Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Στο όνομα του ηττημένου

Photo by Paweł Czerwiński

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Στο όνομα του ηττημένου

  • A-
  • A+

Απελπίζεται κανείς μπροστά σε τόσα όρθια βιογραφικά, μπροστά σε τόσα προσόντα σε στάση προσοχής, μπροστά στην κυβέρνηση των αρίστων. Το προφίλ που προσπάθησε να καλλιεργήσει η Νέα Δημοκρατία κατά τη διάρκεια της εκτεταμένης προεκλογικής περιόδου των προηγούμενων ετών, αλλά και από τα πρώτα της βήματα είναι το προφίλ των νικητών της ζωής. Των Golden Boys που γνωρίζουν το πώς και το γιατί, των ανθρώπων που η ζωή τούς ανήκει, των προνομιούχων της γνώσης και των κλειδοκρατόρων της επιτυχίας.

Ακόμα και αν κάτι τέτοιο φυσικά απέχει από την πραγματικότητα –με τον ίδιο τρόπο που η πιο υπερσυγκεντρωτική κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης απέχει από ένα φιλελεύθερο μοντέλο ή με τον ίδιο τρόπο που μια (δήθεν) ευρωπαϊκή ταυτότητα απέχει από τις δηλώσεις Κεραμέως για τη σχέση Κράτους και Εκκλησίας–, ακόμα και αν κάτι τέτοιο αποδειχτεί ακριβώς το αντίθετο από αυτό που προσποιείται πως είναι, η φαντασιακή εικόνα του νικητή ως προτύπου καταγράφεται. Κωδικοποιείται, διαμοιράζεται, επιβάλλεται. Ερχεται να συναντήσει τα γιάπικα ξαδερφάκια του της δεκαετίας του '80 και του '90, τους παροξυσμούς του λαϊφστάιλ και των λυόμενων παραδείσων μιας χρήσης. Ορίζει το ορθό και το λάθος, την αφετηρία και τον στόχο. Μα φυσικά το παιχνίδι είναι στημένο απ' την αρχή.

Ολη αυτή η αριστεία δεν είναι άλλο από παράφραση της αριστοκρατίας. Στην ελληνική άλλωστε εκδοχή το προνόμιο πάντοτε θα ταυτίζεται με την ικανότητα, κάτι που αποκτάς όχι προσπαθώντας αλλά πριν καν ξεκινήσεις την προσπάθεια. Το επιβεβλημένο πρότυπο δεν έχει αντίκρισμα στην πραγματικότητα. Είναι μια κατασκευή. Αντίθετα, ό,τι στέκει απέναντι είναι πραγματικό.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για ό,τι στέκει απέναντι. Ας πιούμε στην υγειά των μεγάλων ηττημένων, των freaks και των geeks, των πολύχρωμων losers, αυτών που πιστεύουν πως καμία νίκη δεν είναι αρκετή ώστε να σε κάνει να ηττηθείς. Οχι, όχι, δεν μιλούμε γι' αυτούς που έχασαν αλλά γι' αυτούς που είναι ηττημένοι μονάχα στην κλίμακα που οι Νικητές ορίζουν. Αδιαφορώντας για την «ήττα» αυτή που δεν αναγνωρίζουν και για την ίδια την κλίμακα ταυτόχρονα. Αφαιρώντας το προνόμιο της υπεροψίας, του αναιδούς θριάμβου από τις τάξεις των θριαμβευτών.

Μιλώ γι' αυτούς που δεν αποδέχτηκαν πως μια νίκη αξίζει αν είναι ο διπλανός σου να ηττηθεί. Γι' αυτούς που έχασαν τα ραντεβού με τις κοπέλες, με τις δουλειές, με την Ιστορία γιατί ήταν πολύ απασχολημένοι με την ονειροπόληση. Γι' αυτούς που περνούν βδομάδα τη βδομάδα και αδυνατούν να προγραμματίσουν και μες στον ρευστό τους χρόνο ξεχνούν να γεράσουν. Γι' αυτούς που θα σταματήσουν για να σε βοηθήσουν ακόμα και αν δεν σε έχουν ξαναδεί ποτέ. Αυτούς που μεγάλωσαν προσέχοντας τις γιαγιάδες τους και μαγειρεύοντας μακαρονάδες. Για παιδιά χωρισμένων οικογενειών (ακόμα και αν οι γονείς τους δεν χώρισαν ποτέ). Στηρίζοντας τους ορίζοντές τους σε μια κιθάρα ηλεκτρική, σνομπάροντας όλα τα έμφυτα ταλέντα τους και καίγοντας όλες τις επιστροφές. Που βρήκαν πιο ενδιαφέρον να περάσουν μια ολόκληρη μέρα παίζοντας «Ναρκαλιευτή» παρά διαβάζοντας για τις άθλιες πανελλήνιες. Για τις μεγάλες απογοητεύσεις του μπαμπά και της μαμάς και τα μεγάλα χασμουρητά την ώρα των σχολικών παρελάσεων και του επαγγελματικού προσανατολισμού. Γιατί αν η απόλαυση του εαυτού από τον εαυτό ονομάζεται τεμπελιά, θέλουμε να γίνουμε τεμπέληδες μαζί.

Αυτούς που η σαββατιάτικη έξοδος είναι το άραγμα σε μια γωνία ή μια πλατεία, πίνοντας τσιγάρα και μπουκάλια. Μιλώντας, μιλώντας ατελείωτα ανοίγοντας τους αχανείς δρόμους του κόσμου με λέξεις, ατελείωτες λέξεις και ανταλλαγές. Που μοιράστηκαν δίσκους και βιβλία, τσαλακώνοντας ξανά και ξανά τις ράχες τους, παραμορφώνοντας τις ιστορίες ώστε να χωρούν στις παλάμες τους.

Αυτούς που ο μόνος κώδικας οδικής συμπεριφοράς που έμαθαν είναι ο κώδικας της φιλίας. Μιας φιλίας άνευ όρων, που είναι συμφιλίωση με ό,τι πολιορκεί τη ζωή και την ηλικία. Της φιλίας που αργότερα έγινε δεσμός, χειρονομία, αλληλεγγύη. Φιλία προς τον οποιονδήποτε.

Αυτούς που όταν φεύγουν ξεχνούν να γυρίσουν και όταν νυχτώνουν ξεχνούν να ξημερώσουν. Και είναι πάντοτε εδώ γιατί δεν έφυγαν ποτέ.

📍 tsalapatis.blogspot.gr

ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Η προσωπολατρία της οικειότητας
Στις μαζικές δημοκρατίες είναι η προσωπολατρία της οικειότητας, αυτή που περιγράφει τον ηγέτη όχι ως ένα υπερφυσικό ον, αλλά ως έναν από εμάς. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα: ο Μητσοτάκης στην παραλία. Ο Μητσοτάκης...
Η προσωπολατρία της οικειότητας
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
«Το παιδί δεν κάνει…»
Αυτά τα ατελείωτα «έρχεται ο Κούλης», «το παιδί δεν κάνει» αποτέλεσαν εκλογική ταφόπλακα. Δεν αφαίρεσαν τίποτα από τον αντίπαλο, δεν πρόσθεσαν τίποτα στον ΣΥΡΙΖΑ. Κάνει δεν κάνει, ο Κούλης ήρθε. Και αυτό έγινε...
«Το παιδί δεν κάνει…»
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Είμαι δεκαεφτάρης, σας γαμώ τα τρίκυκλα
Ιστορία δεν σημαίνει να θυμάσαι. Ιστορία σημαίνει κυρίως να ξεχνάς. Να κρατάς μέσα από ένα χάος γεγονότων τα κομβικά σημεία, τις στιγμές αυτές που συμπυκνώνουν ολόκληρες ιστορικές περιόδους, αξίες και...
Είμαι δεκαεφτάρης, σας γαμώ τα τρίκυκλα
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Ο Κυριάκος στον πλανήτη του φυσιολογικού
Κατά την ψήφιση του νομοσχεδίου για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας του φύλου η ρητορική μιας μεγάλης μερίδας των διαφωνούντων υπήρξε λίγο ώς πολύ αναμενόμενη. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα του άρθρου. Θέμα...
Ο Κυριάκος στον πλανήτη του φυσιολογικού
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Ο Κυριάκος και το νευρόσπαστο
Δύο περιστατικά σε σχέση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη βάδισαν προς εμάς από τη βόρεια πόλη της Θεσσαλονίκης. Το πρώτο έρχεται σε μορφή βίντεο με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να περπατά στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και...
Ο Κυριάκος και το νευρόσπαστο
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Ησυχες μέρες αντικομμουνιστικού Αυγούστου
Και έτσι ξαφνικά, κάτω από τα ήσυχα φεγγάρια του Αυγούστου, οι μέρες μας γέμισαν με αντικομμουνιστικές στριγκλιές, αντισταλινικές επισημάνσεις, ιστορικές αντιπαραθέσεις σε αμφίβολα εδάφη. Η όλη συζήτηση...
Ησυχες μέρες αντικομμουνιστικού Αυγούστου

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας