Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ο Σούρτας (Κανέλος) μάς άφησε για πάντα

Θα μείνει στη μνήμη μας ως «ο καλός σκύλος» που όλοι αγάπησαν

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ο Σούρτας (Κανέλος) μάς άφησε για πάντα

  • A-
  • A+

Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί φίλοι της σελίδας μας, ο Σούρτας δεν μένει πια εδώ, στην αυλή μας. Εφυγε από κοντά μας, νικημένος από τον καρκίνο (γεννητικών οργάνων), ύστερα από μια άδικη, αναπάντεχη και εντελώς άνιση μάχη, που κράτησε μόνο 10 μέρες - τουλάχιστον απ' τη μέρα που κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά.

Τα πράγματα εξελίχτηκαν ως εξής: Μετά την πρωινή βόλτα, Αλλοπάρ και Σούρτας ανεβαίνουν σε μια πεζούλα όπου τα χτενίζω και τους βγάζω τα αγκαθάκια και άγρια στάχυα που χώνονται στο τρίχωμά τους.

Είναι μια διαδικασία που απαιτεί πολύ ψάξιμο και διαρκεί, συνήθως, 5-10 λεπτά για το καθένα. Ψαχουλεύοντάς τα, βεβαιώνομαι αν όλα πάνε καλά. Και μετά, τα ταΐζω.

Δέκα μέρες πριν φύγει ο Σούρτας, ανακάλυψα κάτω απ' την κοιλιά του, στην περιοχή των γεννητικών του οργάνων, μια περίεργη σκλήρυνση, σαν να είχε πετρώσει όλο το σύστημα, από τους όρχεις έως το πέος. Πίεσα το δέρμα και δεν υποχωρούσε, όπως θα έπρεπε. Τον έβαλα στο αυτοκίνητο και τον πήγα αμέσως στον γιατρό.

«Αγριος καρκίνος, πολύ επιθετικός», μου είπε. «Ισως χρειαστεί ευθανασία, διότι είναι επώδυνος». Μου έδωσε κάτι χάπια και ζήτησε να τον ξαναδεί σε 2-3 μέρες. Τον ξαναπήγα δύο μέρες μετά: Η κατάστασή του ήταν πια δραματική - φοβερή επιδείνωση μέσα σε 48 ώρες.

Επιστρέψαμε σπίτι. Ο Σούρτας σερνόταν. Δύο μέρες πριν κάναμε βόλτα και τώρα δεν μπορούσε να περπατήσει. Λίγες μέρες μετά πέθανε. Πήγε να βρει τον Αρη, που κι εκείνος πήγε από καρκίνο τον Μάιο του '98, είκοσι χρόνια πριν.

Ο Σουρτάκος ήρθε στην αυλή μας Νοέμβριο του 2013. Εκανε κρύο, έβρεχε και το άστεγο τότε σκυλί, βρεγμένο ώς το κόκαλο, προσπαθούσε να προφυλαχτεί κάτω από έναν κάδο σκουπιδιών.

Τον έφερα σπίτι, τον τάισα, κάθισε στο χαλί μπροστά στο τζάκι και κοιμήθηκε. Την άλλη μέρα τον πήγα στον πίσω κήπο, όπου η Αλλοπάρ τον ξυλοφόρτωσε - για το «καλωσόρισες». Μετά τα βρήκανε: η Αλλοπάρ απέκτησε παρέα, ο Σούρτας βρήκε σπίτι κι εγώ κέρδισα έναν αγαπημένο φίλο.

Τον Σούρτα τον έβλεπα χρόνια να περιφέρεται άστεγος στην περιοχή μας, εδώ στον Μαραθώνα. Οποτε τον πλησίαζα, πεζός ή με το ποδήλατο, σερνόταν προς το μέρος μου για να τον χαϊδέψω - εξ ου και το «Σούρτας». Οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής τον έλεγαν Κανέλο, λόγω του χρώματος του τριχώματός του. Και τον λάτρευαν - αλλά κανείς δεν αποφάσιζε να τον υιοθετήσει. Ευτυχώς, διότι έτσι τον υιοθέτησα εγώ!

Η δημοτικότητά του ήταν εντυπωσιακή. Χωρίς υπερβολή, κάθε φορά που βγαίναμε βόλτα -πάντα χωρίς λουρί- σταματούσαν αυτοκίνητα, άνοιγαν οι πόρτες και ο Κανέλος έμπαινε μέσα, όπου οδηγοί και επιβάτες τον αγκάλιαζαν και τον χάιδευαν, γεμίζοντάς τον γλυκόλογα.

Τα παιδιά, όταν τον έβλεπαν, έτρεχαν κοντά του. Κι εκείνος ξάπλωνε και απολάμβανε τα ατέλειωτα χάδια τους. Ολοι τον αγαπούσαν, ήταν ο σταρ της περιοχής.

Στις βόλτες μας, άνοιγαν τις καγκελόπορτες -«ήρθε ο Κανέλος!»-, τον έβαζαν στις αυλές τους και τον τάιζαν, μέχρι που πάχυνε τόσο, ώστε χρειάστηκε να παρακαλάω τους φίλους του να μην τον ταΐζουν, μια και πια τον τάιζα εγώ κάθε μέρα. Ηταν και λαίμαργος ο άθλιος ο Σουρτάκος μου.

Στα περίπου 5 χρόνια που ζούσε μαζί μας, ο Σούρτας δεν είχε μπλέξει ποτέ σε σκυλοκαβγά, κάτι μάλλον περίεργο, δεδομένου ότι εδώ υπάρχουν άστεγα σκυλιά και οι συμπλοκές δεν είναι και σπάνιες.

Αυτός απέφευγε τις κακοτοπιές - γι' αυτό και επιβίωσε, για πολλά χρόνια, όταν ήταν άστεγος κυρίως. Δεν κυνήγησε παιδιά, σκυλιά, γάτες ποτέ. Ηταν σοβαρός, ειρηνικός, φιλικός, ήταν ένας σωστός κύριος.

Μια φορά, ένας νέος στην περιοχή μού έκανε παρατήρηση επειδή τον είχα λυτό, χωρίς λουρί. «Διότι αυτός είναι ήρεμος και καλός», του απάντησα. Λίγες μέρες μετά, ο ίδιος άνθρωπος μου ζήτησε συγγνώμη: «Είχατε δίκιο. Δεν τον ήξερα. Πράγματι, ο σκύλος σας δεν είναι όπως οι άλλοι, είναι πολύ καλός...».

Ο Σούρτας υπήρξε κι ένας σπουδαίος φύλακας, χάρη στον οποίο κοιμόμουν μια χαρά τα βράδια. Ενα βράδυ, θυμάμαι, τον άκουσα να γαβγίζει συνεχώς, επίμονα, κάτι που δεν το συνήθιζε. Βγήκα στον κήπο να δω τι συμβαίνει.

Ο Σούρτας κινήθηκε προς την καγκελόπορτα, κοντοστάθηκε, με κοίταξε, γάβγισε και ξαναπήγε προς την πόρτα. Τον ακολούθησα και τότε κατάλαβα γιατί φώναζε: Είχα ξεχάσει την καγκελόπορτα ανοιχτή, κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ. Αυτό ακριβώς ανησύχησε τον Σούρτα και θέλησε να με ειδοποιήσει.

Κάθε άνθρωπος και κάθε ζώο έχουμε και τις κακές μας στιγμές, θυμώνουμε, φωνάζουμε, γινόμαστε επιθετικοί, δύστροποι, ακόμα και οι πιο ήρεμοι. Ο Σουρτάκος ποτέ δεν θύμωσε, ποτέ δεν αγρίεψε, ποτέ δεν αγανάκτησε.

Ηταν η προσωποποίηση της ανεκτικότητας και της καλοσύνης. Ακόμα κι όταν του έφερα, ως κουταβάκι 2 μηνών, τον Ταρζάν, ο οποίος, ως κουτάβι, τον έπρηξε: του δάγκωνε την ουρά, του τραβούσε τ' αυτιά, του έτρωγε το φαΐ, έπαιρνε φόρα κι έπεφτε πάνω του. Τίποτα ο Σούρτας, σωστός Βούδας. Υπέμενε τα πάντα. Και τις κρύες νύχτες, ξαπλωμένος στο σπιτάκι του, έβαζε στην αγκαλιά του τον πιτσιρικά Ταρζάν, να τον ζεστάνει. Τέτοιος ήταν ο Σουρτάκος μου.

Πώς να μην κλάψεις όταν χάνεις ένα τέτοιο πλάσμα;

ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Της Αλλοπάρ*
Αν εσείς, για να υπολογίζετε τον χρόνο και έτσι να κουμαντάρετε τις δουλειές και τα ραντεβού σας, έχετε επινοήσει τα λεπτά, τις ώρες, τα ρολόγια και τα ημερολόγια, εγώ, για να ξέρω πάντα τι μου γίνεται, έχω...
Της Αλλοπάρ*
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Μην ταλαιπωρείτε τον συνεργάτη σας
Είναι φανερό ότι οι οδηγοί-κυνηγοί που χρησιμοποιούν τα απαράδεκτα -και παράνομα- ξύλινα κελιά για τη μεταφορά των σκύλων τους δεν τους βλέπουν παρά σαν εργαλεία και όχι σαν φίλους και βοηθούς τους.
Μην ταλαιπωρείτε τον συνεργάτη σας
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Της Αλλοπάρ*
Θεωρώ πολύ σπουδαίες τις πρωτοβουλίες φιλόζωων και φιλοζωικών σωματείων, με τις οποίες προτρέπονται οι πολίτες να υιοθετήσουν ένα ή περισσότερα άστεγα-αδέσποτα ζωάκια, συνήθως γάτες ή σκύλους
Της Αλλοπάρ*
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Της Αλλοπάρ*
Το χωριό μου είναι το Παγκράτι: ζηλεύω όσους λένε από ποιο χωριό κατάγονται και είπα να λέω κι εγώ πως έχω χωριό. Εδώ που τα λέμε, το Παγκράτι τότε, αρχές δεκαετίας του '50, ήταν κάτι σαν χωριό, κάπως περίεργο...
Της Αλλοπάρ*
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Της Αλλοπάρ*
Μαθαίνω, κυρίες και κύριοι, πως πολύ έχουν αναστατωθεί εκεί στο ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. επειδή κάποιοι βουλευτές, πρώην λεβεντικοί, νεοδημοκράτες, ποταμίσιοι και καμμένοι, άλλαξαν ρότα και συντάχτηκαν με το κυβερνών...
Της Αλλοπάρ*
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
2 σε 1: και pet και φύλακας
Σκύλος-φύλακας ή σύστημα συναγερμού; Το δίλημμα απασχόλησε σοβαρά έναν πρώην εκπαιδευτή των σκύλων της Σκότλαντ Γιαρντ, που αποφάσισε να δημιουργήσει έναν σκύλο «ρόμποκοπ».
2 σε 1: και pet και φύλακας

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας