντερνετ, τη συζήτηση (ή ντιμπέιτ, αν προτιμάτε) μεταξύ τεσσάρων υποψήφιων δημάρχων Αθηναίων. Μου άρεσε η συζήτηση και η αντιπαράθεση αυτή, διότι και τα 5 θέματά της...
Της Αλλοπάρ*

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας