Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το «Game of Τhrones» ως τηλεοπτική αποτυχία
Photo by Evan Agostini/Invision/AP
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Το «Game of Τhrones» ως τηλεοπτική αποτυχία

  • A-
  • A+

Τα τελευταία 8 χρόνια το «Game of thrones» έθεσε τους όρους και τις δυνατότητες της τηλεοπτικής αφήγησης. Περιέγραψε τις τηλεοπτικές δυνατότητες, αναμετρήθηκε με το κινηματογραφικό θέαμα, άλλαξε τους όρους με τους οποίους αντιλαμβανόμαστε την ιδιωτική θέαση. Ταυτόχρονα, κατάφερε να ξεπεράσει τα στενά όρια του τηλεοπτικού προϊόντος, κέρδισε τον σεβασμό σοβαρών κριτικών και ευτύχησε σε μια σειρά από σοβαρές αναλύσεις.

Ολα αυτά βέβαια άρχισαν να καταρρέουν στις τελευταίες σεζόν και πιο χαρακτηριστικά στην όγδοη σεζόν, η οποία προβάλλεται ακριβώς τώρα, με το τελευταίο επεισόδιο της σειράς να προβάλλεται στις 19 Μαΐου. Καθώς η ιστορία οδεύει προς το τέλος, η απογοήτευση των οπαδών γίνεται μίσος, τα αρνητικά σχόλια ψόγος και ο ενθουσιασμός των πρώτων σεζόν ξεθυμαίνει πίσω από το τίποτα στο οποίο αυτές καταλήγουν.

Η απογοήτευση αυτή μοιάζει να ξεπερνάει κάθε προηγούμενο, ακόμα και το παράδειγμα προς αποφυγήν κάθε τηλεοπτικής προσπάθειας που ακούει στο όνομα «Lost».

Ανακολουθίες, σεναριακά κενά, σαχλές καταλήξεις, ο φετιχισμός της ανατροπής και της έκπληξης εις βάρος της ουσίας, γελοίες αναπτύξεις χαρακτήρων, τέρψη των οπαδών της σειράς με τρόπο που δεν βγάζει κανένα αφηγηματικό νόημα. Αυτές είναι μόνο μερικές από τις κατηγορίες που προσάπτουν οι κριτικοί και οι θεατές στο ανεκδιήγητο δίδυμο της σειράς, τους δημιουργούς David Benioff και D.B. Weiss.

Πώς όμως φτάσαμε από μια σειρά με ηθική ρευστότητα, σύνθετα πολιτικά σχήματα, εξαιρετική ανάπτυξη χαρακτήρων, συγκρούσεις και επιλογές με μυθιστορηματικό βάρος σε αυτήν την καρικατούρα;

Ως έναν βαθμό πιστεύω πως η κατάντια του «Game of thrones» στην τελευταία του σεζόν περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο τα προβλήματα που προκύπτουν από την ίδια την τηλεοπτική του φύση.

Από την έκτη σεζόν και μετά η σειρά στηρίζεται σε πρωτότυπο υλικό, καθώς ο George R. R. Martin δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τους δύο τελευταίους τόμους που θα έκλειναν τη σειρά των βιβλίων. Ο συγγραφέας αποκάλυψε τη βασική πλοκή, την ανάπτυξη των χαρακτήρων και τα κύρια γεγονότα στους δημιουργούς της σειράς, αφήνοντάς τους να ολοκληρώσουν με τον δικό τους τρόπο την κοινή ιστορία. Και από το σημείο αυτό ξεκίνησε η κατηφόρα.

Ενας από τους λόγους που το «Game of thrones» έφτασε να αποτελεί τη σημαντικότερη σειρά της δεκαετίας και για πολλούς το επόμενο βήμα στην τηλεοπτική αλυσίδα της εξέλιξης είναι το βάθος από το οποίο αντλεί. Από έναν κόσμο κατασκευασμένο στη λεπτομέρειά του, όπου κάθε κομμάτι του εξυπηρετεί κάτι, όπου τα γεγονότα αποσπώνται από την παγκόσμια ιστορία (με την πλειονότητά τους να προέρχονται από τον Πόλεμο των Ρόδων και τον αγγλικό Μεσαίωνα) και επανανοηματοδοτούνται μέσα σε ένα φανταστικό νέο πλαίσιο, οικείο σαν παραμύθι και μακρινό σαν αχαλίνωτη φαντασία.

Τα επεξεργασμένα σημεία με τα οποία ήρθαμε σε επαφή στις 5 πρώτες σεζόν κουβαλούν ταυτόχρονα το βάρος όλων των σελίδων που παραλείπονται. Είναι τα βιβλία αυτά που όρισαν τους χαρακτήρες, τους διαλόγους, καθώς και τον ρυθμό της σειράς. Και ταυτόχρονα αυτά που την εκτίναξαν στο στάτους του πολιτισμικού φαινομένου. Το βάρος και το βάθος έγιναν τηλεοπτική επιφάνεια.

Οι τελευταίες σεζόν ορίστηκαν από τις τηλεοπτικές δεσμεύσεις. Τα χρονοδιαγράμματα, τις απότομες εξελίξεις όπως τις ορίζει ο τηλεοπτικός χρόνος, την προσπάθεια να ικανοποιηθούν στο μέγιστο οι απαιτήσεις του κοινού, τα κλισέ στην εξέλιξη και τους διαλόγους, την απόλυτη περιφρόνηση της καλλιτεχνικής οντότητας της σειράς.

Η αμείλικτη τηλεοπτική πραγματικότητα μετέτρεψε το «Game of thrones» στο αντίθετό του, σε ένα κλισέ τηλεοπτικό προϊόν μεγάλης κλίμακας, χωρίς βάρος αφήγησης, χωρίς νόημα. Το διαφορετικό του μύθου που πρέσβευε η σειρά ορίστηκε ως ο βασικός αντίπαλος της 8ης σεζόν. Και έτσι προσπάθησε με τον πιο άτσαλο τρόπο να ικανοποιήσει ένα κοινό που δεν ήθελε να ικανοποιηθεί (τουλάχιστον όχι με αυτόν τον τρόπο).

Στη σειρά αυτή είδαμε την τηλεοπτική αφήγηση να φτάνει στα όριά της, να αναδιπλώνεται και τελικά να καταλήγει στο (οικονομικά) ασφαλές ξέφωτο της κονσερβοποιημένης σαπουνόπερας. Και τελικά την ήττα του τηλεοπτικού σύμπαντος και των συνθηκών που το ορίζουν απέναντι στην πολυπλοκότητα, το βάθος και την ουσία μιας μυθιστορηματικής σειράς βιβλίων.

tsalapatis.blogspot.gr

ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
«Το αμαρτωλό σειριακό τρίο: Συνέχεια, Μυθιστορία, Βίβλος»
Αν και δεν συνηθίζουμε να δημοσιεύουμε απαντήσεις, σήμερα δημοσιεύουμε το άρθρο του Κώστα Δεληγιάννη, γραμμένο ως απάντηση στα δύο προηγούμενα άρθρα της στήλης σε σχέση με τις τηλεοπτικές σειρές, τη νέα...
«Το αμαρτωλό σειριακό τρίο: Συνέχεια, Μυθιστορία, Βίβλος»
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Οι τηλεοπτικές σειρές και η νέα μυθιστορία
Περισσότερο από κάθε λογοτεχνικό είδος, το μυθιστόρημα δημιούργησε και διαμόρφωσε απολαύσεις, συγκινήσεις, αισθητικές και ιδεολογίες. Ο 20ός και πολύ περισσότερο ο 21ος αιώνας σε μεγάλο βαθμό διέκοψαν την...
Οι τηλεοπτικές σειρές και η νέα μυθιστορία
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Οι φασίστες και οι πυρκαγιές
Δεν ξέρω γιατί με σόκαρε η αντίδραση των ακροδεξιών στην παράσταση «Πυρκαγιές» στο ΚΘΒΕ πριν από μερικές μέρες. Θα ήταν καλύτερο να σοκαριζόμαστε λιγότερο, να θυμώνουμε περισσότερο.
Οι φασίστες και οι πυρκαγιές
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Για τον Αντονι Μπουρντέν (ξανά)
Τους τελευταίους επτά μήνες βλέπω συστηματικά τις εκπομπές του Αντονι Μπουρντέν. Η αυτοκτονία του τις ποτίζει αναδρομικά, τους δίνει ένα υπαρξιακό βάθος και μια χροιά αγωνίας που δύσκολα θα μπορούσες να...
Για τον Αντονι Μπουρντέν (ξανά)
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Ούτε παλιός, ούτε καλός
Πάντοτε ένιωθα αμηχανία όταν άκουγα για τον «παλιό, καλό ελληνικό κινηματογράφο» ακριβώς γιατί δεν καταλάβαινα που αντιστοιχούσαν οι τέσσερις λέξεις στις ταινίες που έβλεπα. Πρώτον οι ταινίες δεν είναι και...
Ούτε παλιός, ούτε καλός
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Ενα γέλιο θα σας θάψει
Η διακυβέρνηση Τραμπ έφερε μια πρωτόγνωρη έκρηξη της κωμωδίας σε κάθε μέσο. Από το stand-up και τη θεατρική σάτιρα μέχρι τα μέσα δικτύωσης. Εκεί όμως που το φαινόμενο εμφανίζεται πιο εντυπωσιακό είναι η...
Ενα γέλιο θα σας θάψει

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας