Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η ώρα του πλοίου
EUROKINISSI
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η ώρα του πλοίου

  • A-
  • A+

Ο αέρας παρασέρνει τα μάτια σου, πολλαπλασιάζει την αναπνοή σου, σου υπενθυμίζει πως κάθε βλέμμα στην πραγματικότητα είναι επιστροφή και πως κάθε ορίζοντας φωλιάζει εκεί όπου ξεκινά το βήμα. Ο αέρας αυτός που μοιάζει να έρχεται από κάπου αλλού ενώ ανεβαίνεις τις σκάλες του πλοίου που σε οδηγούν στο κατάστρωμα. Πάντοτε στο ίδιο κατάστρωμα. Κάθε επιστροφή, το ίδιο κατάστρωμα. Είναι αυτό το μόνιμο τελετουργικό.

Το πλοίο στα τέλη του Αυγούστου που σημαίνει το τέλος των διακοπών και την επιστροφή. Την επιστροφή σου στον χώρο και τον χρόνο, σε όσα σημαίνουν κανονικότητα και γεωμετρία του βιώματος, στη σταθερή διαδοχή γεγονότων και εκπλήξεων. Και κάθε φορά ξεκινά ένα αδιόρατο νήμα που ενώνει όλες σου τις επιστροφές. Μέχρι τις πρώτες σου διακοπές, το πρώτο σκίρτημα ελευθερίας μακριά από την εστία, τότε που ο άνθρωπος ήταν μικρός και ο κόσμος μεγάλος, γεμάτος άγνωστο και συ ένα όρθιο ενδεχόμενο, εκτεθειμένος στις απάτητες διαδρομές και τους διπλωμένους χάρτες. Υπάρχει κάτι από αυτό το παλαιό συναίσθημα που επιβιώνει. Που ενθουσιάζει εκτός σοβαρότητας και σοβαροφάνειας. Που επιμένει με τρόπο που σε συγκροτεί. Να σου υπενθυμίζει, να σου επαναφέρει, να σου κωδικοποιεί την ώρα του πλοίου και την ώρα της ελευθερίας, ακόμα και όταν γύρω σου τίποτα δεν πλέει και τίποτα δεν επιστρέφει.

Εσύ όμως τώρα βρίσκεσαι στο πάνω κατάστρωμα, εκεί που κουνάει και εκεί που φυσάει. Στην κορυφή του επιστητού κόσμου. Και επιστρέφεις. Ηδη τα πρώτα φωτάκια του ορίζοντα ξεκίνησαν να αγκαλιάζουν το πλοίο απειλητικά. Ακόμα και αν επιστρέφεις απ' το βουνό, ακόμα και αν έρχεσαι με αεροπλάνο από μακρινούς αλλόγλωσσους προορισμούς, ακόμα και αν έμεινες στην Αθήνα και ο Αύγουστος σε πέτυχε κατακούτελα, περνάς υποχρεωτικά από το λιμάνι του Πειραιά. Μόνο εδώ το χθες και το σήμερα συναντιούνται, επιβεβαιώνοντας πως το παρόν είναι κάτι το υπαρκτό.

Τα μεγάλα πλοία έχουν μια σταθερότητα τέτοια που εξορίζει το ταρακούνημα. Το κύμα δεν τα κουνάει, ο αέρας απλώς τα δροσίζει και συ μέσα στην ηρεμία της ακινησίας οδηγείσαι σε μια συνειδητή παραίσθηση. Πιστεύεις διαρκώς πως είναι ο κόσμος αυτός που κουνιέται ενώ το πλοίο παραμένει σταθερό. Γύρω σου κάθε τι ταξιδεύει με ταχύτητα.

Τα τοπία περνούν σαν γεγονότα, πολιορκούν τη ζωή σου και την προσοχή σου, καραδοκούν για να σε ανασύρουν στον ρεαλισμό τους. Μα εσύ επιμένεις, έγκλειστος στη σταθερότητά σου, στη βεβαιότητα της ακινησίας σου, βλέπεις ακτές να περνούν, τα σχήματα των νησιών να σου θυμίζουν οικεία πρόσωπα, τη διαδοχή των λιμανιών να επαναφέρουν παλαιότερες εμπειρίες, παλαιότερα καλοκαίρια, τα απάτητα νησιά να ταυτίζονται με αυριανές εξορμήσεις, με επανέναρξη αυτού που τώρα τελειώνει. Αλλά τίποτα δεν τελειώνει. Παραμένουμε ακίνητοι ενώ γύρω όλα ρέουν, ενώ όλα προχωρούν, ενώ εσύ παραμένεις σταθερός. Ομως όλα απαιτούν την προσοχή και την αποδοχή σου. Την επιβεβαίωσή σου πως θα αφήσεις τον κόσμο ακίνητο και θα τραβήξεις τον δρόμο σου.

Τέρμα τα παιδιαρίσματα. Βρισκόμαστε στο λιμάνι. Ηρθε η ώρα να μετακινηθείς. Και η επιστροφή σου στο λιμάνι είναι ακριβώς το τέλος αυτής της συνειδητής παραίσθησης. Μόνο τότε συντελείται αυτή η ρεαλιστική επιστροφή. Οταν ο κόσμος θεμελιωθεί ξανά στη σταθερότητά του και συ αφεθείς στον αέρα που διαρκώς σε μετακινεί. Οταν η πραγματικότητα θεμελιωθεί στον ρεαλισμό της και η ονειροπόληση γίνει κτήμα του αέρα.

Γιατί το καλοκαίρι είναι το αντίθετο της ιστορίας. Χωρίς βάθος, χωρίς δεύτερες αναγνώσεις, ένα ατελείωτο παρόν με επεκτατικές διαθέσεις. Ενα Τώρα που χτυπά το κεφάλι του διαρκώς στο Εδώ. Οταν μπαίνουμε στο λιμάνι, μπαίνουμε ξανά στον ιστορικό χρόνο. Στον χρόνο όπως κατασκευάστηκε ώστε να μπορούμε να τον χρησιμοποιούμε. Στη χειροποίητη και λειτουργική διάστασή του.

Ναι, ο Πειραιάς είναι απαίσιος όταν τον πλησιάζεις με πλοίο, έτοιμος να ξεχυθείς στην κίνηση της επιστροφής, στις φραγμένες αρτηρίες της πόλης. Αλλά δεν φταίει ο ίδιος. Είναι όλα τα πακεταρισμένα δευτερόλεπτα, όλοι οι αιχμηροί λεπτοδείκτες, όλες οι απρόσωπες ώρες που καραδοκούν μες στο καυσαέριο και σε υποδέχονται, έτοιμες να κολλήσουν πάνω σου σαν ζέστη και σαν σκόνη. Μα η ώρα του πλοίου σε έχει διδάξει. Τώρα πια ξέρεις να επιστρέφεις, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που ξέρεις να φεύγεις. Τώρα είσαι έτοιμος.

Ετοιμαζόμαστε για φέτος. Ετοιμαζόμαστε να είμαστε πιο παρόντες από ποτέ.

tsalapatis.blogspot.gr

ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Διακοπές και καταστροφές
Η ανάγκη για διακοπές. Η ανάγκη για την παραδοχή πως έστω για λίγο πρέπει να βρίσκεσαι αλλού. Και το γνωρίζεις καλά. Ολα αυτά είναι απλώς μια σκηνοθεσία. Εσύ που κοιτάς τον εαυτό σου εκτός συμφραζομένου.
Διακοπές και καταστροφές
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Για τον Αντονι Μπουρντέν (ξανά)
Τους τελευταίους επτά μήνες βλέπω συστηματικά τις εκπομπές του Αντονι Μπουρντέν. Η αυτοκτονία του τις ποτίζει αναδρομικά, τους δίνει ένα υπαρξιακό βάθος και μια χροιά αγωνίας που δύσκολα θα μπορούσες να...
Για τον Αντονι Μπουρντέν (ξανά)
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Σταθμοί
Κατεβαίνω κυλιόμενος στον υπόγειο σταθμό, στον σταθμό τον φωλιασμένο στα υπόγεια της πόλης, και ο ερχομός μου σημαίνει την επίσημη έναρξη της μέρας μου. Χωρίς υποδοχές, χωρίς τυμπανοκρουσίες, η μέρα με...
Σταθμοί
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Ο επισκέπτης του Αυγούστου
Κάθομαι πάλι εδώ, αυτόν τον Αύγουστο με τις διάφορες θερμοκρασίες του – κόντρα θερμοκρασίες σε αντιπαλότητα, κάτω από τον ουρανό και μες στα κτίρια, να ιδρώνουν πάνω σου ή να στάζουν παγωμένες· αυτόν τον...
Ο επισκέπτης του Αυγούστου
ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ
Κρυφά διαμάντια της Μαγνησίας
Πέντε ειδυλλιακές καλοκαιρινές γωνιές του πιο θαλασσινού νομού της Θεσσαλίας απογειώνουν τις αισθήσεις, τις γλυκιές ζεστές μέρες του Σεπτέμβρη...
Κρυφά διαμάντια της Μαγνησίας
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Η προσωπολατρία της οικειότητας
Στις μαζικές δημοκρατίες είναι η προσωπολατρία της οικειότητας, αυτή που περιγράφει τον ηγέτη όχι ως ένα υπερφυσικό ον, αλλά ως έναν από εμάς. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα: ο Μητσοτάκης στην παραλία. Ο Μητσοτάκης...
Η προσωπολατρία της οικειότητας

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας